Αντιφάσεις και υποκρισία !

Κλασσικό

Κάτω από την “ομπρέλα” του ΝΑΤΟ της ΕΕ και των ΗΠΑ, με τις “φιλικές” υπηρεσίες τους να πιέζουν για άμεση “λύση”, Ελλάδα και ΠΓΔΜ έφτασαν σε συμφωνία για το ονοματολογικό και μια σειρά άλλα θέματα κυρίως που άπτονται σε αλυτρωτικές υπόνοιες και φόβους, για ιστορικές και πολιτισμικές κληρονομιές.
Κάτω από την ίδια ομπρέλα, τα τελευταία οκτώ-δέκα χρόνια, υπογράφουμε και παραχωρούμε ζωτικά δικαιώματα, και πόρους του έθνους μας με τη συναίνεση, συμμετοχή, ενοχή και ανοχή της τεράστιας πλειοψηφίας των πολιτικών δυνάμεων της χώρας και του Ελληνικού Λαού.
Θα έλεγα ότι στη πρώτη περίπτωση, οι συνέπειες και επιπτώσεις για τον Λαό είναι περισσότερο ιδεολογικές και μακροπρόθεσμα μένει να αποδειχθεί αν θα είναι και υλικές, ενώ στη δεύτερη περίπτωση είναι άμεσες και οδυνηρές. Χάθηκαν, χάνονται, ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, αξιοπρέπεια, υγεία, φιλότιμο …
Ηλίου φαεινότερο ποιος διαφεντεύει και ποιος ορίζει τις εξελίξεις κατά πως συμφέρει αυτούς που εκπροσωπεί. 
Χρέος δικό μας να κρίνουμε τα πράγματα και τις εξελίξεις σύμφωνα με τα ταξικά μας συμφέροντα, και όχι με ιδεολογήματα και αντιφατικές πολιτικές θέσεις και ακρότητες.
Δεν μπορείς ρε φίλε να είσαι αναφανδόν “φαν” οπαδός του “πακέτου» ΕΕ-ΕΥΡΩ-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ και να αντιδράς μόνο στη πιο “ανώδυνη” για σένα απόφαση τους! 
Η μαγκιά είναι να αντιδράς σε όλο το πακέτο, για να είσαι τουλάχιστον αξιόπιστος! 
Advertisements

Οι μέσα και οι έξω στην εκδήλωση του «ΙΑΝΟΥ».

Κλασσικό

Ιανός.  Ένας από τους παλαιότερους θεούς των Ρωμαίων απεικονιζόταν συχνά με δύο πρόσωπα, το ένα πρόσωπο γενειοφόρο και το άλλο ξυρισμένο, και αποκαλείτο Janus bifrons, δηλαδή διπρόσωπος Ιανός (από την Βικιπαίδεια).

Δυο διαφορετικά πρόσωπα, δυο διαφορετικές εκδηλώσεις που έγιναν την ίδια ημέρα και ώρα…  για το συνώνυμο γνωστό βιβλιοπωλείο τον ΙΑΝΟ, χθες το βράδυ.

Υπήρξαν οι «μέσα» και οι «έξω».

«Οι πρακτικές της εργοδοσίας του Ιανού (του περιβόητου Νίκου Καρατζά), περήφανο μέλος της εργοδοτικής οργάνωσης ΕΝΕΛΒΙ, συμπυκνώνουν μια πληθώρα εκδοχών της άγριας εργασιακής εκμετάλλευσης που βιώνουμε στους χώρους δουλειάς. Διάλυση των εργασιακών σχέσεων με ατομικές συμβάσεις, ελαστική απασχόληση, καταπάτηση ωραρίων, απλήρωτες υπερωρίες. Μηχανάκια-scanner καταγραφής ατομικών επιδόσεων στο λαιμό των συναδέλφων μας. Πρόστιμα προς τους εργαζομένους. Χρήση δωρεάν ή πάμφθηνης εργασίας μέσω προγραμμάτων κατάρτισης (βλ. εκμετάλλευσης) ανέργων (πχ stage παλιότερα, voucher πλέον). Αλλεπάλληλοι εκβιασμοί προς τους εργαζόμενους να υπογράψουν (υπαγορευμένα από τον Καρατζά και διευθυντικά στελέχη) κείμενα καταδίκης των σωματείων μας αλλά και των συναδέλφων τους που διεκδίκησαν δικαιώματα, κείμενα αποδοχής της κατάργησης της αργίας του Αγίου Πνεύματος, κείμενα αποδοχής των scanners. Εκδικητικές απολύσεις και δυσμενείς μεταθέσεις, καθώς και εξαναγκασμοί σε παραίτηση για πολλούς συναδέλφους που τολμούν να ορθώνουν αντιστάσεις. Σχετικά πρόσφατα μάλιστα η όλη αυτή δράση εμπλουτίστηκε με μπράβους έξω από το βιβλιοπωλείο να υποδέχονται τις εργατικές κινητοποιήσεις μας και με συνεργάτες του Ιανού να μας επιτίθενται λεκτικά και με μπουκάλια. Και όλα αυτά πίσω από ένα πέπλο-βιτρίνα κουλτούρας και πολιτισμού, που χτίστηκε και σε μεγάλο βαθμό συνεχίζει να χτίζεται ακόμα και με τη συνενοχή μέρους του κόσμου «των γραμμάτων και των τεχνών», που στα λόγια τουλάχιστο αυτοπροσδιορίζεται ως υποστηρικτής ή ακόμα και ως κομμάτι του κόσμου του αγώνα.»

Έγραφε μεταξύ άλλων η ανακοίνωση που έδιναν εργαζόμενοι από τον Σύλλογο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής.

«Σήμερα στον ΙΑΝΟ (Σταδίου 24) στις 20:30 θα ανακοινωθούν οι νικητές του Διαγωνισμού Φωτογραφίας με θέμα «Η Αθήνα και το βιβλίο», ο οποίος έγινε με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας από την UNESCO ως Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου για το 2018.»

Έγραφε μεταξύ άλλων η πρόσκληση του ΙΑΝΟΥ για την σημερινή εκδήλωση του….

Πολύς κόσμος μέσα και έξω. Άνθρωποι της ίδιας κοινωνικής τάξης που δεν έχουν μεταξύ τους αντιθέσεις και διαφορές, πέρα από αυτές της διαφορετικής προσέγγισης και αντιμετώπισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν, μέσα σε μια ασθμαίνουσα κοινωνική πραγματικότητα υποχωρήσεων και αναστολών.

Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να πάρουμε «θέση» στο πρόβλημα της αντίθεσης εργασία- εργοδοσία. 

Σαφώς είμαστε υπέρ των εργαζομένων και χαρήκαμε ιδιαίτερα για την «υποδοχή» τους.

«Ο Γιώργος του Κέδρου» Ένα ντοκιμαντέρ που χρειάζεται στήριξη για να ολοκληρωθεί!

Κλασσικό

«Ο Γιώργος Κολόζης πήγε για πρώτη φορά στη Δονούσα όταν ήταν 20 χρονών, στις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Η Δονούσα δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα τότε και η λέξη τουρίστας ήταν σχεδόν άγνωστη στους κατοίκους του νησιού. Έμεινε σε μια σκηνή στην παραλία του Κέδρου και για τις πρώτες μέρες τον θεωρούσαν κατάσκοπο, αλλά δεν του πήρε πολύ καιρό να συνδεθεί με τους φιλόξενους ανθρώπους και να αποκτήσει το όνομα «Ο Γιώργος του Κέδρου». Πήγαινε στη Δονούσα κάθε χρόνο, κινηματογραφώντας και φωτογραφίζοντας τους ανθρώπους και το τοπίο με μηχανές super 8mm και 16mm, μέχρι και πριν τη δεκαετία του ‘80. Όταν επέστρεψε στα τέλη του ‘90 για μια νέα κινηματογράφηση διαπίστωσε ότι πολλά είχαν αλλάξει και τότε αποφάσισε ότι όλο αυτό το υλικό έπρεπε να γίνει ένα ολοκληρωμένο ντοκιμαντέρ.

Το 2007 ξεκίνησαν μαζί, ο Γιώργος και ο Γιάννης Κολόζης, ο γιος του, γι’αυτό που πιστεύανε ότι θα είναι το τελικό γύρισμα του ντοκιμαντέρ, προσπαθώντας να βρούν τους ίδιους ανθρώπους από το ‘70, να ανασύρουν τις παλιές αναμνήσεις αλλά να κάνουν και καινούργιες. Αναμιγνύοντας διαφορετικά format φιλμ (8mm, super 8mm, 16mm) με ψηφιακά (DV, DVCPRO, HDV, DSLR, 4K) κινηματογραφώντας κάθε εποχή του χρόνου και ενίοτε εξισώνοντας την εικόνα του παρελθόντος με αυτήν του παρόντος, χρησιμοποιώντας και σήμερα φιλμ super 8mm και 16mm, προσπαθούν να συνδέσουν το παρελθόν με το παρόν δημιουργώντας μια ιστορία στην οποία η γραμμικότητα δεν θα έχει να κάνει με τον χρόνο, αλλά με το συναίσθημα.

Καθώς ο Γιώργος Κολόζης από το 2009 δεν είναι πια μαζί μας, τη συνέχεια του ντοκιμαντέρ ανέλαβε πια ο Γιάννης Κολόζης, πηγαίνοντας ξανά στη Δονούσα τον Απρίλη του 2010, με μια σκηνή στην παραλία του Κέδρου προσπαθώντας να ζήσει την εμπειρία του πατέρα του από τη δεκαετία του ‘70 και επιστρέφοντας στο νησί όσες περισσότερες φορές μπορούσε μέχρι σήμερα. Όλο αυτό το υλικό είναι «Ο Γιώργος του Κέδρου», ένα ντοκιμαντέρ που εξερευνά την έννοια της μνήμης.»

Δεν ξέρω αν η γνωριμία μου με τον Γιάννη Κολόζη και η εκτίμηση που τρέφω για τη δουλειά του, ήταν το καθοριστικό στοιχείο που επηρέασε τη κρίση μου σχετικά με την ιστορία του ντοκιμαντέρ «Ο Γιώργος του Κέδρου», ή το συγκινητικά ανθρώπινο στόρι που ξετυλίγει και καταγράφει τρόπο ζωής, δουλειάς, μνήμες και γεγονότα 45 χρόνων, από δυο διαφορετικούς ανθρώπους που όμως είναι τόσο ίδιοι, όσο ένας πατέρας με τον γιο του!

Μια προσέγγιση του χρόνου και της μνήμης με εικόνες και γεγονότα που θα προκαλούσε το ενδιαφέρον κάθε ντοκιμαντερίστα έχει την τύχη να διαχειριστεί ο Γιάννης, σε συνέχεια της εξαιρετικής πρώτης προσπάθειας του  με το  «Un Condor»

Οι ιδιαιτερότητες όμως, του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ το κάνουν ιδιαιτέρως προσωπικό, έτσι όλα τα έξοδα αλλά και οι ρόλοι του συνεργείου μέχρι τώρα έχουν καλυφθεί από τον Γιώργο Κολόζη (1970 – 2007) και τον Γιάννη Κολόζη (2007 – 2018), με κάποια βοήθεια από καλούς φίλους. Τα γυρίσματα έχουν σχεδόν τελειώσει καθώς εκκρεμεί μόνο ένα, το καλοκαίρι του 2018. Το μοντάζ είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσει προς το τέλος της καμπάνιας οικονομικής ενίσχυσης με τελικό στόχο το ντοκιμαντέρ να είναι έτοιμο στο τέλος του χρόνου. Αυτός ο τρόπος παραγωγής και χρηματοδότησης είναι επίσης προσωπική στάση και πρόταση για το πώς μπορούν να γίνονται ταινίες στις μέρες μας. Το προηγούμενό ντοκιμαντέρ του Γιάννη Κολόζη «Un Condor» είναι ένα αντίστοιχο παράδειγμα.

Στηρίξτε το πρότζεκτ στα,

– Η σελίδα της καμπάνιας στο Indiegogo:

– Η σελίδα του ντοκιμαντέρ στο facebook:

Η Άνδρος μπροστά στον φωτογραφικό φακό 120 Instagramers !

Κλασσικό

Με την διαπίστωση ότι τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν σήμερα το σημαντικότερο μέσο προβολής του τουριστικού «προϊόντος», ο Δήμος Άνδρου, και το νεοϊδρυθέν Τουριστικό Δίκτυο Άνδρου (CTN Andros), σε συνεργασία με την ομάδα Greek Instagramers Events διοργάνωσαν φωτογραφική εξόρμηση στο νησί με την φιλοξενία 120 φωτογράφων, δίνοντας τους έτσι την ευκαιρία και τα μέσα να ανακαλύψουν τις ομορφιές και τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες του νησιού, να τις αποτυπώσουν και αναδείξουν ο καθένας με την δική του φωτογραφική οπτική.

Μια ιδιαίτερα φιλόδοξη αλλά και δύσκολη (οργανωτικά) όπως αποδείχτηκε δράση που ήταν για όλους μας μια δυνατή και πολύ χρήσιμη εμπειρία, αλλά και ένα δυνατό τεστ για περαιτέρω συμπεράσματα και διαπιστώσεις για όσους ενδιαφέρονται για την τουριστική εικόνα και ανάπτυξη του νησιού.

Συμμετέχοντας στην ομάδα των φωτογράφων και αντιμετωπίζοντας το θέμα όχι μόνο από την καλλιτεχνική σκοπιά αλλά και σαν ένας φιλοξενούμενος επισκέπτης του νησιού, θέλω να θίξω καλοπροαίρετα ορισμένες πλευρές, έχοντας υπ΄οψιν ότι δεν αρκεί μόνο, να αναδείξεις τις φυσικές ομορφιές του νησιού, αν δεν δεις κυρίως τα θέματα της φιλοξενίας, της ανθρώπινης συμπεριφοράς , του επαγγελματισμού, τους καλού σέρβις, της ευγένειας και κυρίως αν δεν δώσεις λύσεις στις λογικές της «αρπαχτής», ιδιαίτερο γνώρισμα της γρήγορης και χωρίς αρχές τουριστικής ανάπτυξής πολλών περιοχών της χώρας μας.

Δυστυχώς αντιμετωπίσαμε σε αυτό το τριήμερο αρκετά τέτοια ζητήματα, και αισθάνομαι την υποχρέωση να τα θέσω γιατί μόνο εάν τα αναδεικνύεις και τα αντιμετωπίζεις προχωράς μπροστά, αν κάνεις τα στραβά ματιά η αν τα σπρώχνεις κάτω από το χαλί , θα έχεις πάντα μια ευκαιριακή χωρίς σταθερότητα και ανάπτυξη καλοκαιρινή…σεζόν. Αυτό μόνο.

Ασφαλώς υπήρξαν ενέργειες και συμπεριφορές που καταγράφονται στα θετικά. Δεν έχει σημασία να αναφέρουμε λεπτομέρειες γι΄ αυτές, οι οποίες όμως δεν χαρακτηρίζουν την γενική εικόνα που αποκομίζει ο επισκέπτης.

Η προβολή ενός «προϊόντος» πρέπει να στηρίζεται πρώτα απ όλα στην γνώση της αντικειμενικής πραγματικότητας του και στην ειλικρινή διάθεση, τις όποιες αρνητικές πλευρές να τις αντιμετωπίσεις!

Τώρα σε αυτό καθ’ αυτό το θέμα της φωτογράφησης. Διαπιστώσαμε για μια ακόμα φορά ότι η χώρα μας ,φυσικά και η Άνδρος, είναι πανέμορφη, πολυποίκιλη, με εξαιρετική πανίδα και χλωρίδα με τεράστιο μνημειακό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, με φυσικές ομορφιές και τοπία που σε καθηλώνουν. Άρα τεράστιο φωτογραφικό ενδιαφέρον. Πιστεύω πως μέσα από τους φακούς μας, σε χιλιάδες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν θα αναδειχθεί κάθε φυσική ομορφιά του νησιού και των ανθρώπων του. Θα είναι ίσως το μεγαλύτερο φωτογραφικό «σκανάρισμα» της Άνδρου που έχει γίνει ποτέ από επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους !!

Αξίζει βεβαίως ένας ακόμη έπαινος για τους υπεύθυνους της Ομάδας μας, την Έλλη, τη Βούλα και τον Γιώργο για τις πολύ κοπιαστικές προσπάθειες οργάνωσης αυτού του πρότζεκτ, για το χαμόγελο και τη καλή διάθεση που πάντα είναι έτοιμοι να μας προσφέρουν.

ΑΡΤ PROJECT #my_Andros – 120 φωτογράφοι θα βρεθούν στην Άνδρο!

Κλασσικό

Με την σύμπραξη τριών φορέων της Άνδρου, του Δήμου Άνδρου, του Τουριστικού Δικτύου Άνδρου Κυκλάδων ( CTN Andros) και τη Φωτογραφική Λέσχη του νησιού, σε συνεργασία με την ομάδα Greek Instagramers Events, συνδιοργανώνεται ένα τετραήμερο καλλιτεχνικό και ταξιδιωτικό project που όπως φαίνεται θα απογειώσει το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον για το νησί της Άνδρου, με την φωτογραφική απόδοση του, μέσα από τον φακό και την ιδιαίτερη ματιά 120 φωτογράφων!

Πρόκειται για ενα project αμοιβαίου οφέλους για όλους, χωρίς την μεσολάβηση χρημάτων παρά μόνο ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών!

Θα δοθεί η ευκαιρία σε 120 φωτογράφους να εκδράμουν και φιλοξενηθούν στο νησί της ‘Ανδρου, ώστε να μπορέσουν να ανακαλύψουν τις ομορφιές και τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες του νησιού, να τις αποτυπώσουν και αναδείξουν ο καθένας με την ξεχωριστή του ματιά στον φακό.

Μέρος αυτής της καλλιτεχνικής δουλειάς, θα χρησιμοποιηθεί για την τουριστική προβολή του νησιού, (κατάλογοι, ιστοσελίδες, ΜΜΕ), και με ομαδική έκθεση φωτογραφίας, που θα παρουσιαστεί σε επιλεγμένους εκθεσιακούς χώρους στην Άνδρο και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Μιχάλης Νικολινάκος: O εικαστικός δημιουργός που ήταν και ηθοποιός!

Κλασσικό

Ξεκινώντας να γράψω αυτό το αφιέρωμα στον Μιχάλη Νικολινάκο, με την ευκαιρία της πρώτης αναδρομικού χαρακτήρα έκθεσης  του καλλιτέχνη, στη Δημοτική  Πινακοθήκη του Δήμου Νίκαιας – Αγ. Ι. Ρέντη, ομολογώ πως προβληματίστηκα αρκετά, σχετικά με το τι ήθελα να αναδείξω και να επικοινωνήσω στους φίλους που θα την διαβάσουν, για τη πολύπλευρη παρουσία του στον εικαστικό χώρο και την έβδομη τέχνη.

Πήρα πολύ σοβαρά υπόψη μου την επισήμανση της κ. Μαρίας Πούλου, υπεύθυνης της Δημοτικής Πινακοθήκης: «Ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε τον καλλιτέχνη είναι να αποτελέσει η έκθεση αυτή ένα πρώτο βήμα, ώστε να γίνει γνωστό το ζωγραφικό και εικονογραφικό του έργο στις πραγματικές διαστάσεις του. Ο Νικολινάκος είναι γνωστός στο ευρύ κοινό κυρίως ως πρωταγωνιστής του ελληνικού κινηματογράφου». Συμφώνησα  βεβαίως σε αυτό, και προσωπικά το επιβεβαιώνω.

Τον Νικολινάκο  τον γνώρισα από τη παρουσία του στα πολιτιστικά δρώμενα της Νίκαιας, στο τέλος της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80, από τη συμμετοχή του σε διάφορες εκδηλώσεις του Δήμου της Νίκαιας. Ασφαλώς η περιρρέουσα αντίληψη για τον «Νικολινάκο» (εξ ου και η δημοφιλία του), ήταν ότι υπήρξε ένας ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου, ένας καλός ηθοποιός.

Οι πιο «διαβασμένοι» ίσως ήξεραν ότι είναι και ζωγράφος. Αγνοούσαμε  οι περισσότεροι, την πολύπλευρη ενασχόληση του εκτός από την ζωγραφική και με  το σκίτσο, τη γελοιογραφία, την εικονογράφηση, τη σκηνογραφία, τη  γραφιστική, τη διακόσμηση, την εικονογράφηση βιβλίων, τη λογοτύπηση εταιρικών και δημόσιων σημάτων, την εταιρική διαφημιστική καμπάνια και τη διακόσμηση εμπορικών αρχιτεκτονικών χώρων και πλοίων!

Αγνοούσαμε ή είχε περάσει απαρατήρητη η συμβολή του στο πρώτο μνημείο για τους πεσόντες του Μπλόκου που στήθηκε στη πλατεία της Οσίας Ξένης το 1945, ή την εικονογράφηση σημαντικών βιβλίων Κοκκινιωτών και Πειραιωτών συγγραφέων,  ΚΟΚΚΙΝΙΑ του Δ. Λιάτσου, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ του Δ. Διαμαντίδη, ΠΙΚΡΕΣ ΜΕΡΕΣ του Σ. Ευστρατιάδη, ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΞΕΡΡΙΖΩΜΟ του Ν. Κεπέση, κ.α.

Σημαντικό κεφάλαιο  υπήρξε η σχέση του με τη Νίκαια, στην οποία έζησε πάνω από τριάντα χρόνια. Συμπορεύτηκε με την ιστορική και πολιτισμική διαδρομή της πόλης από τα χρόνια της κατοχικής Αντίστασης και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.  Μεταξύ άλλων, δεν έλειψε από θεσμικές δημοτικές πρωτοβουλίες, δωρίζοντας έργα του για τη δημιουργία Δημοτικής Πινακοθήκης και συμμετέχοντας στη διαδικασία της ίδρυσης των εικαστικών τμημάτων του Δήμου.

Πολύπλευρος και παραγωγικότατος λοιπόν ο Μιχάλης Νικολινάκος, ασχολήθηκε με ποικίλες εκδοχές της εικαστικής δημιουργίας, ενώ παράλληλα στράφηκε για αρκετά χρόνια και στον κινηματογράφο.  Μέρος από το πλουσιότατο αρχείο του Καλλιτέχνη, που ανήκει στο γιο του Νίκο Νικολινάκο, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε στη σημερινή μας επίσκεψη, αλλά και να μάθουμε κάποιες ιδιαίτερες πλευρές της ζωής του, που η κ. Πούλου είχε τη καλοσύνη να μας αφηγηθεί.

Υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για την έκθεση, κυρίως από ομαδικές επισκέψεις σχολείων της περιοχής. Καλό θα είναι όποιος δεν την έχει επισκεφθεί να το κάνει μέχρι  31 Μαΐου 2018.

Ο καλαίσθητος και περιεκτικός κατάλογος που πήραμε φεύγοντας από την έκθεση, μας έδωσε μια συνοπτική αλλά πλήρη εικόνα της  προσωπικότητας του καλλιτέχνη.

Σημαντική εκδήλωση στην «Αθηναΐδα» για το «Το κοινωνικό πρόσωπο του Έλληνα φωτογράφου»

Κλασσικό

Σε μια κατάμεστη αίθουσα της «Αθηναΐδας», όπου εκθέτει τα έργα του με θέμα  «Τα παιδιά της Ριτσώνας» ο  Vassilis Nikas, έγινε χθες μια πολύ ενδιαφέρουσα παράλληλη εκδήλωση με το πολύ επίκαιρο και συναφές θέμα της έκθεσης φωτογραφίας, για το «κοινωνικό πρόσωπο του Έλληνα φωτογράφου».

Μια εκδήλωση που διοργάνωσε το photologio.gr ,με καλεσμένους για να παρουσιάσουν τη δική τους προσέγγιση  τους Έλληνες φωτογράφους, Γεώργιο Δεπόλλα,  Petros Giannakouris,  Maro KouriVassilis MathioudakisStylianos Papardelas / Photographer,  Michael Pappas και  Orestis Seferoglou.

Η εκδήλωση άνοιξε με προβολή  του ντοκιμαντέρ “In The Eyes of Children” που δημιούργησε η Γιαπωνέζα σκηνοθέτις Fuyuko Mochizuki για το φωτογραφικό έργο του Βασίλη Νίκα στη Ριτσώνα και στη συνέχεια ο εκπρόσωπος του  photologio.gr Theodoros Stigas μετά από μικρή εισήγηση και παρουσίαση των καλεσμένων, έδωσε το λόγο σε αυτούς, ξεκινώντας από τον «γηραιότερο» της παρέας Γιώργο Δεπόλλα.

Βιβλική μορφή και χειμαρρώδης ο λόγος του σπουδαίου φωτογράφου, μας παρέσυρε σε ένα ταξίδι εικόνων και ωραίων περιγραφών για το έργο του με σημαντικότερη ίσως παρέμβαση του τη φωτογράφιση με θέμα «Άσυλο» από το «κολαστήριο» της Λέρου.

Στη συνέχεια ο  Πέτρος Γιαννακούρης, «μιλώντας» περισσότερο με τη δύναμη των εικόνων του έκανε μια αναδρομή στην Ελλάδα της κρίσης, των αγώνων ενάντια στα μνημόνια για ανθρώπινη ζωή, επιβίωση, δικαιοσύνη.

Ο Βασίλης Μαθιουδάκης παρουσίασε την συγκλονιστική εμπειρία του από την Γαύδο όταν βρέθηκε μπροστά σε 157 ανθρώπους, «με πεταμένα ρούχα στην άµµο, ψάχνοντας στις λιγοστές τους προμήθειες για φαγητό. Στην άκρη της παραλίας ήταν αραγμένο το μικρό και σχεδόν κατεστραμμένο ξύλινο καΐκι που τους έφερε από τη Λιβύη. Είχαν περάσει έξι ημέρες στη θάλασσα». 

Ο Μιχάλης Παππάς παρουσίασε φωτογραφίες από ταξίδια του στον κόσμο περιγράφοντας κυρίως εικόνες από τα ήθη και τις παραδόσεις των ανθρώπων.

Ο πιο νέος της παρέας Ορέστης Σεφέρογλου μιλώντας τελευταίος, έθεσε ερωτήματα και προβληματισμούς σχετικά με το τι συνιστά το «κοινωνικό»πρόσωπο του φωτογράφου, βάζοντας κανόνες και όρια, ενώ τόνισε ότι πρώτα απ’ όλα ο φωτογράφος πρέπει να είναι άνθρωπος.

Ο Στέλιος Παπαρδέλας  δεν μπόρεσε τελικά να παρευρεθεί, έτσι έγινε η παρουσίαση του έργου του από τον Θ. Στίγκα, όπως και της Μάρω Κουρή η οποία όπως ενημερώθηκα, ήρθε μετά το διάλειμμα και πήρε μέρος στη συζήτηση που έγινε μετά.

Εντύπωση προκάλεσε η απόλυτη ησυχία που επικρατούσε συνεχώς στην αίθουσα, δείγμα σεβασμού και προσήλωσης στους ομιλητές και τη παρουσίαση του έργου τους. Το μόνο αρνητικό (;) της διοργάνωσης ήταν, ότι το πρώτο μέρος των εισηγήσεων, παρουσιάσεων κ.λ.π, κράτησε αρκετό χρόνο, (2,5 συνεχόμενες ώρες) ενώ όταν άρχισε η συζήτηση ήδη είχε πάει η ώρα 22:00, έτσι εγώ προσωπικά, δεν μπόρεσα να την παρακολουθήσω.

Ήταν συνολικά μια πολύ καλή προσπάθεια συμβολής και ανάδειξης του κοινωνικού παγκόσμιου προβλήματος της προσφυγιάς, προσεγγίζοντας περισσότερο την αγωνία των ανθρώπων για την επιβίωση τους, ψάχνοντας έναν τόπο περισσότερο ασφαλή και ειρηνικό, για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Δεν έλειψε βεβαίως και η αναφορά σε στιγμές και εικόνες από την καθημερινότητα των ανθρώπων στη χώρα μας, που βιώνουν την οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων με αγωνία, πόνο και διεκδικητικούς αγώνες.

Κράτα τοΚράτα το