Η επίγευση του συλλαλητηρίου.

Κλασσικό

Είναι βαθιά υποκριτικό να θεωρείς ως υπέρτατο πατριωτικό σου καθήκον τη συμμετοχή σου σε ένα συλλαλητήριο ενάντια στη χρήση μιας λέξης (Μακεδονία) στην ονομασία ενός γειτονικού σου κράτους, όταν την ίδια στιγμή σφυρίζεις αδιάφορα στην βαθιά υποτίμηση της ίδιας σου της ζωής, εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας μέσω του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, στις παραχωρήσεις εδαφών, δικαιωμάτων, ακόμα και της διακυβέρνησης στους ξένους δανειστές (κατακτητές)!

Η συνεύρεση συμπόρευση συνδιαδήλωση στον ίδιο χώρο, με φασίστες, νεοναζιστές, μαχαιροβγάλτες και πολιτικούς τραμπούκους, κάτω από την ίδια ομπρέλα, αυτή του έθνους και της πατρίδας, ανθρώπων που πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας και του … πατριωτισμού,  θεωρώ ότι είναι βαθιά αφελείς και γελασμένοι!  

Σε μια “σούπα πατριωτισμού» αυτό που τελικά μένει στην επίγευση, δεν είναι το απαλό και περήφανο ανέμισμα της γαλανόλευκης,  αλλά  ο ναζιστικός χαιρετισμός πάνω στην εξέδρα του ΑμεΑ δίπλα στον Μίκη!

Advertisements

Νέος ηγεμονισμός στο περιθώριο μιας «νέας» αντίθεσης!

Κλασσικό
Πέρα από αυτό καθ’ αυτό το ζήτημα της ονομασίας της FYROM που κατά καιρούς απασχολεί τους λαούς των γειτονικών κρατών αναζωπυρώνοντας τα εθνικιστικά και αλυτρωτικά αισθήματα τους, (φυσικά με βάση τους σχεδιασμούς των υπερατλαντικών μας «συμμάχων»), έχω την εντύπωση, με τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, ότι βρισκόμαστε μπροστά στη χάραξη μια νέας στρατηγικής που ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του καταστρώνουν, στην οποία ο Τσίπρας θα προσπαθήσει να παίξει ηγεμονικό ρόλο.
Φτάνοντας στο τέλος της η πρωθυπουργική του θητεία, “τελειώνει” και η κυρίαρχη το προηγούμενο διάστημα στρατηγική του, να ηγεμονεύσει στο αντιμνημονιακό μέτωπο έναντι των μνημονιακών δυνάμεων σαν “Αριστερά” για να δώσει τη μάχη κατά των μνημονίων … κάτι που εν πολλής του “βγήκε”, εξαπατώντας και κοροϊδεύοντας βέβαια τον κόσμο που τον πίστεψε.
Πηγαίνοντας λοιπόν για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, θα πρέπει να στηθεί μια νέα αφήγηση που να τον διαφοροποιεί από τους άλλους ανταγωνιστές διαχειριστές του πολιτικού συστήματος, με τους οποίους βέβαια στη πραγματικότητα δεν έχει πλέον καμία κύρια πολιτική διαφορά. Αναζητώντας αυτή τη διαφορά, η νέα αντίθεσηστην οποία κρίνουν ότι μπορεί να τρέξει το επόμενο διάστημα και να του δώσει έναν τέτοιο ρόλο, είναι αυτή, μεταξύ εκείνων που θέλουν λύση του Μακεδονικού με την χρήση σύνθετης ονομασίας που να περιλαμβάνει και τη λέξη Μακεδονία, και εκείνων που κατηγορηματικά απορρίπτουν κάθε αναφορά της λέξης Μακεδονία στην ονομασία του γειτονικού Κράτους και πάγωμα κάθε εξέλιξης.
Η αντίθεση αυτή είναι υπαρκτή και απασχολεί εκ των πραγμάτων πολύ μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες ανεξαρτήτως ιδεολογικής η πολιτικής ταυτότητας, ενώ μπορεί να παίξει και σημαντικό ρόλο στη δημιουργία πολιτικών εξελίξεων επηρεάζοντας μια σειρά από άλλες παραμέτρους της πολιτικής σκηνής.

Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους και κυρίαρχη ιδεολογία.

Κλασσικό
Προκαλεί εντυπώσεις και ερωτήματα σε ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων με αναφορά στην Αριστερά, που εκφράζεται μέσω άρθρων, αναρτήσεων ή δηλώσεων, η  μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου και η συμμετοχή του στο πρόσφατο συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό» στη Θεσσαλονίκη. Σε αντιπαράθεση βεβαίως, με τις σχεδόν ανύπαρκτες λαϊκές αντιδράσεις στις ανάλγητες μνημονιακές επιβουλές που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις  τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά την μεγάλη συγκέντρωση της Αθήνας υπέρ του όχι στο δημοψήφισμα του 2015.
Προσωπικά χολώθηκα με τον όγκο, με τα συνθήματα, τη συνύπαρξη με τα φασιστικά μορφώματα της ΧΑ, με τον λαϊκισμό και το επιστέγασμα της πυρπόλησης ενός κτιρίου υπό κατάληψη και τη βεβήλωση μνημείου του ολοκαυτώματος. Δεν μπορούμε όμως σε καμία περίπτωση να εντάξουμε όλον αυτό το κόσμο σε μια κατηγορίαβάζοντας του την ταμπέλα του δεξιού, φασίστα, εθνικιστή! Έχει σημασία να ψαχτούμε λίγο θεωρητικά για να δώσουμε απαντήσεις  στο φαινόμενο και στο ερώτημα: Ποιο ήταν το κοινό σημείο που συνέδεσε όλο αυτό το ετερόκλητο πλήθος κάνοντας το να ταξιδέψει εκατοντάδες χιλιόμετρα για να διατρανώσει ότι «Η Μακεδονία είναι Ελληνική»;
Σε κάποια ανάρτηση μου ανάφερα ότι ήταν «μια οργανωμένη από το βαθύ και σκοτεινό κράτος και παρακράτος συγκέντρωση, που όμως κατάφερε να παρασύρει και μάζες πολλών απλών και χωρίς πολιτική παιδεία ανθρώπων.»
 
Το παρακάτω απόσπασμα μιας εργασίας της Κυριακής Κολιαράκη με θέμα Η θεωρία της ιδεολογίας από τον Μαρξ στον Αλτουσέρ, μας βοηθάει νομίζω να δώσουμε απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα. Η υποβολή που μας έχει γίνει όλα αυτά τα χρόνια μέσω της  εκκλησίας, του σχολείου, της οικογένειας, του πολιτικού συστήματος, τους νόμους, τα συνδικάτα, τον πολιτισμό και τα μέσα ενημέρωσης, είναι κοινή για όλους μας, είναι η κυρίαρχη ιδεολογία  της οποίας γινόμαστε δέκτες συνειδητά ή ασυνείδητα όλη μας τη ζωή, και την οποία η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου ασπάζεται σαν την μοναδική αλήθεια και πραγματικότητα.
Αυτό για μένα είναι το κοινό σημείο της συνύπαρξης στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης. Και κάτι ακόμα. Για να αποβάλλεις όλο αυτό το τοξικό για τα ταξικά σου συμφέροντα ιδεολόγημα πρέπει να αποκτήσεις νέες γνώσεις, να κάνεις ατομικές προσπάθειες  επιμόρφωσης, να μην συμβιβάζεσαι και το κυριότερο να μην υποτάσσεσαι στη μοναδικότητα της αλήθειας που σου επιβάλλεται. Αλήθεια πόσοι από αυτούς που συμμετείχαν βρίσκονται σε αυτή τη κατηγορία ανθρώπων;
 
» Όπως έχει ήδη περιγράψει ο Μαρξ, ο κοινωνικός σχηματισμός οφείλει να αναπαράγει τους όρους της παραγωγικής διαδικασίας προκειμένου να εξασφαλίσει την επιβίωσή του.Έτσι λοιπόν, θα πρέπει να αναπαραχθούν τόσο οι παραγωγικές δυνάμεις, δηλαδή τα μέσα παραγωγής και η εργατική δύναμη, όσο και οι υπάρχουσες σχέσεις παραγωγής. Για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης όμως δεν απαιτείται μόνο ο μισθός ή η ειδίκευση αλλά χρειάζεται αυτή να «συμμορφωθεί» με τους κανόνες της κυρίαρχης τάξης και να υποτάσσεται στην κυρίαρχη ιδεολογία. Ήδη από το σχολείο, ο εργαζόμενος μαθαίνει να συμπεριφέρεται σύμφωνα με κάποιους κοινωνικούς κανόνες οι οποίοι ρυθμίζουν τη συμπεριφορά του: υπακοή, αποτελεσματικότητα, αναγνώριση αυθεντίας κλπ. Με αυτό τον τρόπο είναι ένα υποκείμενο δομικά υποταγμένο στην κυρίαρχη ιδεολογία. Το σχολείο και άλλοι κρατικοί θεσμοί ή μηχανισμοί αναλαμβάνουν αυτόν τον ρόλο. Κάπως έτσι, εμφανίζεται η ιδεολογία ως πραγματικότητα.
 
Σύμφωνα με τη μαρξική ανάλυση, επίσης, η δομή της κοινωνίας χωρίζεται στην υποδομή, δηλαδή την οικονομική βάση και την υπερδομή (ή εποικοδόμημα), η οποία περιλαμβάνει το νομικο-πολιτικό επίπεδο και την ιδεολογία. Ο Αλτουσέρ υποστηρίζει τη σημασία του συγκεκριμένου θεωρητικού οικοδομήματος για την ανάδειξη της καθοριστικής σημασίας της βάσης για ολόκληρο το οικοδόμημα. Το αρνητικό στοιχείο, κατά τη γνώμη του, είναι ότι η συγκεκριμένη αναπαράσταση παραμένει περιγραφική.
 
Η κλασική μαρξιστική θεωρία του κράτους, διακρίνει την κρατική εξουσία από τον κρατικό μηχανισμό, ανάγοντας ως στόχο της πάλης των τάξεων την ανάληψη της εξουσίας και τη χρησιμοποίηση του κρατικού μηχανισμού για ταξικούς σκοπούς με στόχο την προλεταριοποίηση του κράτους μέχρι, τελικά, την κατάργηση κάθε κρατικής εξουσίας. Όμως, ο Αλτουσέρ διαπιστώνει πως είναι αναγκαία η προσθήκη ακόμη ενός στοιχείου σε αυτήν την θεωρία. Ανάμεσα στην κρατική εξουσία και το μηχανισμό του κράτους και δίπλα στον καταπιεστικό μηχανισμό του κράτους που λειτουργεί με βία και περιλαμβάνει το στρατό, την κυβέρνηση, τη διοίκηση κλπ, λειτουργούν οι Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους. Η εκκλησία, το σχολείο, η οικογένεια, το πολιτικό σύστημα, οι νόμοι, τα συνδικάτα, ο πολιτισμός και τα μέσα ενημέρωσης αποτελούν τους θεσμούς στους οποίους αποδίδεται ο συγκεκριμένος ρόλος. Ωστόσο, ο κυρίαρχος ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους στη σημερινή ώριμη καπιταλιστική κοινωνία θεωρείται το σχολείο.
 
Σε αντίθεση με τον καταπιεστικό μηχανισμό του κράτους, που είναι αποκλειστικά δημόσιος, οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του ανήκουν κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Επίσης, μία ακόμη σημαντική διάκριση είναι ότι ο καταπιεστικός μηχανισμός του κράτους λειτουργεί κυρίως με βία και πολύ λιγότερο με ιδεολογία, ενώ οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του λειτουργούν κυρίως με ιδεολογία και πολύ λιγότερο με βία.
 
Σύμφωνα με την διαπίστωση του Μαρξ, η κυρίαρχη τάξη καθορίζει και τις κυρίαρχες ιδέες. Όμως, δεν αρκεί η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας για την επικράτηση της ιδεολογίας των κυρίαρχων. Για αυτόν τον λόγο, για τον Αλτουσέρ, εγκαθίστανται οι Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους, οι οποίοι έχουν την ευθύνη να διαμορφώσουν και να διαδώσουν την κυρίαρχη ιδεολογία. Έτσι, γίνεται κατανοητό ότι και οι ίδιοι αποτελούν όχι μόνο αντικείμενο αλλά και πεδίο της ταξικής πάλης. Ωστόσο, οι ιδεολογικοί μηχανισμοί δεν είναι δημιούργημα της κυρίαρχης τάξης, καθώς υπήρχαν και πριν από αυτήν, διείσδυαν στο κοινωνικό σώμα και ενοποιούνταν με βάση την κυρίαρχη ιδεολογία.
 
Η κυρίαρχη ιδεολογία δεν αρκεί απλά να κατασκευάζεται και να διαδίδεται, αλλά χρειάζεται και να αναδιαμορφώνεται με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, λαμβάνοντας υπόψιν τμήματα της υπάρχουσας ιδεολογίας, όπως επίσης και τα διάφορα νέα γεγονότα που εμφανίζονται στην επιστήμη και την πολιτική. Προκειμένου να καταφέρει να ηγεμονεύσει η κυρίαρχη τάξη, θα πρέπει να μπορέσει να ξεπεράσει τις αντιφάσεις που δημιουργούνται από τα παραπάνω και να διαμορφώσει μια ιδεολογία ενοποιημένη, γύρω από τα συμφέροντά της.»

Είδαμε και σχολιάζουμε την ταινία «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά.»

Κλασσικό

Μετά από πάρα πολύ καιρό πήγα κινηματογράφο και είδα την νέα ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ The Post: Απαγορευμένα Μυστικά. Η επιλογή έγινε φυσικά με βάση τα “ονόματα” των πρωταγωνιστών (Μέριλ Στριπ, Τόμ Χανκς ) και του σκηνοθέτη που αποτελούν κορυφές του Χόλλυγουντ και της 7ης τέχνης.

Θεωρώντας ότι είδα μια πολιτική ταινία στην οποία πρωτεύοντα ρόλο παίζει η δημοσιογραφία δεν θα σταθώ σε αυτό καθ’ αυτό το τεχνικό κομμάτι της ταινίας, ερμηνείες, κοστούμια, σκηνοθεσία, σενάριο κλπ, αλλά στα μηνύματα που η ταινία εξέπεμψε και πως εγώ υποκειμενικά τα αντιλήφθηκα και τα ερμηνεύω.

Με απλό και καθαρό τρόπο γινόμαστε μάρτυρες για ακόμα μια φορά σε αμερικάνικη ταινία, έγκυρων αποκαλύψεων (που ασφαλώς επιβεβαιώνουν όλη την άλλη πληροφόρηση που υπάρχει από άλλες πηγές), ότι ο πόλεμος στο Βιετνάμ που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους (60.000 Αμερικανών) , έγινε για το γόητρο της Αμερικής, εφόσον επί 22 χρόνια η ηγεσία των ΗΠΑ, όλοι οι πρόεδροι που πέρασαν, δημοκρατικοί και ρεπουμπλικάνοι, (Χούβερ, Τρούμαν, Κένεντυ, Τζόνσον), γνώριζαν ότι η εμπλοκή της χώρας τους στην Ινδοκίνα ήταν ένας πόλεμος που δεν θα μπορούσε να κερδηθεί, όπως και έγινε τελικά.

Είναι ακριβώς η ίδια λογική που εδώ και πάρα πολλά χρόνια διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις συνεχίζουν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ξέροντας πως δεν μπορεί να κερδηθεί συμβάλλοντας έτσι, σε έναν φαύλο κύκλο εξαθλίωσης του λαού του, αλλά και αύξησης της παραγωγής και χρήσης ναρκωτικών, που οι Ταλιμπάν επιβάλουν ελέγχοντας μεγάλο μέρος της παγκόσμιας αγοράς ηρωίνης με πρόσχημα την αγορά όπλων και συντήρησης στρατού για να πολεμούν τους Αμερικανούς! Ένα πεδίο μάχης με θολό διακύβευμα στόχο και προοπτική, πρόκληση για την παγκόσμια ανθρωπότητα και τον ΟΗΕ, που φαίνεται να ταλανίζει για πολλά χρόνια ακόμα τον κόσμο.

Στις μέρες μας, η δημοσιογραφία θεωρείται από τη διακυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ εχθρός της δημοκρατίας. Μόλις χθες (18-1-2018), ο πρόεδρος των ΗΠΑ “ανακοίνωσε” τους νικητές των δικών του «βραβείων “Fake News”» με τους New York Times να φιγουράρουν στην κορυφή της λίστας όπως και η Washington Post. Στην ταινία που είδαμε συμπτωματικά (;), είναι οι εφημερίδες εκείνες που θα πάρουν το βάρος και την ευθύνη της δημοσίευσης απόρρητων ντοκουμέντων έκθεσης του Πενταγώνου, η οποία αποκαλύπτει τις «βρόμικες» πρακτικές της αμερικανικής εμπλοκής στο Βιετνάμ, αποδεδειγμένα καταδικασμένης να αποτύχει!

Η ταινία ξεκινάει με μια σκηνή στη ζούγκλα, όπου ειδικός απεσταλμένος- αναλυτής καταγράφει, την κόλαση μιας μάχης με δεκάδες πτώματα, ενώ στη συνέχεια, επιστρέφοντας στην πατρίδα αηδιασμένος από τα fake news με τα οποία θα τροφοδοτήσει τον Τύπο ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Robert McNamara, για τα ίδια γεγονότα που συνέβαιναν στον αμερικανικό στρατό στο Βιετνάμ αποφασίζει να διαρρεύσει την έκθεσή του σε δημοσιογράφο των Times, την οποία και δημοσιεύει. Αντιδρώντας η κυβέρνηση Νίξον, προσπαθεί να σταματήσει με “κάθε» τρόπο την δημοσίευση.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, θίγονται και αναδεικνύονται στην ταινία, θέματα ελευθερίας του Τύπου, για το τι είναι δημοσιεύσιμο ή τι πρέπει να παραμείνει απόρρητο, για τις σχέσεις εκδοτών-χορηγών-μετόχων, για την διαρκή αμφιταλάντευση μεταξύ προσωπικού και συλλογικού, για τη θέση των γυναικών σε ένα ανδροκρατούμενο εργασιακό περιβάλλον, για τις “φιλίες” μεταξύ εκδοτών και πολιτικών και την αλληλοεξάρτηση τους.

Στο διάβα της ιστορίας σχεδόν 50 χρόνια μετά τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην ταινία, βλέπουμε πως παραμένουν πολλά πράγματα ίδια. Οι κυβερνήσεις στις ΗΠΑ ακολουθούν παρόμοιες πολιτικές συνεχίζοντας τις ιμπεριαλιστικές τους επιδιώξεις, ενώ και σήμερα, υπάρχουν οι τολμηροί και αδιάφθοροι που διαρρέουν απόρρητα κυβερνητικά αρχεία, αυτή τη φορά στο διαδίκτυο.

Ένα παιχνίδι ισορροπιών και εντυπώσεων θα έλεγα για να διατηρείται ζωντανή η κατ’ επίφαση δημοκρατία στον σύγχρονο κόσμο μας.

Η ΜΑΝΤΡΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΗΣ..

Κλασσικό

Ο καιρός μετά τη πρωινή μπόρα έχει «ανοίξει» αρκετά, όταν παίρνω απόφαση να πάω για φωτορεπορτάζ στην Μάντρα.

Ενα έρημο οδικό δίκτυο για Σάββατο, στην έξοδο προς τα διόδια Ελευσίνας… Φαίνεται πως η «Ευρυδίκη» φόβισε αρκετά τον κόσμο, ώστε να περιοριστούν πολύ οι μετακινήσεις με αυτοκίνητο.

 Έχοντας προσωπική «εμπειρία» από τις αντίστοιχες (πολύ χειρότερες μάλλον) καταστροφές του 1977 στη Νίκαια, αλλά και γιατί έχω «δεσμούς» με την περιοχή λόγω της συνδικαλιστικής μου δράσης, θέλησα να συνεισφέρω έτσι την συμπαράσταση και τη θλίψη μου για την καταστροφή που υπήρξε, με ένα φωτορεπορτάζ στη πληγείσα περιοχή, κυρίως στην οδό Κοροπούλη, όπου οι άνθρωποι μετρούν τις πληγές τους, προσπαθούν να σώσουν τα υπάρχοντα τους και να επουλώσουν τα ψυχικά τραύματα από το χαμό των συμπολιτών τους.

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.

Οι μνήμες από τις πλημμύρες του 1977 επιστρέφουν στη Νίκαια.

Κλασσικό

Και η ιστορία με τις τραγωδίες από τις πλημμύρες μετά από έντονες βροχοπτώσεις επαναλαμβάνεται και συνεχίζεται ……

Όσο η ανθρώπινες παρεμβάσεις στο περιβάλλον παραβιάζουν τους φυσικούς νόμους, η φύση δεν συγχωρεί είναι αμείλικτη και σκληρή τιμωρός.

Όλοι ξέρουν και κυρίως αυτοί που πρέπει να ξέρουν γιατί είναι η δουλειά τους, πως αργά η γρήγορα τα μπαζωμένα ρέματα, θα ξαναβρούν τον δρόμο τους, θα συνεχίσουν την λειτουργία τους, όταν μάλιστα δεν δίνεται τεχνική εναλλακτική διέξοδος για την ροή των βρόχινων νερών.

Το ζήσαμε πολύ έντονα το 1977, και στη Νίκαια (έχω προσωπικά έντονα βιώματα όταν εγκλωβίστηκα μαζί με τον γαμπρό μου Γ.Λ. σε αυτοκίνητο που παρέσυραν τα ορμητικά ποτάμια της Κ.Παλαμά, (μπαζωμένο ρέμα), της Ευριπίδου και Θεμιστοκλέους έως την Γ. Λαμπράκη στη Νεάπολη, όπου για καλή μας τύχη μας είδαν και μας απεγκλώβισαν πετώντας μας ένα σχοινί να πιαστούμε κάποιοι πολίτες).

Τι θα έκανε μια υπεύθυνη πολιτεία έχοντας την γνώση και ευθύνη για τη λύση του προβλήματος;

Θα έδινε προτεραιότητα σε αντιπλημμυρικά έργα και όχι σε έργα βιτρίνας, (το έκανε ο Λογοθέτης (και όσοι βέβαια τον στήριζαν) στη Νίκαια και γι’ αυτό και μόνο θα μείνει στην ιστορία της Πόλης σαν ο πιο άξιος Δήμαρχος.

«Κάποιος» πρέπει κάποτε να “λύσει” την αντίθεση περιβάλλον και αυθαιρεσία, και όσο υπάρχουν κυβερνήσεις και ηγέτες πιόνια των εκάστοτε οικονομικών συμφερόντων, θα δίνονται μεσοβέζικες, επιφανειακές και πρόσκαιρες λύσεις για τα “μάτια του κόσμου”….

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ-2017

Κλασσικό

Το φθινόπωρο είναι μια εποχή που μπορείς να θαυμάσεις τα χρώματα του δάσους τις ξαφνικές εναλλαγές του καιρού και την καλή παρέα των φίλων σου! Δεν χάσαμε ευκαιρία λοιπόν να ξαναβρεθούμε στα Άγραφα ένα χρόνο μετά,  και να απολαύσουμε για  μια ακόμα φορά, ένα ενδιαφέρον δεκαήμερο με εκδρομές σε νέους προορισμούς και ενδιαφέροντες τόπους.

Ήταν και μια ευκαιρία επίσης να περάσουμε για πρώτη φορά ολόκληρο το κομμάτι της ΕΟ Κορίνθου- Πατρών, μέχρι το Ρίο, αφού ολοκληρώθηκε η κατασκευή της, όπως και ένα κομμάτι της Ιονίας οδού μέχρι την έξοδο για Αγρίνιο, που πρέπει να επισημάνουμε, αυτή η έξοδος προς μια μεγάλη και ζωντανή επαρχιακή πόλη σαν το Αγρίνιο, θα έπρεπε  να γινόταν πολύ πιο κοντά στη πόλη. Ασφαλώς και δεν έχει καμιά σχέση, η ασφάλεια κυρίως, αλλά και η άνεση και ο λιγότερος χρόνος ταξιδιού, σε σχέση με αυτό που υπήρχε προηγούμενα και ονομαζόταν εθνική οδός…!

Το πρόγραμμα των επισκέψεων εκδρομών με έδρα την Βαλαώρα ήταν επιμέλεια του Θωμά που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις για τις πεζοπορικές και ορειβατικές του γνώσεις και εμπειρίες, ειδικά όταν πρόκειται για τον τόπο του. Κάποιες εικόνες  από αυτές θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω εδώ.

Η πρώτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στη «Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά» στο Μεσοράχι πάνω από την Λίμνη Κρεμαστών, μας γέμισε όμως θλίψη το θέαμα με την στάθμη της να έχει κατέβει πάνω από 30 μέτρα με έντονα σημάδια «ερημοποίησης».  Η ανομβρία τη φετινή χρονιά και η υπεράντληση των νερών από το υδροηλεκτρικό φράγμα της ΔΕΗ (προτεραιότητα η παραγωγή ενέργειας…), λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα με την ομορφιά του τοπίου.

Την πρώτη του Νοέμβρη, των Αγίων Αναργύρων, είχαμε την ευκαιρία να πάμε στο τελευταίο πανηγύρι που γίνεται στη περιοχή, στα Λεπιανά, ένα μικρό ορεινό χωριό βορειοδυτικά της Γρανίτσας, εκεί συναντήσαμε και τους φίλους μας από το Λημέρι. Είχαμε στο μυαλό μας να πάρουμε κάστανα και μέλι, όμως φαίνεται πως η ανομβρία είχε συνέπειες και σε αυτά τα προϊόντα με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν.

Η ανάγκη για μια τραπεζική συναλλαγή μας καθόρισε το πρόγραμμα που είχε προορισμό το Ραπτόπουλο στο οποίο βρίσκεις κατάστημα της εθνικής με ΑΤΜ,   το μοναδικό μάλλον εκτός Καρπενησίου. Πριν φτάσουμε εκεί περάσαμε από το γεφύρι της Τεμπλας κάνοντας μια στάση για φωτογράφιση και στη συνέχεια στο χωριό Αγ. Βλάση, στο οποίο ήπιαμε καφέ (κερασμένο από ντόπιους κατοίκους) και φυσικά κουβεντούλα. Στο πολύ όμορφο πευκοδάσος του Ραπτόπουλου η βόλτα ήταν απολαυστική βλέποντας τα καθαρά φθινοπωρινά χρώματα των δέντρων με τις υπέροχες αποχρώσεις. Μια επίσκεψη σε φιλικό αγρόκτημα μας έδωσε νέες εμπειρίες ενώ τα φιλέματα  των ντόπιων συγκινητικά. Έχει πάει ήδη τρεις η ώρα όταν παίρνουμε την απόφαση να ανέβουμε στα Γούπατα και αποδεικνύεται μια καλή επιλογή αν όχι ιδανική, γιατί ήδη ήταν προχωρημένη η ώρα και δεν είχαμε αρκετό χρόνο να απολαύσουμε όσο θα θέλαμε το τοπίο και την θέα. Δεν βοήθησε σε αυτό και ο  συννεφιασμένος ορίζοντας, παρόλα αυτά όμως, τα μάτια μας χόρτασαν ελευθερία χώρου δεκάδων χιλιομέτρων! Μας προξένησε εντύπωση που δεν συναντήσαμε κανένα κοπάδι στα βοσκοτόπια, μόνο μια αγέλη από άλογα να βόσκουν, αργότερα μάθαμε πως πρόσφατα έγινε επίθεση από λύκο σε κάποιο από αυτά, με μεγάλες απώλειες για τον βοσκό, και έτσι τα κατέβασαν όλα πιο χαμηλά.

Η επίσκεψη-τάμα ( διαβάστε περισσότερα εδώ) στο πάντα ανοιχτό καλυβάκι  του συχωρεμένου πλέον ορεσίβιου βοσκού ήταν συγκινητική. Το άφημα ενός μπουκαλιού με τσίπουρο για να πίνουν οι επισκέπτες στη μνήμη του οικοδεσπότη και ένα σημείωμα γι’ αυτό, ήταν ένδειξη  τιμής και σεβασμού στη μνήμη του.

Το κατέβασμα με το αυτοκίνητο από την κορυφή φάνταζε πιο τρομακτικό  και επικίνδυνο καθώς  σουρούπωνε, όμως μόλις σκοτείνιασε φτάσαμε στο Λιθοχώρι.»Ασφαλείς» πλέον σε ασφάλτινο δρόμο, κατεβήκαμε για καφέ. Κεράσματα και εδώ,  και κουβεντούλα δίπλα  στο τζάκι.

Μια υπέροχη κυκλική διαδρομή γύρω από την Λίμνη των Κρεμαστών μας προέκυψε και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας. Με αφετηρία πάντα την Βαλαώρα κατηφορίσαμε προς τη γέφυρα Τατάρνας και περνώντας πλέον στην Αιτωλοακαρνανία ανεβήκαμε προς το Τρίκλινο με κατεύθυνση το Νέο Χαλκιόπουλο. Ένα μεγάλο χωριό με τεράστια πλατεία και ομοιόμορφα μικρά σπιτάκια ήταν η γενική  εικόνα χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Φύγαμε από εκεί με βορειοδυτική κατεύθυνση  προς το μοναστήρι Ρέθα. Λέγεται ότι κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας εκεί ήταν άσυλο ατόμων με ψυχικές παθήσεις,  ενώ και σήμερα διατηρούνται οι κρίκοι για την καθήλωση των ψυχασθενών.

Η διαδρομή σε ένα καταπράσινο γενικά τοπίο  με πανύψηλες βελανιδιές και πινελιές των φθινοπωρινών χρωμάτων από τα  φυλλοβόλα δέντρα μας ενθουσίασε. Φθάνοντας στη Μονή τη βρήκαμε ανοιχτή μεν χωρίς άνθρωπο δε. Ένα μικρό χαριτωμένο σκυλάκι μας υποδέχτηκε και μας συνόδευε στη περιήγηση μας μέσα στον χώρο. Μια δυνατή χαλαζόπτωση μας ανάγκασε να διακόψουμε την επίσκεψη μας και να φύγουμε με κατεύθυνση τον Εμπεσό. Μεσημέρι πια κάτσαμε και φάγαμε στο πρώτο ανοιχτό μαγαζί που βρήκαμε, απολαμβάνοντας ένα πιάτο αρακά με πατάτες. Με κατεύθυνση το Περδικάκι διασχίσαμε από ψηλά τις δαντελωτές ακτές του Αχελώου και της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών ενώ έριχνε δυνατή βροχή! Από τη γέφυρα της Τέμπλας περάσαμε στην Ευρυτανία με κατεύθυνση την Βαλαώρα.

περισσότερες φωτογραφίες εδώ.