ΜΥΚΗΝΕΣ

Κλασσικό

Οι Μυκήνες, αποτελούν ένα από τους πιο σπουδαίους Ελλαδικούς αρχαιολογικούς χώρους, παγκόσμια γνωστός γι’ αυτό και αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων ξένων επισκεπτών κάθε χρόνο, ενώ  για τη χώρα μας είναι  βασική επιλογή για σχολική επίσκεψη-εκδρομή. Δεν θυμόμουν να είχα πάει σε μια τέτοια σχολική εκδρομή, έτσι θεώρησα χρέος μου έστω και κάπως αργά, να κάνουμε αυτή την επίσκεψη συμπληρώνοντας κομμάτι κομμάτι των παζλ των επισκέψεων μας σε  πόλεις με αναφορά στο λαμπρό ιστορικό  παρελθόν της χώρας μας.

Η διαδρομή μέσω της ε.ο. Αθηνών- Κορίνθου-Τριπόλεως μπορεί να κοστίζει + 13 ευρώ μόνο τα διόδια, αξίζει όμως  γιατί κερδίζεις σε άνεση, ασφάλεια και χρόνο ενώ είναι και μια όμορφη διαδρομή. Περνώντας μέσα από το σύγχρονο χωριό των Μυκηνών, (ένα χωριό προσαρμοσμένο για τις ανάγκες ενός μαζικού τουρισμού, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο  στοιχείο, παγερό και αφιλόξενο τουλάχιστον όταν πέρασα εγώ), και ανηφορίζοντας προς τον λόφο, μετά από λίγο φθάνεις σε ένα άνετο πάρκιγκ.

Δυο πούλμαν, μερικά ΙΧ, και ένα βανάκι βρίσκονταν εκεί. Οι επισκέπτες στη πλειοψηφία τους ήταν Κινέζοι. Κοινό εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο, στο Μουσείο και τον  τάφο του Ατρέως 6,5 ευρώ το άτομο, χωρίς ξενάγηση βεβαίως και χωρίς ιδιαίτερη φύλαξη, (ειδικά στο Μουσείο) απ’ ότι πρόσεξα. Ίσως λίγο ακριβό χωρίς προσφερόμενη ξενάγηση, όμως και οι τρεις χώροι είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντες, με κορυφαίο (για μένα)  τον θολωτό τάφο του Ατρέως, ένα θαύμα αρχιτεκτονικής πολύ καλοδιατηρημένο. Ασφαλώς εντυπωσιάζουν, (έτσι το έζησα και εγώ), τα Κυκλώπεια τείχη, οι πελώριοι λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν για την Πύλη των Λεόντων!

Σύμβολο της ηρωικής Ελλάδας, oι Μυκήνες, περιβάλλονται με το μαγικό πέπλο του μύθου των Ατρειδών, που τις περιπέτειές τους ιστορούν οι αρχαίοι τραγικοί. Το όνομά τους δόθηκε σ’ έναν από τους πιο λαμπρούς πολιτισμούς της ελληνικής προϊστορίας, το μυκηναϊκό και οι μύθοι που συνδέονται με την ιστορία τους διαπέρασαν τους αιώνες, με τα ομηρικά έπη και τις μεγάλες τραγωδίες της κλασικής εποχής, ενώ ενέπνευσαν και συνεχίζουν να εμπνέουν παγκόσμια την πνευματική δημιουργία και την τέχνη.

Advertisements

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ-2017

Κλασσικό

Το φθινόπωρο είναι μια εποχή που μπορείς να θαυμάσεις τα χρώματα του δάσους τις ξαφνικές εναλλαγές του καιρού και την καλή παρέα των φίλων σου! Δεν χάσαμε ευκαιρία λοιπόν να ξαναβρεθούμε στα Άγραφα ένα χρόνο μετά,  και να απολαύσουμε για  μια ακόμα φορά, ένα ενδιαφέρον δεκαήμερο με εκδρομές σε νέους προορισμούς και ενδιαφέροντες τόπους.

Ήταν και μια ευκαιρία επίσης να περάσουμε για πρώτη φορά ολόκληρο το κομμάτι της ΕΟ Κορίνθου- Πατρών, μέχρι το Ρίο, αφού ολοκληρώθηκε η κατασκευή της, όπως και ένα κομμάτι της Ιονίας οδού μέχρι την έξοδο για Αγρίνιο, που πρέπει να επισημάνουμε, αυτή η έξοδος προς μια μεγάλη και ζωντανή επαρχιακή πόλη σαν το Αγρίνιο, θα έπρεπε  να γινόταν πολύ πιο κοντά στη πόλη. Ασφαλώς και δεν έχει καμιά σχέση, η ασφάλεια κυρίως, αλλά και η άνεση και ο λιγότερος χρόνος ταξιδιού, σε σχέση με αυτό που υπήρχε προηγούμενα και ονομαζόταν εθνική οδός…!

Το πρόγραμμα των επισκέψεων εκδρομών με έδρα την Βαλαώρα ήταν επιμέλεια του Θωμά που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις για τις πεζοπορικές και ορειβατικές του γνώσεις και εμπειρίες, ειδικά όταν πρόκειται για τον τόπο του. Κάποιες εικόνες  από αυτές θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω εδώ.

Η πρώτη ημέρα ήταν αφιερωμένη στη «Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά» στο Μεσοράχι πάνω από την Λίμνη Κρεμαστών, μας γέμισε όμως θλίψη το θέαμα με την στάθμη της να έχει κατέβει πάνω από 30 μέτρα με έντονα σημάδια «ερημοποίησης».  Η ανομβρία τη φετινή χρονιά και η υπεράντληση των νερών από το υδροηλεκτρικό φράγμα της ΔΕΗ (προτεραιότητα η παραγωγή ενέργειας…), λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα με την ομορφιά του τοπίου.

Την πρώτη του Νοέμβρη, των Αγίων Αναργύρων, είχαμε την ευκαιρία να πάμε στο τελευταίο πανηγύρι που γίνεται στη περιοχή, στα Λεπιανά, ένα μικρό ορεινό χωριό βορειοδυτικά της Γρανίτσας, εκεί συναντήσαμε και τους φίλους μας από το Λημέρι. Είχαμε στο μυαλό μας να πάρουμε κάστανα και μέλι, όμως φαίνεται πως η ανομβρία είχε συνέπειες και σε αυτά τα προϊόντα με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν.

Η ανάγκη για μια τραπεζική συναλλαγή μας καθόρισε το πρόγραμμα που είχε προορισμό το Ραπτόπουλο στο οποίο βρίσκεις κατάστημα της εθνικής με ΑΤΜ,   το μοναδικό μάλλον εκτός Καρπενησίου. Πριν φτάσουμε εκεί περάσαμε από το γεφύρι της Τεμπλας κάνοντας μια στάση για φωτογράφιση και στη συνέχεια στο χωριό Αγ. Βλάση, στο οποίο ήπιαμε καφέ (κερασμένο από ντόπιους κατοίκους) και φυσικά κουβεντούλα. Στο πολύ όμορφο πευκοδάσος του Ραπτόπουλου η βόλτα ήταν απολαυστική βλέποντας τα καθαρά φθινοπωρινά χρώματα των δέντρων με τις υπέροχες αποχρώσεις. Μια επίσκεψη σε φιλικό αγρόκτημα μας έδωσε νέες εμπειρίες ενώ τα φιλέματα  των ντόπιων συγκινητικά. Έχει πάει ήδη τρεις η ώρα όταν παίρνουμε την απόφαση να ανέβουμε στα Γούπατα και αποδεικνύεται μια καλή επιλογή αν όχι ιδανική, γιατί ήδη ήταν προχωρημένη η ώρα και δεν είχαμε αρκετό χρόνο να απολαύσουμε όσο θα θέλαμε το τοπίο και την θέα. Δεν βοήθησε σε αυτό και ο  συννεφιασμένος ορίζοντας, παρόλα αυτά όμως, τα μάτια μας χόρτασαν ελευθερία χώρου δεκάδων χιλιομέτρων! Μας προξένησε εντύπωση που δεν συναντήσαμε κανένα κοπάδι στα βοσκοτόπια, μόνο μια αγέλη από άλογα να βόσκουν, αργότερα μάθαμε πως πρόσφατα έγινε επίθεση από λύκο σε κάποιο από αυτά, με μεγάλες απώλειες για τον βοσκό, και έτσι τα κατέβασαν όλα πιο χαμηλά.

Η επίσκεψη-τάμα ( διαβάστε περισσότερα εδώ) στο πάντα ανοιχτό καλυβάκι  του συχωρεμένου πλέον ορεσίβιου βοσκού ήταν συγκινητική. Το άφημα ενός μπουκαλιού με τσίπουρο για να πίνουν οι επισκέπτες στη μνήμη του οικοδεσπότη και ένα σημείωμα γι’ αυτό, ήταν ένδειξη  τιμής και σεβασμού στη μνήμη του.

Το κατέβασμα με το αυτοκίνητο από την κορυφή φάνταζε πιο τρομακτικό  και επικίνδυνο καθώς  σουρούπωνε, όμως μόλις σκοτείνιασε φτάσαμε στο Λιθοχώρι.»Ασφαλείς» πλέον σε ασφάλτινο δρόμο, κατεβήκαμε για καφέ. Κεράσματα και εδώ,  και κουβεντούλα δίπλα  στο τζάκι.

Μια υπέροχη κυκλική διαδρομή γύρω από την Λίμνη των Κρεμαστών μας προέκυψε και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας. Με αφετηρία πάντα την Βαλαώρα κατηφορίσαμε προς τη γέφυρα Τατάρνας και περνώντας πλέον στην Αιτωλοακαρνανία ανεβήκαμε προς το Τρίκλινο με κατεύθυνση το Νέο Χαλκιόπουλο. Ένα μεγάλο χωριό με τεράστια πλατεία και ομοιόμορφα μικρά σπιτάκια ήταν η γενική  εικόνα χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Φύγαμε από εκεί με βορειοδυτική κατεύθυνση  προς το μοναστήρι Ρέθα. Λέγεται ότι κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας εκεί ήταν άσυλο ατόμων με ψυχικές παθήσεις,  ενώ και σήμερα διατηρούνται οι κρίκοι για την καθήλωση των ψυχασθενών.

Η διαδρομή σε ένα καταπράσινο γενικά τοπίο  με πανύψηλες βελανιδιές και πινελιές των φθινοπωρινών χρωμάτων από τα  φυλλοβόλα δέντρα μας ενθουσίασε. Φθάνοντας στη Μονή τη βρήκαμε ανοιχτή μεν χωρίς άνθρωπο δε. Ένα μικρό χαριτωμένο σκυλάκι μας υποδέχτηκε και μας συνόδευε στη περιήγηση μας μέσα στον χώρο. Μια δυνατή χαλαζόπτωση μας ανάγκασε να διακόψουμε την επίσκεψη μας και να φύγουμε με κατεύθυνση τον Εμπεσό. Μεσημέρι πια κάτσαμε και φάγαμε στο πρώτο ανοιχτό μαγαζί που βρήκαμε, απολαμβάνοντας ένα πιάτο αρακά με πατάτες. Με κατεύθυνση το Περδικάκι διασχίσαμε από ψηλά τις δαντελωτές ακτές του Αχελώου και της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών ενώ έριχνε δυνατή βροχή! Από τη γέφυρα της Τέμπλας περάσαμε στην Ευρυτανία με κατεύθυνση την Βαλαώρα.

περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

Στο Ελληνικό χωριό Κιρκιτζέ (sirince).

Aside

«Σ’ αυτά τα μέρη εδώ δεν μπορεί να μη συλλογίζεσαι ολοένα την Παλιά Ρωμιοσύνη. Τέσσερις ή πέντε αρχαιολογίες στη Μικρασία. Προκλασσική, κλασική ελληνιστική, βυζαντινή και νεοελληνική. Τούτη την τελευταία την αρπάζεις τη στιγμή που βυθίζεται στο χώμα. Μπορείς να διακρίνεις ακόμα τους λώρους που τη δένουν με τον πάνω κόσμο και κόβονται ο ένας μετά τον άλλον. Ελληνική γλώσσα, εκκλησίες, σπίτια, παραδομένες χειρονομίες. Έπειτα από δυο γενιές όλα αυτά θα έχουν σβήσει»

Γ. Σεφέρης

 

ΠΕΡΓΑΜΟΣ-ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟΝ

Aside


Η αρχαία Πέργαμος μαζί με την Έφεσο, συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης και φυσικά από τα πιο σημαντικά μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. 

Κτισμένη στην κορυφή ενός μικρού λόφου σε ύψος 300 μ., μέσα στην εύφορη κοιλάδα της Τευθρανίας και ανάμεσα στους ποταμούς Σελινούντα και Κήτειο (παραποτάμους του Κάικου ποταμού), η Πέργαμος υπήρξε από τις ιστορικότερες και πιο πλούσιες πόλεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.

Ο δεύτερος σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος της Περγάμου είναι το φημισμένο Ασκληπιείο. Κτίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. και λειτουργούσε (όπως όλα τα Ασκληπιεία της αρχαιότητας) ως ιατρική σχολή-νοσοκομείο. 

Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους γνώρισε μεγάλη ακμή και απέκτησε τη φήμη ενός σπουδαίου ιατρικού κέντρου του αρχαίου κόσμου, κυρίως λόγω της παρουσίας του διάσημου ιατρού της αρχαιότητας Γαληνού.


περισσότερες φωτογραφίες εδώ

Ένα φιλικό δείπνο στη Σμύρνη.

Aside

Σε ένα παλιό ελληνικό σπίτι κατασκευασμένο πριν από 170 χρόνια, λειτουργεί για μισό αιώνα το Klüp Ali Restaurant κυρίως με θαλασσινά πιάτα.

Μια περίεργη αύρα αισθανόσουν εκεί μέσα.

Ανάμικτα συναισθήματα για τις διαφορετικότητες που όμως, είναι τόσο απόμακρες, όσο σκεπάζονται από λόγια ειλικρινούς φιλίας και έμπρακτου ενδιαφέροντος από ανθρώπους που τους έφερε κοντά η ταξική εργατική τους συνείδηση.

Μια συγκινητική, αυθόρμητη, ανιδιοτελή και κυρίως ουσιαστική συζήτηση και επαφή, αναγκαία για χρήσιμα συμπεράσματα για τους φιλικούς δεσμούς των λαών ανάμεσα στις δυο χώρες.

Μπαλατζίκι (Balatçık) στον τόπο των προγόνων μου.

Aside

Δεν κρύβω πως από μια ηλικία και μετά, άρχισα να ενδιαφέρομαι έντονα για τη διερεύνηση του οικογενειακού μου παρελθόντος, από μια εσωτερική παρόρμηση να προσδιορίσω την καταγωγή μου, να μάθω γεγονότα και βιώματα προγόνων που δεν γνώρισα, αλλά και ούτε είχα ακούσει κάτι για αυτά.

  

Έτσι συνταξιούχος πλέον προχώρησα στο πρώτο βήμα. Άρχισα σιγά σιγά να στήνω με τη βοήθεια του διαδίκτυου και μιας εφαρμογής που βρήκα εκεί, το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Βασιλειάδη. Η επομένη κίνηση ήταν να συναντηθώ με τα πρώτα ξαδέλφια μου για να ανταλλάξουμε πληροφορίες τις οποίες φρόντισα να καταγράψω σε βίντεο και πολλά από αυτά τα στοιχεία να συμπληρώσουν τα κενά του γενεαλογικού δέντρου.

Η επόμενη κίνηση ήταν η επιτόπια παρουσία στον τόπο που γεννήθηκε, έζησε και πέθανε ο προπαππούς μου Βασίλης, ο παππούς μου Γιώργος, που γεννήθηκαν τα 7 αδέλφια του και ο πατέρας μου και έζησαν εκεί τα παιδικά τους χρόνια. 94 χρόνια μετά την Ελληνική τραγωδία της Μ. Ασίας και την αναγκαστική προσφυγιά των συγγενών μου, από το Μπαλατζίκι του Αϊδινίου στη Κοκκινιά (Νίκαια), πάτησα και εγώ γεμάτος ανάμικτα συναισθήματα στα εδάφη της Μικρασιατικής γης.

 

 Χωρίς να είναι ο κύριος προορισμός μας αυτός, η έντονη επιθυμία μου για το προσωπικό μου «τάμα» στο χωριό αυτό, έγινε χωρίς πολύ σκέψη και επιθυμία όλης της παρέας.

Μετά την επίσκεψη μας στο Μουσείο της Εφέσου, τον Τάφο της Παναγίας και το Ελληνικό χωριό Κιρκιντζές (Σιρίντζε στα Τούρκικα), πήραμε τον δρόμο για το Μπαλατζίκι (Balatçık) το οποίο είναι ένα μικρό αγροτικό χωριό, λίγα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σιρίντζε.

Η επιλογή του οδηγού μας να «κόψει» δρόμο για να κερδίσουμε χρόνο, αποδείχτηκε ατυχής γιατί η οδήγηση μέσω του google maps υπήρξε προβληματική και μας οδήγησε σε μια μεγάλη βόλτα σε ορεινά «παρθένα» πευκοδάση άγριας ομορφιάς. Μετά από προφορική βοήθεια ντόπιων καταφέραμε να βρούμε τον κανονικό δρόμο και γεμάτος χαρά και συγκίνηση μόλις είδα την πινακίδα, κατέβηκα να την απαθανατίσω.

 

 Η αίσθηση μου που συμφώνησαν σε αυτήν και οι άλλοι φίλοι, είναι ότι πρόκειται για μια εύφορη ελαιοπαραγωγική περιοχή με τουλάχιστον δυο ελαιοτριβεία να σφύζουν από κίνηση τρακτέρ που μετέφεραν σάκους με ελιές, με αρκετούς ανθρώπους στους δρόμους, μικρά και φτωχικά σπίτια, αρκετά από αυτά παλιά ερειπωμένα και άλλα μόνο χαλάσματα …

 

 Ποιος ξέρει σε ποιους δρόμους από αυτούς να έπαιζε και ο πατέρας μου….

Η ώρα ήταν περασμένη και δεν είχαμε χρόνο να μιλήσουμε με ανθρώπους, να ψάξουμε για περισσότερα πράγματα, να αναφερθούμε σε προγενέστερους κατοίκους, αν και με μεγάλη περιέργεια συγκεντρώναμε τα βλέμματα των χωριανών που μας βλέπανε να περιφερόμαστε με την φωτογραφική μηχανή στο χέρι αποτυπώνοντας ότι «παλιό» υπήρχε.

 

Αυτό το προσκυνηματικό πέρασμα από τον τόπο με κάλυψε συναισθηματικά έστω και χωρίς να μάθω τίποτα περισσότερο, τίποτα πιο συγκεκριμένο από αυτά που ήξερα ήδη.

Κρατάω επίσης ότι όταν φωτογράφιζα την πινακίδα με την ονομασία του χωριού, ο αγρότης οδηγός ενός τρακτέρ μας χαιρέτησε πρόσχαρα κουνώντας το χέρι.

Στην Μικρασιατική Σμύρνη.

Κλασσικό

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-5

Ένα ταξίδι στην Μικρασιάτικη γη ήταν πάντα μέσα στις επιδιώξεις μου, αναζητώντας παράλληλα και κατάλληλες προϋποθέσεις για να το πραγματοποιήσω.

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-6

Πολύτιμη συμβολή σε αυτό είχε ο φίλος Βασίλη Μ. που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πόλη, γνώστης της σύγχρονης τούρκικης πραγματικότητας και της γλώσσας, που ασφαλώς βοήθησε πάρα πολύ στη οργάνωση του ταξιδιού, την παραμονή, την ξενάγηση, και την συνεννόηση σε όλες τις επαφές μας με τους ντόπιους. 

Ξεκινήσαμε τρία ζευγάρια φίλων, από την Αθήνα για ένα πενθήμερο ταξίδι στη Σμύρνη, ενώ είχε κανονιστεί να έχουμε και συναντήσεις με φίλους, γνώριμους από τα συνδικάτα, συναδέλφους στην ενέργεια.

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-1

Φτάσαμε στη Σμύρνη, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, και όλα μας φαίνονταν γνώριμα! Οι πρώτες εντυπώσεις από τους ανθρώπους και οι γενικές εικόνες της πόλης μας θύμισαν έντονα την Θεσσαλονίκη. Μια πόλη που εμπεριέχει ταυτόχρονα την Δύση και Ανατολή, μια Μικρασιάτικη πόλη γνώριμη από αφηγήσεις και κείμενα βιβλίων με έντονη την Ελληνική παρουσία παλαιότερων χρόνων. Μια πόλη γεμάτη αντιθέσεις, όπου σε ένα τεράστιο παραλιακό μέτωπο, οι αριστοκρατικές συνοικίες με τις μοντέρνες και πολυτελείς πολυκατοικίες, εναλλάσσονται με φαβέλες γεμάτες με παράγκες και παραπήγματα! Οι γυναίκες στη πλειοψηφία τους χωρίς μαντίλες, ενώ λιγότερες ηλικιωμένες κυρίως, με μαντίλες, πολλή νεολαία με ντύσιμο και συμπεριφορές ευρωπαϊκές. Τα smartphones φυσικά παίρνουν φωτιές!

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-2

Κυρίαρχη η παρουσία του Κεμάλ Ατατούρκ, το πρόσωπο του οποίου δεσπόζει σχεδόν παντού, αφίσες, σπίτια, καταστήματα δρόμους, αλλά και σε ένα τεράστιο γλυπτό φιλοτεχνημένο σε βράχο λίγο έξω από το κέντρο της πόλης. Ελάχιστα σπίτια επίσης είχαν κρεμασμένη την τούρκικη σημαία.

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-3

Η Σμύρνη θεωρείται από τους ντόπιους ως η πιο ριζοσπαστική περιοχή της χώρας, ενώ και πολιτιστικά κατέχει τα πρωτεία. Φιλόξενοι και φιλικοί οι κάτοικοι ενώ, αν και η χώρα τους βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, η παρουσία ένστολων της ασφάλειας η του στρατού ήταν ελάχιστη.

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-4

Εντύπωση μας έκαναν επίσης ο μεγάλος αριθμός αυτοκινήτων τα οποία ήταν καινούργια σχεδόν στο σύνολο τους, τα πολλά και φθηνά συγκριτικά, ταξί τους.

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-7

Πάρα την εμφανέστατη μείωση της τουριστικής κίνησης, η γενική εικόνα που δίνει η Σμύρνη είναι, ότι βρίσκεται σε ακμάζουσα οικονομική περίοδο, με μεγάλη ανοικοδόμηση στα προάστια, με πολλές βιομηχανικές και βιοτεχνικές μονάδες, πολλά οργανωμένα θερμοκήπια που τροφοδοτούν τη πόλη με λαχανικά και πάρα πολλά καταστήματα λιανικού εμπορίου. Σε σχέση με το 1/3 των κλειστών μαγαζιών της Αθήνας, η Σμύρνη μας φάνηκε οικονομικός παράδεισος. Βέβαια οι συνθήκες εργασίας δεν είναι και ότι καλύτερο, πολλοί εργάζονται ανασφάλιστοι χωρίς συμβάσεις, χωρίς συγκεκριμένο ωράριο με ένα μέσο μισθό 300-400 ευρώ. Η ισοτιμία ευρώ – τούρκικης λίρας είναι περίπου 1 προς 3,6, ενώ γενικά στο φαγητό και την ένδυση είναι περίπου στην ίδια αντιστοιχία πιο φτηνοί.

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-8

Η Σμύρνη είναι από τις αρχαιότερες πόλεις και λιμάνια της Μεσογείου, της αρχαίας Ιωνίας. Ιδρύθηκε περί το 3000 π.Χ, και κατοικήθηκε από ελληνικούς πληθυσμούς από την αρχαιότητα μέχρι και την Καταστροφή της Σμύρνης το 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Υπάρχουν σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι τόσο εντός της πόλης (όπως η Αγορά) όσο και λίγο παραέξω, η Έφεσος και η Πέργαμος απέχουν μία ώρα δρόμο από το κέντρο.

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-9

Το 1922 η Σμύρνη, δίχως τα προάστια και τα τριγύρω χωριά, αριθμούσε 370.000 κατοίκους, εκ των οποίων: οι 165.000 ήταν Έλληνες οι 80.000 Τούρκοι οι 55.000 Εβραίοι οι 40.000 Αρμένιοι οι 6.000 Λεβαντίνοι και οι 30.000 διάφορες άλλες εθνικότητες. Το πληθυσμιακό αυτό αμάλγαμα απέδωσε στη Σμύρνη τον χαρακτηρισμό «Γκιαούρ Ιζμίρ» (Σμύρνη των απίστων). Ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Δημήτριος Γληνός, ο Μανόλης Καλομοίρης, ο Γεώργιος Σεφέρης, ο Μίνως Αργυράκης και η Έλλη Παππά, είναι μερικοί μόνο από τους επιφανείς Έλληνες που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο. 

%cf%83%ce%bc%cf%85%cf%81%ce%bd%ce%b7-blog-1-10Σήμερα το Ελληνικό στοιχείο είναι απειροελάχιστο, ζουν περίπου 200 άτομα μέσα σε μια πόλη 4.000.000 κατοίκων. 

ΣΜΥΡΝΗ blog - 1.jpg