Νέοι χρήστες των κοινωνικών δικτύων.

Κλασσικό

Με χαρά θα έλεγα διαπιστώνω, ότι τα κοινωνικά δίκτυα, κυρίως facebook, twitter, instagram, κερδίζουν συνεχώς νέους χρήστες  πλέον και σε ένα κοινό «δύσκολο»γι’ αυτά, κοινό που δεν έχει αντικειμενικά γνώσεις και εύκολη πρόσβαση στα ηλεκτρονικά μέσα και τη πληροφορική, όπως ηλικιωμένους, ανθρώπους με στοιχειώδη εκπαίδευση, νοικοκυρές, ενώ χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί τους «αποσπούν» απ’ την τηλεθέαση.

Θετικό θα έλεγα βήμα, γιατί πέρα από παθητικοί δέκτες που ήταν βλέποντας μόνο τηλεόραση, τώρα αναγκάζονται η ( πρέπει να αναγκάζονται) να γίνουν ενεργητικοί χρήστες ενός επικοινωνιακού «εργαλείου», στο οποίο κυρίαρχος κανόνας είναι η αμοιβαιότητα. Δίνω και παίρνω!

Θα πρέπει δηλαδή και αυτοί, να κάνουν κάποιες αναρτήσεις, κάποια σχόλια, κάποια like,  δειλά και επιφυλακτικά ίσως στην αρχή, στη συνέχεια θα προσαρμοστούν  σε «αυτό που μπορούν «να προσλάβουν και να δώσουν» μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Σαν παλιός χρήστης αυτών των μέσων, αισθάνομαι την ανάγκη να επιστήσω τη προσοχή στους νέους χρήστες αυτής της κατηγορίας, σε κάποιες λειτουργίες και σε κάποια σημεία που θα πρέπει να προσέχουν στη χρήση του διαδικτύου.

Είναι απίστευτο πόσο πιστός καθρέπτης της προσωπικότητας μας είναι η «παρουσία» μας σε αυτά τα μέσα. Πόσο εύκολα βγαίνει το προσωπικό μας προφίλ στην επιφάνεια και στην εύκολη ανάγνωση κάποιου που μας παρακολουθεί μέσα από αυτά, ακόμα και στη περίπτωση που είμαστε υποψιασμένοι και διαβασμένοι για τους κίνδυνους που υπάρχουν στο διαδίκτυο, αφήνουμε αρκετά ίχνη ανάγνωσης. Αυτό βεβαίως συμβαίνει και στη πραγματική ζωή, η διαφορά όμως είναι πως στην διαδικτυακή πραγματικότητα είναι πολλαπλάσια τα βλέμματα και η προσοχή πάνω μας γιατί είναι πολύ πιο εύκολο και προσιτό να γίνει κάτι τέτοιο. Εδώ δεν έχεις να κάνεις με τους λίγους ανθρώπους του στενού οικογενειακού και φιλικού σου περιβάλλοντος, αλλά με ένα δίκτυο ανθρώπων που γνωρίζεις ελάχιστα ή και καθόλου, τους οποίους κάνεις «φίλους» και ακόμη, τους «φίλους» των «φίλων» σου και πάει λέγοντας…

Όμως χωρίς να το θέλω παίρνω δασκαλίστικο ύφος και σας λέω τι πρέπει να κάνετε…γι’ αυτό θα συνεχίσω το κείμενο μου λέγοντας σας τι κάνω εγώ. Πως χρησιμοποιώ το facebook. Αν θεωρήσετε χρήσιμα αυτά που γράφω, ίσως τα υιοθετήσετε κιόλας.

Αντιμετωπίζω κατ’ αρχή θετικά κοινωνικά δίκτυα. Μου αρέσει κάθε τι καινούργιο, κάθε τι που ανοίγει νέους δρόμους, που δίνει νέες προοπτικές στις κοινωνικές σχέσεις και την επικοινωνία. Τα χρησιμοποιώ σαν μέσο, σαν «εργαλείο» έρευνας και επικοινωνίας, με μεγάλη προσοχή και επιφύλαξη, αξιοποιώντας μόνο την θετική τους ενέργεια και σε καμιά περίπτωση δεν γίνομαι άκριτος καταναλωτής τους και εξαρτημένο θύμα του εθισμού τον οποίο  προκαλούν.

Παίρνω στα σοβαρά αυτη μου την  “σχέση», γι’ αυτό και είμαι φειδωλός στο να κάνω like.

Το 95% από αυτά, που κάνω γίνονται αυθόρμητα, μόλις αγγίξουν ευαίσθητες χορδές, που θα προκαλέσει μια φωτογραφία η ένα κείμενο το οποίο θα με ικανοποιεί αισθητικά, συναισθηματικά ή ιδεολογικά.

Δεν κάνω like από “υποχρέωση” σε κάποιον φίλο, δεν κάνω like για να “ευχαριστήσω” αυτόν που έκανε την ανάρτηση ή το σχόλιο. Κάνω επίσης κάποια λίγα, like για να ενθαρρύνω κυρίως κάποιους νέους και άπειρους στα social media χρήστες, ή νέους καλλιτέχνες, με μεγάλη επιείκεια στο περιεχόμενο τους.

Αποφεύγω συστηματικά να κάνω διαλόγους τύπου καλημέρα, καλή βδομάδα, καλό μήνα….

Έχω γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση ότι αυτό που σιχαίνομαι περισσότερο στο fb, είναι η χρήση των πινακίδων με τα προκατασκευασμένα τσιτάτα, αποφθέγματα διαφόρων, (από μέγιστους ποιητές, φιλοσόφους κλπ. μέχρι αγνώστου ταυτότητας συγγραφείς), τα οποία μάλλον εκφράζουν αυτόν που τα ανεβάζει στο τοίχο του ή του αρέσουν. Επιμένω ότι είναι χίλιες φορές προτιμότερο να εκφράζεται ο καθένας με τον δικό του τρόπο, τα δικά του λόγια, την δική του ιδιαιτερότητα και δημιουργικότητα.

Πολύ θα ήθελα να λειτουργούμε όλοι εδώ μέσα με αυτούς τους κανόνες !

Δεν μπορώ όμως, ούτε φυσικά θέλω, κάτι τέτοιο να το επιβάλλω. Μπορώ όμως, να κάνω έκκληση στους φίλους εδώ μέσα, να σκεφτούν τα παραπάνω, και να λειτουργούν και αυτοί αν όχι με αυτόν τον τρόπο, πάντως με κάποια ποιοτικά κριτήρια που οι ίδιοι θα θέσουν.

 

 

Advertisements

ZIRIA 2018 music festival. Η άλλη του πλευρά!

Κλασσικό

Το ότι γράφω για το 10 ziria music festival, ένα μουσικό φεστιβάλ, χωρίς να αναφερθώ καθόλου στη μουσική και τα συγκροτήματα που έπαιξαν σε αυτό, (είμαι σίγουρος ότι θα το κάνουν πολλοί άλλοι)είναι ένα παράδοξο!

Παράδοξο που όμως δικαιολογείται επαρκώς, (λόγω συγκυρίας) η μόνη live μουσική που άκουσα ήταν από το sound check των Empty Frame!

Ανέβηκα προγραμματισμένα για μια ημέρα μόνο στο οροπέδιο, το πρωί της Παρασκευής με επιστροφή το βράδυ, κάποια ώρα λογική γιατί είχα να κάνω διαδρομή μέχρι τον Κόρφο. Όταν άρχισε να βρέχει απαγορευτικά για κάθε υπαίθρια παρουσία και ήδη είχε πάει η ώρα 20:00 αποφάσισα να φύγω.

Αυτές οι 10 ώρες στον γεμάτο ενέργεια και ζωντάνια χώρο του φεστιβάλ, για μένα ήταν αρκετές να γεμίσω τις μπαταρίες και να φύγω ενθουσιασμένος για τους ανθρώπους και τις εικόνες που είδα χωρίς τελικά να ακούσω ζωντανή μουσική, κάτι που τελικά δεν με χάλασε καθόλου, γιατί το ziria music festival δεν είναι ….μόνο αυτό.

Είναι πολύ περισσότερα πράγματα και τώρα στα δέκατα γενέθλια του δικαιωματικά θα μπορούσε να θεωρηθεί θεσμός! Ένας πολιτιστικός θεσμός που ξεκίνησε από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και έχει αγκαλιάσει πλέον όλη η Ελλάδα.

Ήδη από το 5ο ziria  είχα γράψει:   «Το ziria music festival μπήκε για τα καλά στη ζωή μας. Αποτελεί πλέον μόνιμο σημείο αναφοράς και τόπος συνάντησης για γνωστούς και φίλους. Ήδη όποιος έρχεται για πρώτη φορά δηλώνει ότι θα ξανάρθει …και το κάνει!!

Το ziria music festival αποκτά πιστούς, φανατικούς φίλους, που συνεχώς γίνονται περισσότεροι ενώ αγκαλιάζει όλο και μεγαλύτερο γεωγραφικό μήκος και πλάτος της χώρας μας. Μεταξύ αυτών βέβαια και η αφεντιά μου που από τη πρώτη στιγμή που ήρθα σε επαφή με το φεστιβάλ (από το 2ο), το αγάπησα και το θεώρησα και «δική» μου υπόθεση. Έτσι λοιπόν το αντιμετωπίζω και φροντίζω με τις μικρές μου δυνάμεις να αναδεικνύω την ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα του, γιατί πιστεύω πως πρέπει να συνεχίσει να είναι ένας χώρος ελεύθερος από λογικές κέρδους, με σεβασμό στον άνθρωπο τον πολιτισμό και το περιβάλλον, να είναι μια ιδέα, στη ουσία και στη πραγματικότητα του.»


Πέντε χρόνια μετά επιβεβαιώνονται πλήρως τα παραπάνω. Το φεστιβάλ έχει κάνει παράλληλα ένα ποσοτικό και ποιοτικό άλμα προχωρώντας με τις ίδιες αρχές τους ίδιους ανθρώπους, χτίζοντας με πολύ και σοβαρή συλλογική δουλειά τη σημερινή του πραγματικότητα!

Από το φθινόπωρο του 2015 η ομάδα του Ziria music festival δημιούργησε την Κοινωνική επιχείρηση“Σύθας” που σε συνεργασία με το Χιονοδρομικό κέντρο Ζήρειας, την βοήθεια χορηγών, υποστηρικτών και εθελοντών, διοργανώνουν το φεστιβάλ.Ο Σύθας είναι το ποτάμι που πηγάζει από τη χαράδρα της Φλαμπουρίτσας και χύνεται στο Ξυλόκαστρο. Όπως το ποτάμι ενώνει το βουνό με τη θάλασσα, έτσι σκοπός της “Σύθας κοινωνικής επιχείρησης” είναι να ενώσει ένα σημαντικό ανθρώπινο δυναμικό, σε κοινές πολιτιστικές και όχι μόνο, δράσεις.

Ας περάσουμε όμως σε ένα «σκανάρισμα» του χώρου, ξεκινώντας από τον μέσο όρο ηλικίας των zirius, που εμφανώς έχει κατέβει αρκετά! Πάρα πολλοί νέοι και πάρα πολλά σκηνάκια! Ιδανικός βλέπεις ο χώρος για ελεύθερο κάμπινγκ, κάτι που ενθαρρύνεται από τη διοργάνωση, με σεβασμό βέβαια στο περιβάλλον και τη φύση. Με μια πρόχειρη εκτίμηση μου γύρω στα 400, απλωμένα σε όλο το οροπέδιο, οριζόντια, αμφιθεατρικά, κάτω από δέντρα, πάνω σε σκεπές, κολλητά με πολλά άλλα, ομαδικά για παρέες, ή μοναχικά πάνω στις κορυφές των γύρω λόφων. Αρκετά παιδιά με ελεύθερο πεδίο «δράσης» αλλά και με οργανωμένες δραστηριότητες στο ειδικό χώρο. Μια μεγάλη ομάδα σε ένα ήσυχο χώρο παίρνει μαθήματα γιόγκα, ενώ μια άλλη ομάδα μαθήματα Tai chi και Wudang Kung Fu.

Για πρώτη φορά φέτος  διοργανώθηκε πεζοπορική εξόρμηση, με ανάβαση στην κορυφή της Μεγάλης Ζήρειας, στα 2.375μ, ενώ συνεχίζεται η οργανωμένη πεζοπορία στο φανταστικό δάσος στη χαράδρα της Φλαμπουρίτσας με τον σύλλογο για την προστασία του δάσους “Κυλλήνιος Άδωνις”!

Ο εσωτερικός και εξωτερικός χώρος του σαλέ αποδυκνύεται μικρός παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει και γίνονται, με επεκτάσεις και αναβαθμίσεις. Με δυσκολία βρίσκεις καρέκλα να κάτσεις τα πρωινά ενώ το σύνθημα «τρώμε και πίνουμε τοπικά» είναι και σωστό αλλά προσφέρει και ποιοτικά προϊόντα σε καλές τιμές. Σήμερα Παρασκευή στον εσωτερικό του χώρο στήνεται δεύτερη μουσική σκηνή το Μεγάλο Rock Jam με house band.

Η ποιότητα της διοργάνωσης έχει φτάσει σε υψηλά στάνταρ, με την προσεκτική και μεθοδευμένη δουλειά των ανθρώπων που προσφέρουν εθελοντικά εργασία, χρόνο, χρήμα και διάφορα είδη. Το φεστιβάλ είναι συμμετοχικό.  Οι εμφανίσεις των καλλιτεχνών γίνονται αφιλοκερδώς, το μόνο που τους παρέχεται είναι η διαμονή, που καλύπτουν οι προσφορές των ξενοδοχείων της περιοχής.Τα έξοδα του καλύπτονται εν πολλοίς και από τα αναμνηστικά  t-shirts, κοσμήματα και άλλα είδη που πωλούνται στον χώρο και γίνονται ανάρπαστα.

Τελειώνω αυτό το κείμενο με την βεβαιότητα πως τη θετική αύρα που αποκομίζει όποιος βρίσκεται εκεί στο οροπέδιο, κανένα κείμενο και καμιά περιγραφή δεν μπορεί να την αποδώσει, παρά  μόνο, η φυσική παρουσία, γι’ αυτό αφήστε ανοιχτό το πρόγραμμα σας για τη τελευταία βδομάδα του Αυγούστου 2019!  

ΥΓ. Παρά τα μπαλώματα που γίνονται σε κάποια κομμάτια του δρόμου, η κατάσταση του οδικού δικτύου από την εθνική προς Ζήρεια είναι προβληματική κυρίως μέσα στα χωριά.

Πικρό γέλιο…

Κλασσικό

Μόνο πικρό γέλιο μπορεί να προκαλέσει η προσπάθεια για πολιτική εκμετάλλευση από την πλευρά κομμάτων που έχουν κυβερνήσει μέχρι τώρα, ( κυρίως από τη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και τα παρακλάδια τους ΚΙΝΑΛ, ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝΕΛ, ΚΕΝΤΡΩΟΙ, ΧΑ).

Είναι πολύ νωπό στη μνήμη μας, πως οι κυβερνήσεις των κομμάτων αυτών, έμπρακτα χειρίσθηκαν αντίστοιχα τις συνέπειες, από πυρκαγιές και πλημμύρες, πως σχεδίασαν και εφάρμοσαν την πολιτική προστασία, πως διαχειρίστηκαν την πολιτική γης, τα αυθαίρετα, τα δάση και τους δασικούς χάρτες, τη «νόμιμη συναλλαγή» κάτω από το τραπέζι με αντάλλαγμα την ψήφο των πολιτών και την επανεκλογή τους!

Φανερώνουν επίσης υποκρισία, γιατί το σημερινό κυβερνητικό κόμμα, εφαρμόζει μια χαρά τις ίδιες πολιτικές, τις δικές τους πολιτικές που εφάρμοζαν μέχρι τώρα, όσο ήταν αυτοί διαχειριστές, πολιτικές που είναι παγιωμένες στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα από τα κόμματα διαχείρισης του καπιταλισμού.

Και φυσικά μια χαρά τα κατάφερε να εφαρμόσει τις πολιτικές που χαράζουν οι εταίροι της ΕΕ και επιβάλλουν τα μνημόνια.

Η μόνη κριτική που μπορεί και πρέπει να ασκείται, είναι από τo σύνολο της αριστεράς, την οποία η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε για να αναρριχηθεί στη κυβερνητική εξουσία και να γίνει ένα ακόμα διαχειριστικό απόκομμα του καπιταλισμού.

Αντιφάσεις και υποκρισία !

Κλασσικό

Κάτω από την “ομπρέλα” του ΝΑΤΟ της ΕΕ και των ΗΠΑ, με τις “φιλικές” υπηρεσίες τους να πιέζουν για άμεση “λύση”, Ελλάδα και ΠΓΔΜ έφτασαν σε συμφωνία για το ονοματολογικό και μια σειρά άλλα θέματα κυρίως που άπτονται σε αλυτρωτικές υπόνοιες και φόβους, για ιστορικές και πολιτισμικές κληρονομιές.
Κάτω από την ίδια ομπρέλα, τα τελευταία οκτώ-δέκα χρόνια, υπογράφουμε και παραχωρούμε ζωτικά δικαιώματα, και πόρους του έθνους μας με τη συναίνεση, συμμετοχή, ενοχή και ανοχή της τεράστιας πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων της χώρας και του Ελληνικού Λαού.
Θα έλεγα ότι στη πρώτη περίπτωση, οι συνέπειες και επιπτώσεις για τον Λαό είναι περισσότερο ιδεολογικές και μακροπρόθεσμα μένει να αποδειχθεί αν θα είναι και υλικές, ενώ στη δεύτερη περίπτωση είναι άμεσες και οδυνηρές. Χάθηκαν, χάνονται, ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, αξιοπρέπεια, υγεία, φιλότιμο …
Ηλίου φαεινότερο ποιος διαφεντεύει και ποιος ορίζει τις εξελίξεις κατά πως συμφέρει αυτούς που εκπροσωπεί. 
Χρέος δικό μας να κρίνουμε τα πράγματα και τις εξελίξεις σύμφωνα με τα ταξικά μας συμφέροντα, και όχι με ιδεολογήματα και αντιφατικές πολιτικές θέσεις και ακρότητες.
Δεν μπορείς ρε φίλε να είσαι αναφανδόν “φαν” οπαδός του “πακέτου» ΕΕ-ΕΥΡΩ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ και να αντιδράς μόνο στη πιο “ανώδυνη” για σένα απόφαση τους! 
Η μαγκιά είναι να αντιδράς σε όλο το πακέτο, για να είσαι τουλάχιστον αξιόπιστος! 

Οι μέσα και οι έξω στην εκδήλωση του «ΙΑΝΟΥ».

Κλασσικό

Ιανός.  Ένας από τους παλαιότερους θεούς των Ρωμαίων απεικονιζόταν συχνά με δύο πρόσωπα, το ένα πρόσωπο γενειοφόρο και το άλλο ξυρισμένο, και αποκαλείτο Janus bifrons, δηλαδή διπρόσωπος Ιανός (από την Βικιπαίδεια).

Δυο διαφορετικά πρόσωπα, δυο διαφορετικές εκδηλώσεις που έγιναν την ίδια ημέρα και ώρα…  για το συνώνυμο γνωστό βιβλιοπωλείο τον ΙΑΝΟ, χθες το βράδυ.

Υπήρξαν οι «μέσα» και οι «έξω».

«Οι πρακτικές της εργοδοσίας του Ιανού (του περιβόητου Νίκου Καρατζά), περήφανο μέλος της εργοδοτικής οργάνωσης ΕΝΕΛΒΙ, συμπυκνώνουν μια πληθώρα εκδοχών της άγριας εργασιακής εκμετάλλευσης που βιώνουμε στους χώρους δουλειάς. Διάλυση των εργασιακών σχέσεων με ατομικές συμβάσεις, ελαστική απασχόληση, καταπάτηση ωραρίων, απλήρωτες υπερωρίες. Μηχανάκια-scanner καταγραφής ατομικών επιδόσεων στο λαιμό των συναδέλφων μας. Πρόστιμα προς τους εργαζομένους. Χρήση δωρεάν ή πάμφθηνης εργασίας μέσω προγραμμάτων κατάρτισης (βλ. εκμετάλλευσης) ανέργων (πχ stage παλιότερα, voucher πλέον). Αλλεπάλληλοι εκβιασμοί προς τους εργαζόμενους να υπογράψουν (υπαγορευμένα από τον Καρατζά και διευθυντικά στελέχη) κείμενα καταδίκης των σωματείων μας αλλά και των συναδέλφων τους που διεκδίκησαν δικαιώματα, κείμενα αποδοχής της κατάργησης της αργίας του Αγίου Πνεύματος, κείμενα αποδοχής των scanners. Εκδικητικές απολύσεις και δυσμενείς μεταθέσεις, καθώς και εξαναγκασμοί σε παραίτηση για πολλούς συναδέλφους που τολμούν να ορθώνουν αντιστάσεις. Σχετικά πρόσφατα μάλιστα η όλη αυτή δράση εμπλουτίστηκε με μπράβους έξω από το βιβλιοπωλείο να υποδέχονται τις εργατικές κινητοποιήσεις μας και με συνεργάτες του Ιανού να μας επιτίθενται λεκτικά και με μπουκάλια. Και όλα αυτά πίσω από ένα πέπλο-βιτρίνα κουλτούρας και πολιτισμού, που χτίστηκε και σε μεγάλο βαθμό συνεχίζει να χτίζεται ακόμα και με τη συνενοχή μέρους του κόσμου «των γραμμάτων και των τεχνών», που στα λόγια τουλάχιστο αυτοπροσδιορίζεται ως υποστηρικτής ή ακόμα και ως κομμάτι του κόσμου του αγώνα.»

Έγραφε μεταξύ άλλων η ανακοίνωση που έδιναν εργαζόμενοι από τον Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής.

«Σήμερα στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24) στις 20:30 θα ανακοινωθούν οι νικητές του Διαγωνισμού Φωτογραφίας με θέμα «Η Αθήνα και το βιβλίο», ο οποίος έγινε με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας από την UNESCO ως Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018.»

Έγραφε μεταξύ άλλων η πρόσκληση του ΙΑΝΟΥ για την σημερινή εκδήλωση του….

Πολύς κόσμος μέσα και έξω. Άνθρωποι της ίδιας κοινωνικής τάξης που δεν έχουν μεταξύ τους αντιθέσεις και διαφορές, πέρα από αυτές της διαφορετικής προσέγγισης και αντιμετώπισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, μέσα σε μια ασθμαίνουσα κοινωνική πραγματικότητα υποχωρήσεων και αναστολών.

Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να πάρουμε «θέση» στο πρόβλημα της αντίθεσης εργασία- εργοδοσία. 

Σαφώς είμαστε υπέρ των εργαζομένων και χαρήκαμε ιδιαίτερα για την «υποδοχή» τους.

«Ο Γιώργος του Κέδρου» Ένα ντοκιμαντέρ που χρειάζεται στήριξη για να ολοκληρωθεί!

Κλασσικό

«Ο Γιώργος Κολόζης πήγε για πρώτη φορά στη Δονούσα όταν ήταν 20 χρονών, στις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Η Δονούσα δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα τότε και η λέξη τουρίστας ήταν σχεδόν άγνωστη στους κατοίκους του νησιού. Έμεινε σε μια σκηνή στην παραλία του Κέδρου και για τις πρώτες μέρες τον θεωρούσαν κατάσκοπο, αλλά δεν του πήρε πολύ καιρό να συνδεθεί με τους φιλόξενους ανθρώπους και να αποκτήσει το όνομα «Ο Γιώργος του Κέδρου». Πήγαινε στη Δονούσα κάθε χρόνο, κινηματογραφώντας και φωτογραφίζοντας τους ανθρώπους και το τοπίο με μηχανές super 8mm και 16mm, μέχρι και πριν τη δεκαετία του ‘80. Όταν επέστρεψε στα τέλη του ‘90 για μια νέα κινηματογράφηση διαπίστωσε ότι πολλά είχαν αλλάξει και τότε αποφάσισε ότι όλο αυτό το υλικό έπρεπε να γίνει ένα ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ.

Το 2007 ξεκίνησαν μαζί, ο Γιώργος και ο Γιάννης Κολόζης, ο γιος του, γι’αυτό που πιστεύανε ότι θα είναι το τελικό γύρισμα του ντοκιμαντέρ, προσπαθώντας να βρούν τους ίδιους ανθρώπους από το ‘70, να ανασύρουν τις παλιές αναμνήσεις αλλά να κάνουν και καινούργιες. Αναμιγνύοντας διαφορετικά format φιλμ (8mm, super 8mm, 16mm) με ψηφιακά (DV, DVCPRO, HDV, DSLR, 4K) κινηματογραφώντας κάθε εποχή του χρόνου και ενίοτε εξισώνοντας την εικόνα του παρελθόντος με αυτήν του παρόντος, χρησιμοποιώντας και σήμερα φιλμ super 8mm και 16mm, προσπαθούν να συνδέσουν το παρελθόν με το παρόν δημιουργώντας μια ιστορία στην οποία η γραμμικότητα δεν θα έχει να κάνει με τον χρόνο, αλλά με το συναίσθημα.

Καθώς ο Γιώργος Κολόζης από το 2009 δεν είναι πια μαζί μας, τη συνέχεια του ντοκιμαντέρ ανέλαβε πια ο Γιάννης Κολόζης, πηγαίνοντας ξανά στη Δονούσα τον Απρίλη του 2010, με μια σκηνή στην παραλία του Κέδρου προσπαθώντας να ζήσει την εμπειρία του πατέρα του από τη δεκαετία του ‘70 και επιστρέφοντας στο νησί όσες περισσότερες φορές μπορούσε μέχρι σήμερα. Όλο αυτό το υλικό είναι «Ο Γιώργος του Κέδρου», ένα ντοκιμαντέρ που εξερευνά την έννοια της μνήμης.»

Δεν ξέρω αν η γνωριμία μου με τον Γιάννη Κολόζη και η εκτίμηση που τρέφω για τη δουλειά του, ήταν το καθοριστικό στοιχείο που επηρέασε τη κρίση μου σχετικά με την ιστορία του ντοκιμαντέρ «Ο Γιώργος του Κέδρου», ή το συγκινητικά ανθρώπινο στόρι που ξετυλίγει και καταγράφει τρόπο ζωής, δουλειάς, μνήμες και γεγονότα 45 χρόνων, από δυο διαφορετικούς ανθρώπους που όμως είναι τόσο ίδιοι, όσο ένας πατέρας με τον γιο του!

Μια προσέγγιση του χρόνου και της μνήμης με εικόνες και γεγονότα που θα προκαλούσε το ενδιαφέρον κάθε ντοκιμαντερίστα έχει την τύχη να διαχειριστεί ο Γιάννης, σε συνέχεια της εξαιρετικής πρώτης προσπάθειας του  με το  «Un Condor»

Οι ιδιαιτερότητες όμως, του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ το κάνουν ιδιαιτέρως προσωπικό, έτσι όλα τα έξοδα αλλά και οι ρόλοι του συνεργείου μέχρι τώρα έχουν καλυφθεί από τον Γιώργο Κολόζη (1970 – 2007) και τον Γιάννη Κολόζη (2007 – 2018), με κάποια βοήθεια από καλούς φίλους. Τα γυρίσματα έχουν σχεδόν τελειώσει καθώς εκκρεμεί μόνο ένα, το καλοκαίρι του 2018. Το μοντάζ είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσει προς το τέλος της καμπάνιας οικονομικής ενίσχυσης με τελικό στόχο το ντοκιμαντέρ να είναι έτοιμο στο τέλος του χρόνου. Αυτός ο τρόπος παραγωγής και χρηματοδότησης είναι επίσης προσωπική στάση και πρόταση για το πώς μπορούν να γίνονται ταινίες στις μέρες μας. Το προηγούμενό ντοκιμαντέρ του Γιάννη Κολόζη «Un Condor» είναι ένα αντίστοιχο παράδειγμα.

Στηρίξτε το πρότζεκτ στα,

– Η σελίδα της καμπάνιας στο Indiegogo:

– Η σελίδα του ντοκιμαντέρ στο facebook:

Η Άνδρος μπροστά στον φωτογραφικό φακό 120 Instagramers !

Κλασσικό

Με την διαπίστωση ότι τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν σήμερα το σημαντικότερο μέσο προβολής του τουριστικού «προϊόντος», ο Δήμος Άνδρου, και το νεοϊδρυθέν Τουριστικό Δίκτυο Άνδρου (CTN Andros), σε συνεργασία με την ομάδα Greek Instagramers Events διοργάνωσαν φωτογραφική εξόρμηση στο νησί με την φιλοξενία 120 φωτογράφων, δίνοντας τους έτσι την ευκαιρία και τα μέσα να ανακαλύψουν τις ομορφιές και τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες του νησιού, να τις αποτυπώσουν και αναδείξουν ο καθένας με την δική του φωτογραφική οπτική.

Μια ιδιαίτερα φιλόδοξη αλλά και δύσκολη (οργανωτικά) όπως αποδείχτηκε δράση που ήταν για όλους μας μια δυνατή και πολύ χρήσιμη εμπειρία, αλλά και ένα δυνατό τεστ για περαιτέρω συμπεράσματα και διαπιστώσεις για όσους ενδιαφέρονται για την τουριστική εικόνα και ανάπτυξη του νησιού.

Συμμετέχοντας στην ομάδα των φωτογράφων και αντιμετωπίζοντας το θέμα όχι μόνο από την καλλιτεχνική σκοπιά αλλά και σαν ένας φιλοξενούμενος επισκέπτης του νησιού, θέλω να θίξω καλοπροαίρετα ορισμένες πλευρές, έχοντας υπ΄οψιν ότι δεν αρκεί μόνο, να αναδείξεις τις φυσικές ομορφιές του νησιού, αν δεν δεις κυρίως τα θέματα της φιλοξενίας, της ανθρώπινης συμπεριφοράς , του επαγγελματισμού, τους καλού σέρβις, της ευγένειας και κυρίως αν δεν δώσεις λύσεις στις λογικές της «αρπαχτής», ιδιαίτερο γνώρισμα της γρήγορης και χωρίς αρχές τουριστικής ανάπτυξής πολλών περιοχών της χώρας μας.

Δυστυχώς αντιμετωπίσαμε σε αυτό το τριήμερο αρκετά τέτοια ζητήματα, και αισθάνομαι την υποχρέωση να τα θέσω γιατί μόνο εάν τα αναδεικνύεις και τα αντιμετωπίζεις προχωράς μπροστά, αν κάνεις τα στραβά ματιά η αν τα σπρώχνεις κάτω από το χαλί , θα έχεις πάντα μια ευκαιριακή χωρίς σταθερότητα και ανάπτυξη καλοκαιρινή…σεζόν. Αυτό μόνο.

Ασφαλώς υπήρξαν ενέργειες και συμπεριφορές που καταγράφονται στα θετικά. Δεν έχει σημασία να αναφέρουμε λεπτομέρειες γι΄ αυτές, οι οποίες όμως δεν χαρακτηρίζουν την γενική εικόνα που αποκομίζει ο επισκέπτης.

Η προβολή ενός «προϊόντος» πρέπει να στηρίζεται πρώτα απ όλα στην γνώση της αντικειμενικής πραγματικότητας του και στην ειλικρινή διάθεση, τις όποιες αρνητικές πλευρές να τις αντιμετωπίσεις!

Τώρα σε αυτό καθ’ αυτό το θέμα της φωτογράφησης. Διαπιστώσαμε για μια ακόμα φορά ότι η χώρα μας ,φυσικά και η Άνδρος, είναι πανέμορφη, πολυποίκιλη, με εξαιρετική πανίδα και χλωρίδα με τεράστιο μνημειακό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, με φυσικές ομορφιές και τοπία που σε καθηλώνουν. Άρα τεράστιο φωτογραφικό ενδιαφέρον. Πιστεύω πως μέσα από τους φακούς μας, σε χιλιάδες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν θα αναδειχθεί κάθε φυσική ομορφιά του νησιού και των ανθρώπων του. Θα είναι ίσως το μεγαλύτερο φωτογραφικό «σκανάρισμα» της Άνδρου που έχει γίνει ποτέ από επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους !!

Αξίζει βεβαίως ένας ακόμη έπαινος για τους υπεύθυνους της Ομάδας μας, την Έλλη, τη Βούλα και τον Γιώργο για τις πολύ κοπιαστικές προσπάθειες οργάνωσης αυτού του πρότζεκτ, για το χαμόγελο και τη καλή διάθεση που πάντα είναι έτοιμοι να μας προσφέρουν.