Συναυλία Αλληλεγγύης & Οικονομικής Ενίσχυσης για την Ηριάννα, Παρασκευή 22/9

Κλασσικό

 

Η Ηριάννα καταδικάστηκε την 1η Ιουνίου σε 13 χρόνια κάθειρξη με βάση τον τρομονόμο 187Α. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται έγκλειστη χωρίς κανένα στοιχείο και, το πιο σημαντικό, χωρίς κανένα λογικό επιχείρημα. Μια κατάφωρη αδικία που, αν περάσει σήμερα, αύριο θα έχουμε χτίσει τις δικές μας φυλακές.

Οι φωνές, η μουσική και οι στίχοι αγαπημένων μουσικών καλλιτεχνών ενώνονται σε μια μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης «Για την Ηριάννα». Σπάμε τη σιωπή και το φόβο και δίνουμε δύναμη στον αγώνα για την αλήθεια και το δίκαιο.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Νατάσα Μποφίλιου
VIC
Φοίβος Δεληβοριάς
Χαΐνης Δ. Αποστολάκης
Ματούλα Ζαμάνη
Δημήτρης Μυστακίδης
Σπύρος Γραμμένος
Social Waste

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου
Πάρκο Γουδή
Οι πόρτες ανοίγουν στις 19.00
Κουπόνι οικονομικής ενίσχυσης 5€

ΠΡΟΣΒΑΣΗ:
Είσοδος οχημάτων από Κατεχάκη
Περιορισμένος αριθμός θέσεων στάθμευσης

400μ. από το Μετρό Στ. «Κατεχάκη»

Αστικά Λεωφορεία: 622 (Γουδή – Άνω Γαλάτσι), 815 (Γουδή – Ταύρος), 230 (Ακρόπολη – Ζωγράφου), 140 (Πολύγωνο – Γλυφάδα, 245 (Πολυτεχνειούπολη- Νέος Κόσμος). Επίσης, η πρόσβαση στο συγκεκριμένο χώρο μπορεί να γίνει και με τη Δημοτική συγκοινωνία του Δήμου Ζωγράφου (Δ2, Δ1).

** Ενώνουμε τις φωνές μας ενάντια στο παράλογο.
Για το δίκαιο.
Για την Ηριάννα.
«Θα μπορούσε να ήσουν ΕΣΥ!» **

Advertisements

Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα της Ηριάννας Αθήνα 08/09 (Σχολή Καλών Τεχνών)

Κλασσικό

Ένα live στην Αθήνα και ένα στη Θεσσαλονίκη. Τα χρήματα θα διατεθούν για την οργάνωση μεγάλης συναυλίας (που θα ανακοινωθεί σύντομα) με σκοπό να καλυφθεί, αν όχι όλο, ένα μεγάλο μέρος τον δικαστικών εξόδων για την υπόθεση της Ηριάννας.

 

Η είσοδος τόσο στην Αθήνα στις 08/09 όσο και στη Θεσ/νίκη στις 14/09 θα είναι ελεύθερη και θα υπάρχει κουτί οικονομικής ενίσχυσης.

Χρειάζεται η στήριξή και η αλληλεγγύη σας!

Ορισμένες ψύχραιμες παρατηρήσεις.

Κλασσικό

Όταν και αυτά ακόμη, τα ανώτατα δικαστικά σώματα, κρίνουν σε αρκετές των περιπτώσεων αντισυνταγματικές ορισμένες διατάξεις των νόμων που προωθούνται υπό τη μορφή των μνημονίων, οι εκατομμύρια θιγμένοι πολίτες που βλέπουν καθημερινά ανήμποροι να αντιδράσουν, να τους αφαιρούνται δικαιώματα και πόροι για να ζήσουν, πόσο μάλλον περισσότερο δικαιολογημένα, να θεωρούν αντισυνταγματικές αυτές τις ενέργειες;

Είναι εντελώς υποκειμενικό να εκτιμήσει κανείς, αν στη χώρα μας αυτή τη στιγμή, διεξάγεται πόλεμος και τι είδους πόλεμος είναι αυτός. Στρατιωτικός, οικονομικός, απελευθερωτικός, αντιρατσιστικός, εθνικός, αντιφασιστικός, ταξικός, ιδεολογικός ;;!!

Το σίγουρο για μένα, είναι ότι διεξάγεται ένας πόλεμος βαθιά ταξικός, με πολλά ανώνυμα θύματα καθημερινά, θύματα που όλως τυχαίως βρίσκονται από τη μια πλευρά, και με όπλα την κρατική εξουσία του κατ’ επίφαση δημοκρατικού μας πολιτεύματος και των θεσμών του. Πόλεμος με αδυσώπητη καθημερινή και τυφλή βία που τις περισσότερες φορές μπορεί να μην είναι σωματική βια, είναι όμως ψυχολογική, είναι πνευματική, είναι ιδεολογική, που οδηγεί ανθρώπους στην αυτοκτονία, στο άγχος στη κατάθλιψη και στη παραίτηση από τη ζωή.

Έγραψα κάπου εχθές. Ας θυμηθούμε λίγο την φυσική.

Ο Τρίτος Νόμος του Νεύτωνα, λέγεται «Νόμος δράσης-αντίδρασης». Αυτή η ονομασία προκύπτει από τον ορισμό: «Για κάθε δράση μιας δύναμης, υπάρχει μια αντίθετη δύναμη αντίδρασης”.

Όταν σου στερούν κάθε δυνατότητα νόμιμης ζωής (στα πλαίσια των δικών τους νόμων και της δικής τους νομιμότητας) δηλαδή να έχεις μια εργασία, που να σου εξασφαλίζει τους βασικούς πόρους για να ζήσεις και ένα χώρο, ένα σπίτι να μπορείς ελεύθερα να αναπαράγεις την εργατική σου δύναμη και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου, τότε είσαι αναγκασμένος να βρεις εναλλακτικές λύσεις για να ζήσεις.

Ή θα γίνεις παραβατικός σε προσωπική βάση και ενάντια σε όλη τη κοινωνία. 

Ή θα γίνεις παραβατικός σε συλλογική βάση ενάντια στους δυνάστες της κοινωνίας.

Και κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι να υπάρξει υποταγή και ακόμα μεγαλύτερη υποταγή σε μεγαλύτερη πίεση, απέναντι στη κυρίαρχη δύναμη.

Όμως υπάρχουν (ευτυχώς θα έλεγα) η συλλογική υπευθυνότητα και η ταξική συνείδηση απέναντι στην ανθρωπότητα, που πολλές φορές κινητοποιούν και ενεργοποιούν ανθρώπους που μπορεί να μην είναι οι άμεσα θιγόμενοι.

Μην ξεχνάμε το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος και ότι η ερμηνεία του χρήζει μεγάλης ευχέρειας υποκειμενισμού, ανάλογα με τον κάθε φορά, συσχετισμό δυνάμεων.

“ H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.”

Επικύρωση από τη πλειοψηφία του 4ου μνημονίου. Η επόμενη ημέρα για την Αριστερά.

Κλασσικό

Με μια γενική απεργία  στις 17 του Μάη και συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 18, ανήμερα της ολομέλειας της βουλής για την ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων του 4ου μνημονίου, η απάντηση του οργανωμένου λαϊκού και συνδικαλιστικού κινήματος ήταν σαφώς κατώτερη της αναγκαιότητας για ανατροπή αυτών των πολιτικών και των κυβερνήσεων που τις υπογράφουν και τις εκτελούν.

Στο χθεσινό συλλαλητήριο της Αθήνας υπήρξε μια αξιοπρεπής παρουσία κόσμου, κυρίως βέβαια των γνωστών «υπόπτων», των οργανωμένων δυνάμεων κομμάτων της Αριστεράς, των αντιφασιστικών αντιρατσιστικών κινημάτων, του αναρχικού χώρου και κάποιων αντιπροσώπων συνδικαλιστικών οργανώσεων….

Το ΚΚΕ με τις μαζικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις του με την γνωστή οργάνωση, πειθαρχία, και αυταρέσκεια του, (συγκεντρώνει σταθερά κάθε φορά σχεδόν το μισό πλήθος ενώ όλοι οι άλλοι το υπόλοιπο μισό), που πορεύεται και λειτουργεί αυτόνομα κρατώντας αποστάσεις ασφαλείας, αυτό το διήμερο, αλλάζοντας μάλλον τακτική, ήταν σχεδόν δίπλα με το άλλο κομμάτι των διαδηλωτών. Ειδικά τη χθεσινή ημέρα ξεκινώντας την προσυγκέντρωση τους στην Ομόνοια έκαναν τη πορεία τους μέσω Σταδίου της οποίας κάλυψαν όλο το μήκος, όταν η κορυφή της πορείας έφτασε στη πλατεία Συντάγματος, ενώ παρατάχθηκαν στην Φιλελλήνων, στην Όθωνος και στην Αμαλίας. Έγινε έτσι μια ενιαία συγκέντρωση, με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς που είχαν συγκεντρωθεί στη πλατεία και βρίσκονταν στον πάνω χώρο  της πλατείας μπροστά από τον χώρο του άγνωστου στρατιώτη, ενώ οι αναρχικοί  αναπτύχθηκαν στη γωνιά Καραγιώργη Σερβίας και Αμαλίας.

Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός της σχεδόν παντελούς απουσίας δυνάμεων καταστολής από τους χώρους της πορείας και της συγκέντρωσης.  Εμφανιστήκαν όμως αμέσως μόλις ομάδα 28 ακτιβιστών που φόραγαν μπλουζάκια που σχημάτιζαν τη φράση ΦΥΓΕΤΕ ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΕ ΤΗ ΧΩΡΑ θέλησαν να ανέβουν τα σκαλιά στο πλάι των ευζώνων και τους σταμάτησαν στην κορυφή της σκάλας. Αυτό ήταν το έναυσμα, έπεσαν κάποιες μολότοφ  από την άλλη πλευρά προς τα ΜΑΤ και αυτοί αμέσως ξεκινήσαν τη ρίψη χημικών και την επιχείρηση διάλυσης της συγκέντρωσης.

Με μεγάλη ψυχραιμία αντέδρασε ο κόσμος ενώ πλέον ο μεγάλος όγκος πνιγμένος από τα χημικά,  άρχισε να αποχωρεί.

Η αντίδραση του κόσμου, ήταν σαφώς υποδεέστερη των αντίστοιχων αντιδράσεων που έγιναν κατά τη διάρκεια της ψήφισης του πρώτου, δεύτερου και τρίτου μνημονίου, τα προηγούμενα 7 χρόνια, με φθίνουσα πορεία και με την μεγάλη πλειοψηφία του Λαού εξουθενωμένο, ανέλπιδο, χωρίς εμπιστοσύνη ακόμα και στον ίδιο του τον εαυτό.

Σαφώς ο συσχετισμός δυνάμεων του οργανωμένου κινήματος από την μια και των κατασταλτικών δυνάμεων του κράτους που χρησιμοποιεί η εκάστοτε κυβέρνηση, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για ανατροπές στο πεδίο των συγκρούσεων στους δρόμους, ενώ στο πεδίο της πολιτικής, με την προσχώρηση και του Σύριζα πλέον στις διαχειριστικές πολιτικές δυνάμεις του καπιταλιστικού συστήματος, η πλευρά αυτή έχει ενισχυθεί και φαίνεται κυρίαρχη με βάση τον καταγεγραμμένο στη βουλή συσχετισμό.

Από την πλευρά των δυνάμεων που αντιπαρατίθενται σε αυτές τις πολιτικές, θα πρέπει πολύ σύντομα να εκτιμήσουν την νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, με την υπερψήφιση και του 4ου μνημονίου.  Να αναθεωρήσουν τις υπεροψίες, τους βερμπαλισμούς, τις μεγαλοστομίες για εξεγέρσεις και κινήματα που βρίσκονται μόνο στον περίγυρο τους. Η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης  μόνο με το λεξιλόγιο, μακριά από τη πραγματικότητα, οδηγεί σε φούσκες απογοήτευσης και αποχωρητισμού.

Και το ξαναγράφω όπως έκανα στο παρελθόν. Το ΚΚΕ θα πρέπει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του απέναντι στην τάξη που εκπροσωπεί. Έχει μεγάλη ευθύνη σαν κυρίαρχη δύναμη στην Αριστερά, τη μεγάλη εμπειρία και οργάνωση, για να πάρει πρωτοβουλίες που θα επιτρέψουν να δημιουργηθεί ένα νέο λαϊκό κίνημα υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων. Θα πρέπει να αφήσει στην άκρη τον απομονωτισμό, τις διαπιστώσεις χωρίς διά ταύτα και την αφ’ υψηλού κρίση των πάντων. Να πάρει πρωτοβουλίες για ενότητα στη δράση, στο χώρο της αυτοδιοίκησης στο συνδικαλιστικό και συνταξιουχικό κίνημα.

Εγώ είμαι πεισμένος ότι αριστερή λύση σε οτιδήποτε, δεν μπορεί να δοθεί χωρίς το ΚΚΕ συμμέτοχο.

Αδίστακτοι υπηρέτες της μιας πλευράς!

Κλασσικό

Στις 18 Μαΐου όπως όλα δείχνουν, με την ψήφιση της από τη Βουλή, κλείνει και η νέα προδοτική συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ με τους δανειστές, κάνοντας πιο φτωχή και υπόδουλη τη χώρα και τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού της. 
Δεν υπάρχει καμία ενοχή στους κυβερνητικούς βουλευτές, θα ψηφίσουν συνειδητά ένα νέο μνημόνιο 140 συγκεκριμένων μέτρων (αυτά τουλάχιστον που έγιναν γνωστά) και θα ολοκληρώσουν την νεοφιλελεύθερη επιταγή για παράδοση κάθε δημόσιας δραστηριότητας και περιουσίας στα χέρια των ιδιωτών καπιταλιστών. Αεροδρόμια, λιμάνια, ενέργεια, μεταφορές, ότι έχει απομείνει τέλος πάντων, από τα προηγούμενα μνημόνια, και την προηγούμενη διακυβέρνηση, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δεσμεύεται ρητά η κυβέρνηση να τα ξεπουλήσει έναντι πινακίου φακής. Παράλληλα ολοκληρώνεται και η συνολική υποτίμηση της ζωής των ανθρώπων που ζουν σε αυτή τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα, πλησιάζοντας ίσως και το 50%, συγκριτικά με μια δεκαετία πίσω.
Αυτή η πολιτική υπηρετήθηκε με λιγότερες ή περισσότερες δυσκολίες, από κόμματα που στον Λαό εμφανίζονται ότι έχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, στα προγράμματα και στην πολιτική τους, πλην όμως, έχουν το πιο σημαντικό πράγμα κοινό. Είναι ορκισμένοι οπαδοί του πολιτικού συστήματος, πιστοί υπηρέτες του καπιταλισμού δηλαδή και διαχειριστές του. 
Πρόσφατα μια μερίδα ανθρώπων και δυνάμεων που ήθελαν να συγκαταλέγονται στην Αριστερά, έκαναν την μεγάλη επιλογή. Μετά από εντολή του λαού να προχωρήσουν έστω και με μικρά βήματα σε αντιμνημονιακή πολιτική και σύγκρουση με τα συμφέροντα των δανειστών, όπως υπόσχονταν στον Λαό, συμβιβάστηκαν υποχωρώντας από κάθε αριστερή διακήρυξη, από κάθε θετικό για το λαό μέτρο. Από θιασώτες των φιλολαϊκών συμφερόντων, θέλησαν να γίνουν πρωταγωνιστές στη διαχείριση του πολιτικού συστήματος και δυνάστες του Λαού. Μάλιστα λόγω του πρότερου «έντιμου» βίου τους, μπόρεσαν να προχωρήσουν πολύ πιο εύκολα και ανώδυνα για το σύστημα, όλα τα επώδυνα μέτρα που τους επέβαλε το κλαμπ των δανειστών και οι συνέταιροι της ΕΕ.
Όλοι αυτοί έχουν επιλέξει συνειδητά την μια πλευρά να την υπηρετούν και την άλλη να την παραπλανούν. Αυτό το ονομάζουν πολιτική! 
Όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν μεταξύ τους διαφορές σε ουσιώδη πράγματα πέρα από τα ενδοκαπιταλιστικά συμφέροντα που η κάθε μια εξυπηρετεί. Όλοι μαζί όμως έχουν απέναντι τους τα λαϊκά συμφέροντα, τους εργαζόμενους τους μικρομεσαίους, τους συνταξιούχους τους άνεργους. 

Γι’ αυτό και όλοι εμείς που ανήκουμε σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων, οφείλουμε να έχουμε ένα διαρκές μέτωπο απέναντι τους, να αντιστεκόμαστε και να διεκδικούμε συνεχώς τα δικαιώματα μας. 

Η απεργία της 17 Μάη είναι ένα τέτοιο βήμα αντίστασης και αγώνα !!

Κάποιες σκέψεις στον απόηχο της Αλκυονίδας.

Κλασσικό

%ce%b1%ce%bb%ce%ba%cf%85%ce%bf%ce%bd%ce%b9%cf%82-%ce%bb%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b2%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%b1%cf%82-1-4

Με μεγαλύτερη άνεση χρόνου σήμερα, θα προσπαθήσω να καταγράψω ορισμένες σκέψεις μου από την προχθεσινή εκδήλωση-παρουσίαση της μελέτης-τεκμηρίωσης «Σχεδιάζοντας τη λύση» όπως ήταν ο επίσημος τίτλος της, ή ο «ανεπίσημος» Μελέτη του ΕΔεΚΟΠ για τη μετάβαση στη δραχμή.

Από την αρχή δηλώνω πως είναι σκέψεις ενός ενεργού πολίτη που τον ενδιαφέρει η παραγωγή πολιτικής σκέψης και δράσης και όχι μόνο η κατανάλωση της, επίσης δεν είμαι ούτε οικονομολόγος ούτε επαγγελματίας στη πολιτική.

Το πρώτο που ήδη έχουμε επισημάνει είναι η πολύ μεγάλη και ως φαίνεται για τους διοργανωτές απροσδόκητη συμμετοχή, κυρίως μεγάλης ηλικίας ανθρώπων της Αριστεράς με την ευρεία έννοια, που διψούσαν να ακούσουν και να μάθουν για την περίφημη μετάβαση και τον τρόπο που μπορεί αυτή να γίνει.

Το δεύτερο εξίσου σημαντικό αλλά φυσικά αναμενόμενο, ήταν η παντελής σχεδόν έλλειψη δημοσιογραφικής κάλυψης από τα μεγάλα και μικρά Μ.Μ.Ε. και λέμε φυσικά, γιατί ξέρουμε πως η επιλογή των ιδιοκτητών τους, είναι η πάση θυσία παραμονή στο Ευρώ! Επιλογή που στηρίζουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, πέρα από δεοντολογίες και υποχρεώσεις για ενημέρωση. Πλήρη θάψιμο λοιπόν από τα Μέσα ενημέρωσης μιας εκδήλωσης τεκμηρίωσης της αναγκαιότητας για μετάβαση  στη δραχμή, όμως παράλληλα στημένα δημοσιεύματα που αναζωπυρώνονται το τελευταίο διάστημα, για το πόσο «κακό» και επικίνδυνο πράγμα είναι το GRexit!

Ένα ρητορικό ερώτημα θα ήθελα να θέσω προσωπικά στον Π. Λαφαζάνη, τον Κ. Λαπαβίτσα, εν μέρει και στην Ζ. Κωνσταντοπούλου. Γιατί τώρα αυτή η παρουσίαση της μελέτης και όχι πριν τις εκλογές της 15/1/2015 ή λίγο μετά από αυτές, το Φλεβάρη ; 

Τα βασικά στοιχεία και μεγέθη της μελέτης που παρουσιάστηκαν τώρα, ήταν γνωστά και τότε, δεν έχει αλλάξει κάτι δραματικά, πέρα βέβαια από την ξεδιάντροπη προσχώρηση των δυνάμεων που έμειναν στον Σύριζα στο μπλοκ των διαχειριστών του πολιτικού συστήματος και όχι στους ανατροπείς του.

Και οι τρεις σας ήσασταν κορυφαία στελέχη, ενώ ο Π.Λ. επικεφαλής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης  του Σύριζα τότε, αλλά και πεπεισμένοι για την αναγκαιότητα μετάβασης σε εθνικό νόμισμα που θα έδινε την δυνατότητα στη κυβέρνηση Σύριζα να ακολουθήσει εναλλακτική πολιτική απέναντι στους εκβιασμούς και τις πιέσεις που ήταν σίγουρο ότι θα συναντούσε.

Θα μου πείτε ότι η κυρίαρχη άποψη στην πλειοψηφία του κόμματος και το μεγαλύτερο κομμάτι στην  ηγεσία του, ήταν στη ουσία οπαδοί του ευρωμονόδρομου και καμιά σχέση δεν είχαν με τις απλόχερα επαναλαμβανόμενες αναφορές τους για ανατροπές και σκισίματα των μνημονίων! 

Αυτό ήταν καθαρό και πασιφανές ακόμα και σε ένα απλό μέλος του κόμματος, πόσο μάλλον σε πρωτοκλασάτα στελέχη όπως εσείς, γιατί λοιπόν δεν προχωρήσατε τότε στην εσωτερική ανατροπή την υπάρχουσας «προδοτικής» πλειοψηφίας με όποιες πολιτικές συνέπειες και αν αυτό είχε; 

Και για να μην υπάρχει και η παραμικρή αμφιβολία για το αληθές της παραπάνω αναφοράς θα προσθέσω εδώ την προσωπική μου μαρτυρία που έχει καταγραφεί σε βίντεο όταν σαν ένα απλό μέλος έθεσα το παρακάτω ερώτημα στον γενικό γραμματέα(τότε) του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Βίτσα τον Νοέμβρη του 2014, που παρουσίαζε τις πολιτικές εξελίξεις και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

«Ο απλός κόσμος της Αριστεράς πιστεύει ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει πλέον σε μονοπάτια αποδοχής του από την άρχουσα τάξη, ενώ και αυτή με τη σειρά της κάνει κινήσεις προσέγγισης και ενσωμάτωσης του στο υπάρχoν πολιτικό σύστημα διαχείρισης.

Ποια είναι εκείνα τα κρίσιμα σημεία, οι κόκκινες γραμμές που δείχνουν στο Λαό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει τη διαφορά…Από την ενσωμάτωση και διαχείριση του συστήματος στην ανατροπή του;;»

Στην «υποψιασμένη» αυτή ερώτηση ο Δ.Βίτσας  ….σφύριξε γενικά και αδιάφορα!

Τότε πιστεύω θα είχε  νόημα αυτή η παρουσίαση, θα σηματοδοτούσε την ετοιμότητα και διάθεση σοβαρών πολιτικών δυνάμεων του προηγούμενου (δημοσκοπικά) κόμματος, για ριζοσπαστική φιλολαϊκή ρήξη  με το ντόπιο και ξένο κατεστημένο, επίσης υπήρχε στις λαϊκές μάζες μεγάλος πολιτικός προβληματισμός και δίψα για δράση, διαθεσιμότητα για συγκρουσιακές λύσεις και ανατροπές!

Τότε, η μελέτη αυτή ήταν αναγκαία και σκόπιμο να δοθεί εκλαϊκευμένα στον κόσμο σαν το planB που τόσο πολύ άκουγε, αλλά δεν ήξερε τι ήταν.


Εξάλλου κάποια στοιχεία της ειδικά για την παραγωγική ανασυγκρότηση,  υπήρχαν ακόμα στα προγραμματικά κείμενα του Σύριζα, και το κυριότερο τότε, σε μια πολύ πιο ρευστή και δεκτική αλλαγών κατάσταση, θα ήταν όλα πιο εύκολα να πραγματωθούν.

Εξάλλου αυτή η πρόταση δεν περιέχει τίποτα ριζοσπαστικά στοιχεία, κινείται μέσα στα πλαίσια του κεϋνσιανού δρόμου  και προϋποθέτει σχέσεις συνεργασίας και ταξικής συμφιλίωσης μεταξύ των εργαζομένων και του κεφαλαίου στην Ελλάδα  (αύξηση της ζήτησης, για να καταπολεμηθεί η ανεργία, κρατικές επενδύσεις στις υπηρεσίες τη βιομηχανία και τη γεωργία, για να προχωρήσει η παραγωγική ανασυγκρότηση) κλπ.

Σαν πρώτο βήμα, για τότε ίσως ήταν επαρκής, για σήμερα όμως;;;;


Στο ξεκίνημα του 2017, 100 χρόνια μετά την Οκτωβριανή επανάσταση που άνοιγε ορίζοντες για την πραγματοποίηση του ιδεώδους της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, μια διαπίστωση που μπορούμε να κάνουμε είναι ότι ο καπιταλισμός με όποια πολιτικοικονομική μορφή και αν εκδηλώνεται σε κάθε χώρα, έχει επικρατήσει σε παγκόσμιο επίπεδο απομυζώντας και εξοντώνοντας ολόκληρους λαούς. 

Ο καπιταλισμός στην διάρκεια των πάνω από 300 χρόνων ιστορίας του, μπόρεσε μέσα από ποιοτικές και ποσοτικές μεταβολές να αναπτύξει τις δυνάμεις του, να ξεπεράσει τις κρίσεις του, να προσεταιριστεί και αφομοιώσει όποιες μορφές κοινωνικής πολιτικής τον βόλευαν, να διασπάσει και να διαλύσει τελικά κάθε επαναστατική, ανατρεπτική γι’ αυτόν κατάσταση, αν όχι τόσο με στρατιωτικά μέσα και πολέμους, όσο χρησιμοποιώντας έμμεσα και άμεσα οικονομικά μέτρα. Σήμερα κυρίαρχη ιδεολογία του είναι κατά κύριο λόγο ο νεοφιλελευθερισμός που μεταφράζεται σε μείωση του οικονομικού ρόλου του κράτους με κάθε τρόπο και σε κάθε τομέα, (εκτός των δυνάμεων καταστολής) βέβαια!

Οι όποιες απόπειρες, εγκαθίδρυσης σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής σε χώρες όπως η πρώην Σοβιετική Ένωση, μετά από επανάσταση και πολυετή προσπάθεια χτισίματος ενός άλλου κόσμου, κατέρρευσαν κάτω από το βάρος των αντιθέσεων που ο ανθρώπινος παράγοντας δημιούργησε, παραποιώντας η στρεβλώνοντας θεωρίες, απομακρύνοντας τελικά τον Λαό από την εξουσία του.

Ο θετικός ρόλος όμως σε πολλά επίπεδα, της ύπαρξης μιας σειράς κρατών που πάλευαν σε εχθρικές και ανταγωνιστικές συνθήκες να εφαρμόσουν, διαφορετικές κοινωνικές και παραγωγικές σχέσεις για τους λαούς τους, υπήρξε και παραμένει φωτεινό κίνητρο και σημείο παραδειγματισμού για τους υπόλοιπους λαούς που υπέφεραν και υποφέρουν κάτω από αποικιοκρατικές, καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές επιβολές. 

Διαβάζω πως το 1% των Ελλήνων το 2014 κατείχε το 56,1% του συνολικού πλούτου της χώρας. Το 2017 φαντάζομαι βάσιμα ότι το ποσοστό αυτό θα έχει μεγαλώσει. Αυτό για μένα αποτελεί το καμπανάκι που πρέπει να ξυπνήσει και να ενεργοποιήσει τους Έλληνες πολίτες!

Και για να επιστρέψω στη μελέτη-πρόταση μετά από αυτή την «ιστορική» αναδρομή, θεωρώ πως για σήμερα είναι χρήσιμη και αξιοποιήσιμη σαν μια επιπλέον επιστημονική απόδειξη ότι, για να υπάρξει ένας δρόμος που θα ανατρέψει και αντιστρέψει τα παραπάνω ποσοστά, αυτός πρέπει να περάσει μέσα από την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και του δικαιώματος ασφαλώς να καθορίζουμε εμείς την οικονομική πολιτική που θα ακολουθήσουμε στη χώρα μας, συμπεριλαμβανομένου και του νομίσματος, σαν «εργαλείου».

Προσωπικά απορρίπτω κάθε ιδέα στήριξης διαχειριστικών κομμάτων του υπάρχοντος καπιταλιστικού πολιτικού συστήματος, κύριας ή συμπληρωματικής αποστολής, που αυτή τη στιγμή απαρτίζονται από την ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Χ.Α, ΠΟΤΑΜΙ, Ε.Κ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ, Δ.Α. Οι όποιες διαφορές στην πολιτική τους, και υπάρχουν τέτοιες, είναι μέσα στα πλαίσια του συστήματος, και δεν οδηγούν σε καμιά ρήξη με αυτό παρά στη διαιώνιση του! 

Στηρίζω τα κόμματα, πολιτικές δυνάμεις, κινήματα που έχουν στόχο την ανατροπή του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος και την εγκαθίδρυση σοσιαλιστικών, αυτοδιαχειριστικών σχέσεων παραγωγής και απελευθέρωσης της κοινωνίας. Επιβραβεύω όσα από αυτά έχουν στην λογική τους ενωτική και συναγωνιστική προσέγγιση στην πράξη όχι θεωρητικά, ενώ στέκομαι κριτικά απέναντι σε σεχταριστικές λογικές και πολιτικές απομονωτισμού και μεγαλοϊδεατισμού. Οι όποιες διάφορες υπάρχουν, θα πρέπει να επιλύονται μέσα από την καθημερινή κοινή δράση, μέσα από τους κοινούς αγώνες, μέσα από την επικράτηση της καλύτερης κάθε φορά προσέγγισης και αποτελέσματος για τους κοινούς στόχους.

Λαπαβίτσας: Σκληρή επιστημονική τεκμηρίωση, πυξίδα για πολιτική δράση!

Κλασσικό

Σε μια πλημμυρισμένη από κόσμο αίθουσα του ΣΙΝΕ «ΑΛΚΥΟΝΙΣ» άνοιξε και με «σκληρή επιστημονική τεκμηρίωση» (Λαπαβίτσας) πλέον,  η συζήτηση για την εναλλακτική των μνημονίων, της λιτότητας, και της εθνικής αιχμαλωσίας πορεία, στην κατεύθυνση μιας συνολικής αναμόρφωσης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.

 Το μόνο που χρειάζεται, όπως ειπώθηκε, είναι ο Ελληνικός λαός που είναι σε αναζήτηση να την γνωρίσει.

Αν την πιστέψει, αν ξεπεράσει τις φοβίες της προπαγάνδας και τις υστερικές κινδυνολογικές κραυγές, τότε μπορεί  να γίνει χιονοστιβάδα σάρωσης του ευρωμονόδρομου!

Η έξοδος είναι πλήρως εφικτή και η αναταραχή που θα προκαλέσει είναι αντιμετωπίσιμη, αρκεί να υπάρξει ένα μίνιμουμ αποφασιστικότητας και κοινωνικής προετοιμασίας.

Αντίθετα δεν υπάρχει καμία προοπτική για την χώρα, αν παραμείνει στον ζουρλομανδύα του ευρώ και δεν ανακτήσει τη λαϊκή και την εθνική κυριαρχία.

Αυτό με λίγα λόγια είναι το πολιτικό συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε, από τη χθεσινή παρουσίαση της επιστημονικής δουλειάς των Κώστα Λαπαβίτσα (καθ. Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου), Θόδωρο Μαριόλη (καθ. Πολιτικής Οικονομίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο), Κων/νο Γαβριηλίδη (περιφ. σύμβουλος Δυτ. Ελλάδας), και την συμβολή των  Στέφανο Φασίνα (βουλευτής, πρ. αναπλ. υπουργός Οικονομικών Ιταλίας) και Σέρτζι Κουτίγιας Ισπανό οικονομολόγο, μελετητή.

Η μελέτη και η επιστημονική τεκμηρίωση όμως είναι το εργαλείο, ο μπούσουλας, η πυξίδα  της πολιτικής δράσης που πρέπει να υπάρξει από ένα ευρύ, λαϊκό και πατριωτικό μέτωπο που πρέπει να συγκροτηθεί από τις πολιτικές δυνάμεις (που συμφωνούν βεβαίως σε μια τέτοια πορεία).

Σκόπιμα πιστεύω οι μελετητές δεν κάνουν συγκεκριμένη αναφορά σε υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις. Είναι μια μελέτη που μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ τον πολιτικό σχεδιασμό των Κομμάτων, κυρίως της Αριστεράς που έχουν ταχθεί κατά του Ευρώ και της ΕΕ, για κοινή δράση και συμπόρευση. Συμπεριλαμβανομένου βεβαίως του ΚΚΕ, που σαν κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην Αριστερά, πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στο Λαό, παίρνοντας πρωτοβουλίες προς αυτή τη κατεύθυνση.

περισσότερες φωτογραφίες εδώ