Εκδηλώσεις με αφορμή τα 7 χρόνια του Pasamontaña

Κλασσικό

Με αφορμή τα 7 χρόνια του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Χώρου Pasamontaña:

ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΙΟΥΝΙΟΥ

20.00 στο χώρο

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Ο ρόλος αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων γειτονιάς

στις σημερινές συνθήκες: εμπειρίες – προβλήματα – προοπτικές

(με τη συμμετοχή συντρόφων/-ισσών από άλλα εγχειρήματα)

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ

17.00 στο χώρο

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΦΑΓΗΤΟ & ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

στο ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΠΑΣΚΕΤ των 88 ΣΤΡΕΜΜΑΤΩΝ

(ακριβώς πίσω από το θέατρο «Θανάσης Βέγγος»)

17.00

2ο Αυτοοργανωμένο ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΜΠΑΣΚΕΤ 3χ3

+ διαγωνισμός τριπόντων, graffity, hip-hop sounds

21.00

ΣΥΝΑΥΛΙΑ

με τους

ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

& STONESHOT

Ανάπλαση του χώρου των Λιπασμάτων. Για τον πολιτισμό των από κάτω!!

Κλασσικό

Το διάβασα στο fb μου άρεσε και το μεταφέρω αυτούσιο. Από τον φίλο Spiros Tsatsarwnis

«Για να σας το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: Τα παιδιά μας θα παίζουν μπάλα, θα πίνουν το καφέ τους, θα βλέπουν θέατρο, σε ένα καθαρό, όμορφο και ανθρώπινο περιβάλλον στη γειτονιά τους, στον ιστορικό χώρο των Λιπασμάτων. Εκεί που κάποτε χτυπούσε η καρδιά του εργατόκοσμου,των ανθρώπων του μόχθου και της αξιοπρέπειας.

Το χρωστάμε και στους γονείς μας που κάποτε έκλειναν τα παράθυρα των σπιτιών τους για να μην εισπνέουν «τα κέρδη σας». Η υπόθεση των Λιπασμάτων είναι μια υπόθεση που μας αφορά όλους. Είναι μια ιστορική μάχη που πρέπει να κερδηθεί.

Δε ξέρω πως μπορεί να φαίνεται σε κάποιους μια εικόνα με ένα θέατρο και ένα γήπεδο μπροστά από καζάνια. Ίσως ξένη, ίσως αποκρουστική.

Για μας, τους ανθρώπους που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στις γειτονιές της Β’ Πειραιά αυτό το θέατρο θα είναι ο «πολιτισμός των από κάτω», σε αυτό το γήπεδο θα γραφτεί η δική μας ιστορία.

Τη Κυριακή στις 11 Ιούνη, στο χώρο των Λιπασμάτων να είμαστε όλοι εκεί. Να φωνάξουμε, να τραγουδήσουμε, να αναπνεύσουμε από το μηδέν.»

Κοντονή και Σκουρλέτη τι θα γίνει με το ελεύθερο κάμπινγκ;;

Κλασσικό

Από τις αρχές του Απρίλη, 38 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με ερώτηση που κατέθεσαν στη Bουλή, προτείνουν (πολύ σωστά) να καταργηθούν οι διατάξεις που απαγορεύουν το ελεύθερο κάμπινγκ, με το σκεπτικό ότι:

 «Οι πολίτες δεν πρέπει να στερούνται το δικαίωμα στην ανεμπόδιστη και οικονομικά ανέξοδη δυνατότητα διακοπών, ανάπαυσης, αναψυχής και απόλαυσης στη φύση, μέσω της ελεύθερης κατασκήνωσης»

Ζητούν τη νομιμοποίηση του ελεύθερου κάμπινγκ, σημειώνοντας πως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του (άμεση αλληλεπίδραση με το φυσικό περιβάλλον, αυτοοργάνωση, συμβίωση) ανταποκρίνονται στις σωματικές, ψυχικές και πνευματικές ανάγκες πολλών ατόμων, που αδυνατούν να τις καλύψουν με την καθολική απαγόρευσή του, γεγονός που μεταφράζεται σε «στέρηση του συνταγματικού δικαιώματος ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς τους»… 

Στην ερώτηση των βουλευτών αναφέρεται ότι «στις ισχύουσες διατάξεις επιλέχθηκε να επικρατήσει ως αγαθό αξιότερο έννομης προστασίας, το ατομικό δικαίωμα στην οικονομική ελευθερία και στην οικονομική ανάπτυξη στον τομέα του τουρισμού, με ταυτόχρονη προβολή των αγαθών της δημόσιας υγείας και του προστατευόμενου περιβάλλοντος, έναντι των δικαιωμάτων ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του ατόμου, της ισότητας και της απόλαυσης του φυσικού περιβάλλοντος, τα οποία πλήττονται δυσανάλογα». Σύμφωνα με τους βουλευτές, «αδιαμφισβήτητα οι κατασκηνωτές στηρίζουν την τοπική οικονομία και τις μικρές επιχειρήσεις (παντοπωλεία, χώροι εστίασης, χώροι διασκέδασης και ψυχαγωγίας κ.α.) συμβάλλοντας στην περαιτέρω ανάπτυξή τους». Οι βουλευτές ρωτούν τους αρμόδιους υπουργούς πώς προσλαμβάνουν την άποψη ότι «δεν πρέπει να στερούνται οι πολίτες το δικαίωμα στην ανεμπόδιστη και οικονομικά ανέξοδη δυνατότητα διακοπών, ανάπαυσης, αναψυχής και απόλαυσης της φύσης, μέσω της ελεύθερης κατασκήνωσης». Τέλος, ερωτώνται αν εξετάζουν το ενδεχόμενο να καταργηθούν οι διατάξεις περί απαγόρευσης της ελεύθερης κατασκήνωσης και να θεσμοθετηθεί ένα πλαίσιο οριοθέτησής της.

Κοντονής και Σκουρλέτης αντίστοιχα υπουργοί Δικαιοσύνης και Εσωτερικών, στους οποίους απευθύνονταν, ποιούν την νήσσαν, συντασσόμενοι προφανώς με το …ατομικό δικαίωμα στην οικονομική ελευθερία και στην οικονομική ανάπτυξη στον τομέα του τουρισμού…..

Ορισμένες ψύχραιμες παρατηρήσεις.

Κλασσικό

Όταν και αυτά ακόμη, τα ανώτατα δικαστικά σώματα, κρίνουν σε αρκετές των περιπτώσεων αντισυνταγματικές ορισμένες διατάξεις των νόμων που προωθούνται υπό τη μορφή των μνημονίων, οι εκατομμύρια θιγμένοι πολίτες που βλέπουν καθημερινά ανήμποροι να αντιδράσουν, να τους αφαιρούνται δικαιώματα και πόροι για να ζήσουν, πόσο μάλλον περισσότερο δικαιολογημένα, να θεωρούν αντισυνταγματικές αυτές τις ενέργειες;

Είναι εντελώς υποκειμενικό να εκτιμήσει κανείς, αν στη χώρα μας αυτή τη στιγμή, διεξάγεται πόλεμος και τι είδους πόλεμος είναι αυτός. Στρατιωτικός, οικονομικός, απελευθερωτικός, αντιρατσιστικός, εθνικός, αντιφασιστικός, ταξικός, ιδεολογικός ;;!!

Το σίγουρο για μένα, είναι ότι διεξάγεται ένας πόλεμος βαθιά ταξικός, με πολλά ανώνυμα θύματα καθημερινά, θύματα που όλως τυχαίως βρίσκονται από τη μια πλευρά, και με όπλα την κρατική εξουσία του κατ’ επίφαση δημοκρατικού μας πολιτεύματος και των θεσμών του. Πόλεμος με αδυσώπητη καθημερινή και τυφλή βία που τις περισσότερες φορές μπορεί να μην είναι σωματική βια, είναι όμως ψυχολογική, είναι πνευματική, είναι ιδεολογική, που οδηγεί ανθρώπους στην αυτοκτονία, στο άγχος στη κατάθλιψη και στη παραίτηση από τη ζωή.

Έγραψα κάπου εχθές. Ας θυμηθούμε λίγο την φυσική.

Ο Τρίτος Νόμος του Νεύτωνα, λέγεται «Νόμος δράσης-αντίδρασης». Αυτή η ονομασία προκύπτει από τον ορισμό: «Για κάθε δράση μιας δύναμης, υπάρχει μια αντίθετη δύναμη αντίδρασης”.

Όταν σου στερούν κάθε δυνατότητα νόμιμης ζωής (στα πλαίσια των δικών τους νόμων και της δικής τους νομιμότητας) δηλαδή να έχεις μια εργασία, που να σου εξασφαλίζει τους βασικούς πόρους για να ζήσεις και ένα χώρο, ένα σπίτι να μπορείς ελεύθερα να αναπαράγεις την εργατική σου δύναμη και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου, τότε είσαι αναγκασμένος να βρεις εναλλακτικές λύσεις για να ζήσεις.

Ή θα γίνεις παραβατικός σε προσωπική βάση και ενάντια σε όλη τη κοινωνία. 

Ή θα γίνεις παραβατικός σε συλλογική βάση ενάντια στους δυνάστες της κοινωνίας.

Και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι να υπάρξει υποταγή και ακόμα μεγαλύτερη υποταγή σε μεγαλύτερη πίεση, απέναντι στη κυρίαρχη δύναμη.

Όμως υπάρχουν (ευτυχώς θα έλεγα) η συλλογική υπευθυνότητα και η ταξική συνείδηση απέναντι στην ανθρωπότητα, που πολλές φορές κινητοποιούν και ενεργοποιούν ανθρώπους που μπορεί να μην είναι οι άμεσα θιγόμενοι.

Μην ξεχνάμε το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος και ότι η ερμηνεία του χρήζει μεγάλης ευχέρειας υποκειμενισμού, ανάλογα με τον κάθε φορά, συσχετισμό δυνάμεων.

“ H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.”

Αδίστακτοι υπηρέτες της μιας πλευράς!

Κλασσικό

Στις 18 Μαΐου όπως όλα δείχνουν, με την ψήφιση της από τη Βουλή, κλείνει και η νέα προδοτική συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ με τους δανειστές, κάνοντας πιο φτωχή και υπόδουλη τη χώρα και τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού της. 
Δεν υπάρχει καμία ενοχή στους κυβερνητικούς βουλευτές, θα ψηφίσουν συνειδητά ένα νέο μνημόνιο 140 συγκεκριμένων μέτρων (αυτά τουλάχιστον που έγιναν γνωστά) και θα ολοκληρώσουν την νεοφιλελεύθερη επιταγή για παράδοση κάθε δημόσιας δραστηριότητας και περιουσίας στα χέρια των ιδιωτών καπιταλιστών. Αεροδρόμια, λιμάνια, ενέργεια, μεταφορές, ότι έχει απομείνει τέλος πάντων, από τα προηγούμενα μνημόνια, και την προηγούμενη διακυβέρνηση, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεσμεύεται ρητά η κυβέρνηση να τα ξεπουλήσει έναντι πινακίου φακής. Παράλληλα ολοκληρώνεται και η συνολική υποτίμηση της ζωής των ανθρώπων που ζουν σε αυτή τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, πλησιάζοντας ίσως και το 50%, συγκριτικά με μια δεκαετία πίσω.
Αυτή η πολιτική υπηρετήθηκε με λιγότερες ή περισσότερες δυσκολίες, από κόμματα που στον Λαό εμφανίζονται ότι έχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, στα προγράμματα και στην πολιτική τους, πλην όμως, έχουν το πιο σημαντικό πράγμα κοινό. Είναι ορκισμένοι οπαδοί του πολιτικού συστήματος, πιστοί υπηρέτες του καπιταλισμού δηλαδή και διαχειριστές του. 
Πρόσφατα μια μερίδα ανθρώπων και δυνάμεων που ήθελαν να συγκαταλέγονται στην Αριστερά, έκαναν την μεγάλη επιλογή. Μετά από εντολή του λαού να προχωρήσουν έστω και με μικρά βήματα σε αντιμνημονιακή πολιτική και σύγκρουση με τα συμφέροντα των δανειστών, όπως υπόσχονταν στον Λαό, συμβιβάστηκαν υποχωρώντας από κάθε αριστερή διακήρυξη, από κάθε θετικό για το λαό μέτρο. Από θιασώτες των φιλολαϊκών συμφερόντων, θέλησαν να γίνουν πρωταγωνιστές στη διαχείριση του πολιτικού συστήματος και δυνάστες του Λαού. Μάλιστα λόγω του πρότερου «έντιμου» βίου τους, μπόρεσαν να προχωρήσουν πολύ πιο εύκολα και ανώδυνα για το σύστημα, όλα τα επώδυνα μέτρα που τους επέβαλε το κλαμπ των δανειστών και οι συνέταιροι της ΕΕ.
Όλοι αυτοί έχουν επιλέξει συνειδητά την μια πλευρά να την υπηρετούν και την άλλη να την παραπλανούν. Αυτό το ονομάζουν πολιτική! 
Όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν μεταξύ τους διαφορές σε ουσιώδη πράγματα πέρα από τα ενδοκαπιταλιστικά συμφέροντα που η κάθε μια εξυπηρετεί. Όλοι μαζί όμως έχουν απέναντι τους τα λαϊκά συμφέροντα, τους εργαζόμενους τους μικρομεσαίους, τους συνταξιούχους τους άνεργους. 

Γι’ αυτό και όλοι εμείς που ανήκουμε σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων, οφείλουμε να έχουμε ένα διαρκές μέτωπο απέναντι τους, να αντιστεκόμαστε και να διεκδικούμε συνεχώς τα δικαιώματα μας. 

Η απεργία της 17 Μάη είναι ένα τέτοιο βήμα αντίστασης και αγώνα !!

1η Μάη. Διαπιστώσεις…

Κλασσικό

Πρώτη του Μάη σήμερα, εργατική πρωτομαγιά, μέρα μνήμης, μέρα αγώνα, μέρα περίσκεψης και απολογισμού. Παγκόσμια μέρα της εργατικής τάξης, τιμώντας τις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις για «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο” την 1η Μάη 1886 στο Σικάγο των ΗΠΑ και τους νεκρούς αυτού του αγώνα.

Πρωτομαγιά 2017, 131 χρόνια μετά, βρίσκομαι στον Πειραιά, παρακολουθώντας τις δυο συγκεντρώσεις και πορείες, μια για το ΠΑΜΕ και μια για τον Εργατικό Ταξικό Συντονισμό Πειραιά, διαπιστώνοντας με θλίψη για ακόμα μια φορά, το μεγάλο ξεθώριασμα των ιδεών στη τεράστια πλειοψηφία του κόσμου, την απέχθεια και απάθεια, για ότι συλλογικό και διεκδικητικό και την μεγάλη προσήλωση του σε προσωπικές, άντε και οικογενειακές (και μόνο) υποθέσεις. Η εργατική πρωτομαγιά που για αρκετά χρόνια πριν, ήταν μέρα απεργίας, μέρα αγωνιστικών, ενωτικών συγκεντρώσεων και συγκρούσεων πολλές φορές με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, έγινε με μια έξυπνη κίνηση των κυβερνήσεων αργία και παράλληλα αποφορτίστηκε από το ταξικό της περιεχόμενο και συμβολισμό, έγινε μέρα των λουλουδιών και της άνοιξης …. που γιορτάζεται με εκδρομές στη φύση!!

Αυτή είναι μια από τις έξυπνες κινήσεις ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης στις ιδέες της αστικής, την οποία χρησιμοποίησε όταν το κίνημα βρισκόταν σε άνοδο. Τέτοιες κινήσεις, μεθοδεύσεις κρυφές η φανερές έχει άπειρες στη φαρέτρα του το κεφάλαιο, μα η πιο αποτελεσματική είναι η μελετημένη ιδεολογική και πολιτική διείσδυση μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα η διάβρωση των δομών και της ηγεσίας του, με αποτέλεσμα την αναποτελεσματικότητα του.

Όμως και το ίδιο το παγκόσμιο κομουνιστικό κίνημα που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα σημείωσε μια ανοδική και ελπιδοφόρα ανάπτυξη, ανατρέποντας σε πολλές χώρες την καθεστηκυία τάξη, έχοντας εγγενείς υποκειμενικές αδυναμίες δεν κατάφερε τελικά να εδραιωθεί μετά την επικράτηση του και έτσι σήμερα, να έχουμε μια παγκόσμια κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, σε βάρος της κοινωνικής απελευθέρωσης των λαών.

Σήμερα ζούμε την επανάσταση των διαπιστώσεων και την ανυπαρξία ιδεών και σχεδίων για την ανατροπή της άρχουσας τάξης. Μια τελείως αμυντική στάση, που πολλές φορές διανθίζεται με μεγάλες διακηρύξεις και επαναστατικά λόγια, χωρίς κανένα αντίκρισμα, κάνοντας αυτούς που τα λένε να φαντάζουν καρικατούρες μιας άλλης εποχής.

Το γιατί συμβαίνει αυτό, που οφείλεται αυτή η στάση του κόσμου, και ποιος έχει ευθύνες γ’ αυτό είναι ομολογουμένως μια πολυδιάστατη και ατελέσφορη κουβέντα, όπου η κάθε πλευρά έχει τα δικά της επιχειρήματα και δίκια, ζώντας όμως αναγκαστικά, μέσα στον μικρόκοσμο της δικιάς της συλλογικής οντότητας, διαγράφει τον περίγυρο ως αρνητικό η αδιάφορο πεδίο, χάνει την επαφή με τις ανάγκες και τις πραγματικές δυνατότητες της κοινωνίας, και απομονώνεται από τις μεγάλες μάζες του λαού, όπου θα πρέπει να δρα και να καθοδηγεί.

Ένας αρνητικός φαύλος κύκλος !

Στη σημερινή πραγματικότητα που ζούμε, είναι όντως επαναστατική πράξη το να πιστεύεις στην διεθνιστική αλληλεγγύη και στην ανάγκη μετασχηματισμού της κοινωνίας σε σοσιαλιστική και κομουνιστική, να μην χάνεις την ελπίδα σου και να παλεύεις γ’ αυτό!

Εδώ τελειώνω και εγώ αυτές τις διαπιστώσεις μου, αδυνατώντας να προχωρήσω στο διά ταύτα!

ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΑ: Κοκκινιά 1979 – Κοκκινιά 2017 στα πλαισια της #documenta14. Ένα παιχνίδι με την ιστορία!

Κλασσικό

Κυριακή 9 Απρίλη 2017 ξημέρωμα. Στο 14ο Δημοτικό Σχολείο Νίκαιας δίπλα στην Μάντρα, όπου θα γίνει η εκδήλωση, performance ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΑ: Κοκκινιά 1979 – Κοκκινιά 2017, «απόγονοι» των κουκουλοφόρων του Μπλόκου του 1944, με κηρομπογιές χάραξαν πολύ βιαστικά, θέλοντας να επισημάνουν την «παρουσία» τους, κάτι σβάστικες και την υπογραφή τους ….

Άμεσα τα συνεργεία του δήμου «καθάρισαν» απ’ αυτές τις βρομιές την περιοχή.

Σε λίγη ώρα, θα ξεκινήσει στον χώρο αυτό μια αναπαράσταση, μια εκδήλωση μνήμης, μια συνομιλία του χθες με το σήμερα, με πρωταγωνιστές τους νέους της Πόλης μας, τους κατοίκους της και ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που με σεβασμό και συγκίνηση θα παρακολουθήσουν και θα συμμετάσχουν  στο δρώμενο.

Κυριακή 12/3/2017. 14ο δημοτικό σχολείο, το “καμάρι” των σχολειών της Νίκαιας με τα υπέροχα γκράφιτι, δίπλα από το Μουσείο της Μάντρας του Μπλόκου της Κοκκινιάς. Τη καθορισμένη ώρα μεσημεράκι, άρχισαν να μαζεύονται τα παιδιά ενώ η ομάδα της Μαίρης Ζυγούρη από νωρίς έχει κάνει διάφορες εργασίες προετοιμασίας. Ξεκινούν πρώτες ασκήσεις κινησιολογίας και ορθοφωνίας, η προσαρμογή στη λογική ομάδας και ομαδικότητας όσο τα παιδιά χαλαρώνουν, γίνεται πραγματικότητα. Έτσι η ομάδα περνάει απέναντι στον χώρο του Μουσείου σε ένα άλλο επίπεδο διδαχής και πράξης, ένα ιστορικό παιχνίδι με τρεις άξονες.

ΖΗΤΑ, ζεις, ζούνε, ζείτε, θυμόμαστε, δεν ξεχνάμε!

Ο σχηματισμός ενός τεράστιου Ζ μέσα στον χώρο των εκτελέσεων του Μπλόκου της Κοκκινιάς, με καλάμια που πάνω τους έγραψαν το όνομα τους οι σύγχρονοι νέοι, είναι συμβολική κίνηση τιμής μνήμης, σεβασμού και συνέχειας!

ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ. Τα παιδιά παιρνούν μέσα στο Μουσείο. Η Μαίρη Ζυγούρη ενημερώνει για την ιστορικότητα του χώρου, για τα γεγονότα που συνέβησαν την 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944, για το μπλόκο των Γερμανών φασιστών-κατακτητών για τα θύματα αυτού του πολέμου. Μια νοερή συνομιλία ξεκινά μετά. Τα παιδιά έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με τους ηρωικούς μάρτυρες της πόλης, το κάθε παιδί κοιτάζει κατάματα έναν εκτελεσμένο και επικοινωνεί μαζί του σιωπηλά.

ΑΡΗΣ. Το πορτρέτο του Άρη Βελουχιώτη ηγέτη του ιστορικού ΕΛΑΣ κυριαρχεί στην αίθουσα του Μουσείου με κάθε σημειολογία που μπορεί να αποδοθεί.

Γεγονός αδιαμφισβήτητο, ο Άρης είναι ένας ήρωας, ένα σύμβολο των Ελλήνων Κομουνιστών, της Αριστεράς, της Αντίστασης κατά των Γερμανών φασιστών, της Εθνικής και κοινωνικής Απελευθέρωσης.

Αμφισβητείται κυρίως από ιδεολογικούς και πολιτικούς του αντιπάλους. Μετά την συμφωνία της Βάρκιζας υπέγραψε διαταγή αποστράτευσης και αφοπλισμού των ανδρών του. Διαφωνώντας όμως με αυτή την απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ προχωρά αργότερα σε σύσταση ένοπλης ομάδα από πιστούς συντρόφους του διακηρύττοντας την ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας εναντίον του νέου αγγλοσαξονικού ζυγού. Μετά από αυτή του την ενέργεια διαγράφηκε και αποκηρύχτηκε από το ΚΚΕ, το οποίο το 2011 αποφάσισε να τον αποκαταστήσει πολιτικά. Για ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θεωρείται μέχρι και σήμερα ένας ήρωας ή ένας προδομένος ήρωας..!

Μπροστά στο πορτρέτο του Άρη, τα παιδιά αφού άκουσαν κάποια λόγια για το έργο του, συνομίλησαν νοερά μαζί του, αφουγκράστηκαν τα αισθήματα της ηρωικής μορφής, και τα συνέκριναν με τα δικά τους, εκδηλώνοντας με μια λέξη με μια κίνηση, με μια ενέργεια, αυτό που η εσωτερική τους παρόρμηση πρόσταζε.

Κυριακή 9 Απριλίου 2017, μια ανοιξιάτικη, μελαγχολική ημέρα, στην περιοχή της Οσίας Ξένης νωρίς το απόγευμα, υπάρχει ασυνήθιστη κίνηση. Αρκετοί άνθρωποι ρωτούν που είναι ο χώρος του Μουσείου; που είναι η Μάντρα της Κοκκινιάς; και κατευθύνονται προς τα κει. Οι περισσότεροι από το μεγάλο πλήθος ανθρώπων που ήρθαν είναι από γειτονικές της Νίκαιας περιοχές, αρκετοί Ιταλοί και Γερμανοί. Μπαίνουν στο χώρο του Μνημείου σιωπηλοί, στέκονται μπροστά στις προτομές του Άρη Βελουχιώτη και Στέφανου Σαράφη, βγάζουν φωτογραφίες, διαβάζουν τις μπροσούρες της docymenta14, ενώ αρκετοί παρακολουθούν την υπεύθυνη του Μουσείου, που παρουσιάζει τα εκθέματα και τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου.

Έφτασε η ώρα να ξεκινήσει το δρώμενο, από τον Χώρο του Μουσείου μια ομάδα παιδιών κρατωντας ένα μεγάλο αντίγραφο του πορτρέτου του Άρη, που υπάρχει στο Μουσείο, πορεύονται ακολουθούμενοι από τον κόσμο προς τον διπλανό χώρο του 14ου Δημοτικού Σχολείου και μπαίνουν στον προαύλιο χώρο του. Μια σειρά από δράσεις εκτυλίσσονται εκεί. Τα παιδιά με τα χωνιά, το προσκλητήριο των νεκρών, τα κομπολόγια, το περικύκλωμα. Η συμμετοχή του Πλήθους, των ανθρώπων. Σε μια διαρκή κίνηση το δρώμενο αλλάζει χώρο, περνά μέσα στην μαρτυρική Μάντρα, θα μας «θυμίσει» συμβολικά γεγονότα κάνοντας αναφορά στο, 1944, 1952, 1963, 1996……

Μια μελωδία αρχίζει να ψιθυρίζεται από τα χείλη. Θρήνος και Ελπίδα.

Εδώ είμαστε ακόμα…

Ένα διασκευασμένο Θρακιώτικο τραγούδι με την συνοδεία μιας κιθάρας θα ακουστεί από ομάδα τριών κατοίκων και των παιδιών που θα σιγοψιθυρίσει το πλήθος.

Ακολουθήστε με, Ακολουθήστε με…

Φωνάζει ένας από τους νέους, και η ιέρεια της περφόρμανς Μαίρη Ζυγούρη θα μιλήσει για την Επιλογή του καθενός μας….

Μια μεγάλη άσκεπη αίθουσα, και το πάτωμα πλημμυρισμένο από αίμα….

Μια συνεχή ροή κόκκινου νερού που πάνω του θα σχηματιστεί ένα τεράστιο Ζ ενώ ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ γραμμένο στα Ελληνικά και Γερμανικά θα προβάλλει στο απέναντι μπαλκόνι.

Ένα παιχνίδι με την ιστορία τελείωσε.

Ένα μεγάλο μπράβο στη MAIΡΗ ΖΥΓΟΥΡΗ και στους Συνεργάτες της : Άρη Αναγνωστόπουλο (ιστορικό, ανθρωπολόγο), Απόστολο Βασιλόπουλο (documenta 14), Νίκο Κατσαρό (κινηματογραφιστή), Χάρη Μαργιούκλα (αρχιτέκτονα), Ίριδα Μπαγλανέα (δραματοθεραπεύτρια, ηθοποιό), Δημήτρη Μπαμπίλη (δραματουργό), Μάκη Φάρο (μουσικό, sound designer), Μαρίνα Φωκίδη (documenta 14), Matteo Fraterno (εικαστικό), Roberto Del’Orco (φωτογράφο). 

Performers: Ηλιάνα Γεωργά, Αλκέτα Γιονούζι, Μανώλης Γλαντζίνος, Σπύρος Γλύκας, Κωνσταντίνος Καλδίρης, Χριστίνα Καποδίστρια, Στέφανος Κορομήλης, Θανάσης Κρεββατάς, Βασιλική Κομνηνού, Βαρβάρα Μαρκουλή, Έρικα Τσέλι Γιώτα Φωτάκη.