Είδαμε και σχολιάζουμε την ταινία «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά.»

Κλασσικό

Μετά από πάρα πολύ καιρό πήγα κινηματογράφο και είδα την νέα ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ The Post: Απαγορευμένα Μυστικά. Η επιλογή έγινε φυσικά με βάση τα “ονόματα” των πρωταγωνιστών (Μέριλ Στριπ, Τόμ Χανκς ) και του σκηνοθέτη που αποτελούν κορυφές του Χόλλυγουντ και της 7ης τέχνης.

Θεωρώντας ότι είδα μια πολιτική ταινία στην οποία πρωτεύοντα ρόλο παίζει η δημοσιογραφία δεν θα σταθώ σε αυτό καθ’ αυτό το τεχνικό κομμάτι της ταινίας, ερμηνείες, κοστούμια, σκηνοθεσία, σενάριο κλπ, αλλά στα μηνύματα που η ταινία εξέπεμψε και πως εγώ υποκειμενικά τα αντιλήφθηκα και τα ερμηνεύω.

Με απλό και καθαρό τρόπο γινόμαστε μάρτυρες για ακόμα μια φορά σε αμερικάνικη ταινία, έγκυρων αποκαλύψεων (που ασφαλώς επιβεβαιώνουν όλη την άλλη πληροφόρηση που υπάρχει από άλλες πηγές), ότι ο πόλεμος στο Βιετνάμ που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους (60.000 Αμερικανών) , έγινε για το γόητρο της Αμερικής, εφόσον επί 22 χρόνια η ηγεσία των ΗΠΑ, όλοι οι πρόεδροι που πέρασαν, δημοκρατικοί και ρεπουμπλικάνοι, (Χούβερ, Τρούμαν, Κένεντυ, Τζόνσον), γνώριζαν ότι η εμπλοκή της χώρας τους στην Ινδοκίνα ήταν ένας πόλεμος που δεν θα μπορούσε να κερδηθεί, όπως και έγινε τελικά.

Είναι ακριβώς η ίδια λογική που εδώ και πάρα πολλά χρόνια διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις συνεχίζουν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν ξέροντας πως δεν μπορεί να κερδηθεί συμβάλλοντας έτσι, σε έναν φαύλο κύκλο εξαθλίωσης του λαού του, αλλά και αύξησης της παραγωγής και χρήσης ναρκωτικών, που οι Ταλιμπάν επιβάλουν ελέγχοντας μεγάλο μέρος της παγκόσμιας αγοράς ηρωίνης με πρόσχημα την αγορά όπλων και συντήρησης στρατού για να πολεμούν τους Αμερικανούς! Ένα πεδίο μάχης με θολό διακύβευμα στόχο και προοπτική, πρόκληση για την παγκόσμια ανθρωπότητα και τον ΟΗΕ, που φαίνεται να ταλανίζει για πολλά χρόνια ακόμα τον κόσμο.

Στις μέρες μας, η δημοσιογραφία θεωρείται από τη διακυβέρνηση Ντόναλντ Τραμπ εχθρός της δημοκρατίας. Μόλις χθες (18-1-2018), ο πρόεδρος των ΗΠΑ “ανακοίνωσε” τους νικητές των δικών του «βραβείων “Fake News”» με τους New York Times να φιγουράρουν στην κορυφή της λίστας όπως και η Washington Post. Στην ταινία που είδαμε συμπτωματικά (;), είναι οι εφημερίδες εκείνες που θα πάρουν το βάρος και την ευθύνη της δημοσίευσης απόρρητων ντοκουμέντων έκθεσης του Πενταγώνου, η οποία αποκαλύπτει τις «βρόμικες» πρακτικές της αμερικανικής εμπλοκής στο Βιετνάμ, αποδεδειγμένα καταδικασμένης να αποτύχει!

Η ταινία ξεκινάει με μια σκηνή στη ζούγκλα, όπου ειδικός απεσταλμένος- αναλυτής καταγράφει, την κόλαση μιας μάχης με δεκάδες πτώματα, ενώ στη συνέχεια, επιστρέφοντας στην πατρίδα αηδιασμένος από τα fake news με τα οποία θα τροφοδοτήσει τον Τύπο ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Robert McNamara, για τα ίδια γεγονότα που συνέβαιναν στον αμερικανικό στρατό στο Βιετνάμ αποφασίζει να διαρρεύσει την έκθεσή του σε δημοσιογράφο των Times, την οποία και δημοσιεύει. Αντιδρώντας η κυβέρνηση Νίξον, προσπαθεί να σταματήσει με “κάθε» τρόπο την δημοσίευση.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, θίγονται και αναδεικνύονται στην ταινία, θέματα ελευθερίας του Τύπου, για το τι είναι δημοσιεύσιμο ή τι πρέπει να παραμείνει απόρρητο, για τις σχέσεις εκδοτών-χορηγών-μετόχων, για την διαρκή αμφιταλάντευση μεταξύ προσωπικού και συλλογικού, για τη θέση των γυναικών σε ένα ανδροκρατούμενο εργασιακό περιβάλλον, για τις “φιλίες” μεταξύ εκδοτών και πολιτικών και την αλληλοεξάρτηση τους.

Στο διάβα της ιστορίας σχεδόν 50 χρόνια μετά τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην ταινία, βλέπουμε πως παραμένουν πολλά πράγματα ίδια. Οι κυβερνήσεις στις ΗΠΑ ακολουθούν παρόμοιες πολιτικές συνεχίζοντας τις ιμπεριαλιστικές τους επιδιώξεις, ενώ και σήμερα, υπάρχουν οι τολμηροί και αδιάφθοροι που διαρρέουν απόρρητα κυβερνητικά αρχεία, αυτή τη φορά στο διαδίκτυο.

Ένα παιχνίδι ισορροπιών και εντυπώσεων θα έλεγα για να διατηρείται ζωντανή η κατ’ επίφαση δημοκρατία στον σύγχρονο κόσμο μας.

Advertisements

ΜΥΚΗΝΕΣ

Κλασσικό

Οι Μυκήνες, αποτελούν ένα από τους πιο σπουδαίους Ελλαδικούς αρχαιολογικούς χώρους, παγκόσμια γνωστός γι’ αυτό και αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων ξένων επισκεπτών κάθε χρόνο, ενώ  για τη χώρα μας είναι  βασική επιλογή για σχολική επίσκεψη-εκδρομή. Δεν θυμόμουν να είχα πάει σε μια τέτοια σχολική εκδρομή, έτσι θεώρησα χρέος μου έστω και κάπως αργά, να κάνουμε αυτή την επίσκεψη συμπληρώνοντας κομμάτι κομμάτι των παζλ των επισκέψεων μας σε  πόλεις με αναφορά στο λαμπρό ιστορικό  παρελθόν της χώρας μας.

Η διαδρομή μέσω της ε.ο. Αθηνών- Κορίνθου-Τριπόλεως μπορεί να κοστίζει + 13 ευρώ μόνο τα διόδια, αξίζει όμως  γιατί κερδίζεις σε άνεση, ασφάλεια και χρόνο ενώ είναι και μια όμορφη διαδρομή. Περνώντας μέσα από το σύγχρονο χωριό των Μυκηνών, (ένα χωριό προσαρμοσμένο για τις ανάγκες ενός μαζικού τουρισμού, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο  στοιχείο, παγερό και αφιλόξενο τουλάχιστον όταν πέρασα εγώ), και ανηφορίζοντας προς τον λόφο, μετά από λίγο φθάνεις σε ένα άνετο πάρκιγκ.

Δυο πούλμαν, μερικά ΙΧ, και ένα βανάκι βρίσκονταν εκεί. Οι επισκέπτες στη πλειοψηφία τους ήταν Κινέζοι. Κοινό εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο, στο Μουσείο και τον  τάφο του Ατρέως 6,5 ευρώ το άτομο, χωρίς ξενάγηση βεβαίως και χωρίς ιδιαίτερη φύλαξη, (ειδικά στο Μουσείο) απ’ ότι πρόσεξα. Ίσως λίγο ακριβό χωρίς προσφερόμενη ξενάγηση, όμως και οι τρεις χώροι είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντες, με κορυφαίο (για μένα)  τον θολωτό τάφο του Ατρέως, ένα θαύμα αρχιτεκτονικής πολύ καλοδιατηρημένο. Ασφαλώς εντυπωσιάζουν, (έτσι το έζησα και εγώ), τα Κυκλώπεια τείχη, οι πελώριοι λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν για την Πύλη των Λεόντων!

Σύμβολο της ηρωικής Ελλάδας, oι Μυκήνες, περιβάλλονται με το μαγικό πέπλο του μύθου των Ατρειδών, που τις περιπέτειές τους ιστορούν οι αρχαίοι τραγικοί. Το όνομά τους δόθηκε σ’ έναν από τους πιο λαμπρούς πολιτισμούς της ελληνικής προϊστορίας, το μυκηναϊκό και οι μύθοι που συνδέονται με την ιστορία τους διαπέρασαν τους αιώνες, με τα ομηρικά έπη και τις μεγάλες τραγωδίες της κλασικής εποχής, ενώ ενέπνευσαν και συνεχίζουν να εμπνέουν παγκόσμια την πνευματική δημιουργία και την τέχνη.

nick cave..

Κλασσικό

Περπατήσαμε στις γειτονιές της Νίκαιας.

Κλασσικό

 Με συμμετοχή κόσμου που ξεπέρασε κάθε προσδοκία,  πραγματοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις μία το μεσημέρι, ο προγραμματισμένος περίπατος «Περπατάμε στις γειτονιές της Νίκαιας»στα πλαίσια του ερευνητικού προγράμματος «Προσφυγικές γειτονιές του Πειραιά-Από την ανάδυση στην ανάδειξη της ιστορικής μνήμης» που διοργάνωσαν το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και η Αντιπεριφέρεια Πειραιά.

Σημείο συνάντησης και εκκίνησης  της περιήγησης το Κηποθέατρο Νίκαιας με ξεναγούς  την  Εύη Προύσαλη και τον Νικήτα Αλιφέρη. Στο σημείο συνάντησης υποδέχτηκαν και έκαναν ένα άνοιγμα της παρουσίασης ο Νίκος Μπελαβίλας και η Ελένη Κυραμαργιού. Παρών ο αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γ. Γαβρίλης και εκπρόσωπος του Δήμου Νίκαιας- Ρέντη.

Μια καθυστέρηση όμως που οφειλόταν σε μη έγκαιρη άφιξη της  Εύη Προύσαλη πήγε πίσω όλο το πρόγραμμα με αποτέλεσμα να παραλειφθούν δυο στάσεις, (Οσίας Ξένης και  του Χαμάμ). Η μεγάλη προσέλευση του κόσμου απαιτούσε διαφορετικής ποιότητας προετοιμασία και τεχνική οργάνωση κάτι που εμφανώς δεν υπήρχε στη σημερινή εκδήλωση.

Παρόλα αυτά όμως, το ενδιαφέρον και η διάθεση του κόσμου να μάθει, να αφουγκραστεί με κάθε λεπτομέρεια την κάθε αφήγηση την κάθε μαρτυρία το κάθε ιστορικό στοιχείο που έβλεπαν και οι «ξεναγοί» τους εξηγούσαν, ήταν αμείωτο! Η δημιουργία της προσφυγούπολης, η ζωή και το έργο των πρώτων κατοίκων, οι πρώτοι συνοικισμοί, οι δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν, η πολιτιστική επιρροή και ανάπτυξη που έφεραν!  Οι αγώνες, η Αντίσταση, ο ΕΛΑΣ, το Μπλόκο της Κοκκινιάς και η Μάντρα!

Η αφήγηση των ιστορικών γεγονότων στους χώρους που διαδραματίστηκαν είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε, να μάθουμε,  να τιμήσουμε, με περηφάνια για τους προγόνους τον τόπο και τη καταγωγή μας.

Ένας ιστορικός περίπατος που θα συνεχιστεί μελλοντικά και σε άλλους χώρους της Νίκαιας.

Για την ιστορία, πρέπει να αναφέρουμε  ότι ανάλογη εκδήλωση έγινε για πρώτη φορά πριν 3,5 χρόνια με διοργάνωση της δημοτικής κίνησης «Κόντρα στο Ρεύμα» και υπό τον τίτλο  «Από την Οδό Οκτώ στη Δεξαμενή»  και ξεναγό την Ιστορικό – Μουσειολόγο Μορφούλα Γαλoπούλου.

περισσότερες φωτογραφίες εδώ

ΣΤΟ «ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ» ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Κλασσικό

Παρευρέθηκα στη παρουσίαση του Βιβλίου «Ιστορικό λεξικό του ελληνικού εργατικού κινήματος», που παρουσίασε σε εκδήλωση της η Κίνηση Πολιτών Νίκαιας Ρέντη «Κόντρα στο Ρεύμα» στη Νίκαια, όχι ιδιαίτερα γιατί με ενδιέφερε αυτή καθ’ αυτή η παρουσίαση,  όσο για να τιμήσω με την παρουσία και τη συμμετοχή μου δυο πράγματα,  δυο γεγονότα,  δυο στάσεις ζωής ενός ανθρώπου και μιας ομάδας ανθρώπων.

Πρόκειται για τον συγγραφέα του βιβλίου Γιώργο Αλεξάτο, τον οποίο γνωρίζω κυρίως μέσα από την καθημερινή μαχητική συγγραφική του δραστηριότητα στο διαδίκτυο, αλλά και από τη παρουσία του στους «δρόμους» στις συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, απεργίες και κάθε είδους μαζική κινηματική εκδήλωση, που αφορά τον κόσμο της Αριστεράς.

Είναι αλήθεια πως ο Αλεξάτος έχει έναν δικό του ιδιαίτερο τρόπο, να θέτει τα ζητήματα. Αυθεντικός, λαϊκός, οξύς, ταξικός ο λόγος του και η γραφίδα του ‘δεν αφήνει μύγα να περάσει από το σπαθί του» χωρίς να σχολιάσει και χωρίς κυρίως να απαντήσει σε κάθε είδους φραστική επίθεση  που εκτοξεύεται κατά των απόψεων και του προσώπου του.

Με τον Γ.Α. μπορεί κανείς να μην συμφωνεί σε όλα, και αυτό είναι φυσικό και αντικειμενικό, δεν μπορείς όμως να μην του αναγνωρίσεις μια συνέπεια που διακρίνει την ιδεολογική και πολιτική του τοποθέτηση, με την καθημερινή πράξη στη ζωή του, τη συνέπεια δηλαδή λόγου και πράξης, κάτι που δεν μπορώ να πω για πολλούς άλλους που φαίνεται να ασχολούνται με την πολιτική και κινηματική δράση.

Συνηθίζω κρίνοντας έναν άνθρωπο που έχει μια κοινωνική προσφορά και δράση, να θέτω το ερώτημα, γιατί το κάνει; ποιο είναι το κίνητρο πίσω από αυτή του τη δραστηριότητα; 

Η αντικειμενική απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα προσδιορίζει και την αξία του ανθρώπου, την ανιδιοτέλεια  και το αντίστροφο που τον διακρίνουν, την γνησιότητα ή την υποκριτική του στάση για προσωπικά οφέλη.

Ο Γ.Α. δεν είναι «δήθεν», είναι γνήσιος, ντόμπρος, λαϊκός, αυθεντικός διανοούμενος της εργατικής τάξης και μάλιστα οικοδόμος για αρκετά χρόνια της ζωής του, μορφώθηκε στα πεζοδρόμια και στους δρόμους της ταξικής πάλης, ενώ ασχολήθηκε με τη συγγραφή από ανάγκη να δώσει απαντήσεις  και όπλα στους ανθρώπους του καθημερινού αγώνα. Είναι προς τιμή του βεβαίως ότι αν και δεν έχει πανεπιστημιακή μόρφωση, και για την επιβίωση του έχει ασχοληθεί με αλλότρια επαγγέλματα, εν τούτης έχοντας τα θεωρητικά εργαλεία του μαρξισμού  με διαλεκτική ανάλυση και προσέγγιση καταφέρνει να έχει και να δίνει απαντήσεις σε όλα τα τρέχοντα ζητήματα και γεγονότα που βάζει καθημερινά η ζωή και η ταξική πάλη.

Παρακολουθώντας τον στον καθημερινό σχολιασμό του στο fb, κριτικά θα ήθελα να αναφέρω εδώ την άποψη μου, ότι ίσως ορισμένες φορές, να είναι υπερβολικός σε χαρακτηρισμούς και σχολιασμούς επί παντός του επιστητού, «κουράζοντας» έτσι διά της υπερβολής και της υποβολής τους αναγνώστες του, με αποτέλεσμα τελικά να «χάνει» την επαφή, να παύουν να τον παρακολουθούν.

Στο δεύτερο που ήθελα να αναφερθώ, στην ομάδα ανθρώπων  της Κίνησης Πολιτών Νίκαιας Ρέντη «Κόντρα στο Ρεύμα» μια ομάδα που δημιουργήθηκε σαν δημοτική Κίνηση διεκδικώντας την δημαρχία στις δημοτικές εκλογές, η οποία συνέχισε να λειτουργεί και μετά από αυτές, σαν ένα ζωντανό πολιτιστικό, κινηματικό και διεκδικητικό κύτταρο στη πόλη της Κοκκινιάς, με αξιόλογες πρωτοβουλίες και εκδηλώσεις. Το «Κόντρα στο Ρεύμα» δεν είναι σχήμα λόγου, είναι στάση ζωής των ανθρώπων που δεν συμβιβάζονται, ανθρώπων καθημερινών, λαϊκών ανθρώπων που δεν νοιάζονται μόνο για το εγώ αλλά και για το εμείς. 

Κοσμοπλημμύρα στην Αθηναίδα για τα εγκαίνια της #my_greece από την ομάδα του «Greek Instagramers Events»

Κλασσικό

Με μεγάλη παρουσία ανθρώπων κάθε ηλικίας, έγιναν τα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας “my_greece” στην Αθήνα. Η μεγάλη αίθουσα του Πολυχώρου Αθηναϊς πλημμύρισε από φίλους της φωτογραφίας και φωτογράφους συντελεστές, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, σε μια προσπάθεια της ομάδας των διοργανωτών να φέρουν το έργο τους κοντά στο κοινό, αλλά και μεταξύ τους, μέσα από μια διαδικασία εκθέσεων που φιλοδοξούν να γίνουν σε πολλές ακόμα πόλεις της χώρας μας.

Το εγχείρημα αυτό σε τόσο μεγάλη έκταση, πρώτη φορά γίνεται από την ομάδα του «Greek Instagramers Events» και γνωρίζει μεγάλη ανταπόκριση και επιτυχία. Χαρακτηριστικά, όπως μας ανάφερε ο Γιώργος Βέργαδος στη ξενάγηση που μας έκανε, οι πλοιοκτήτες της ΑΝΕΚ LINES πολύ γρήγορα πείστηκαν να παραχωρήσουν το ανακαινισμένο πλοίο «Ελευθέριος Βενιζέλος» για να αποτελέσει έτσι την πρώτη ομαδική έκθεση φωτογραφίας που παρουσιάζεται εν πλω.

Τριάντα θεματικές ενότητες με 9 φωτογραφίες η κάθε μια, συνολικά 270 φωτογραφίες από ισάριθμους καλλιτέχνες, συνθέτουν τις κυριότερες εικόνες που μπορεί να δει κανείς στην Ελλάδα του ήλιου, της θάλασσας,  και των δραστηριοτήτων των ανθρώπων της.

Μια πολύ αξιόλογη σοβαρή και κοπιαστική οργανωτική δουλειά από τους τρεις υπεύθυνους της Ομάδας, την Έλλη Αγιαννίδη, Σταυρούλα Σπυρέα και Γιώργο Βέργαδο, που αξίζουν κάθε έπαινο γι’ αυτή τους την αφιλοκερδή προσπάθεια.

Η έκθεση συνοδεύεται από την έκδοση φωτογραφικού λευκώματος των εκδόσεων BELL, και έχει κοινωνικό χαρακτήρα αφού ολόκληρο το ποσό από τα πνευματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών προσφέρεται για οικονομική ενίσχυση του έργου του Εθελοντικού Μη Κερδοσκοπικού Οργανισμού Μέριμνας και Προστασίας Μητέρας και Παιδιού «Η Κιβωτός του Κόσμου».

Την Τετάρτη 18/10 και ώρα 19:30 στην αίθουσα Atrium του Πολυχώρου Πολιτισμού Αθηναΐς, θα γίνει παρουσίαση του φωτογραφικού λευκώματος με ομιλητές:

Τον εκδότη του περιοδικού ΦΩΤΟγράφος Τάκη Τζίμα

Την συντάκτρια του περιοδικού ΦΩΤΟγράφος Κωνσταντίνα Γκιτάκου

και τον αρχισυντάκτη του photologio.gr Θοδωρή Στίγκα

Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Η φωτογραφία στην εποχή των social media».

Την Δευτέρα 16 Οκτωβρίου στις 8:30 μ.μ. στο «ΜΑΝΟΣ ΛΟΙΖΟΣ» η παράσταση «Στους δρόμους του ρεμπέτικου»

Κλασσικό

https://player.vimeo.com/video/236880417

στους δρόμους του ρεμπέτικου from Giorgos Vasiliadis on Vimeo.

Η  εκδήλωση που έγινε τον Σεπτέμβρη στο Κηποθέατρο Νίκαιας αλλά δεν ολοκληρώθηκε λόγω βροχής, θα επαναληφθεί αυτή τη φορά σε κλειστό χώρο. Στον πολυχώρο «ΜΑΝΟΣ ΛΟΙΖΟΣ» (μηχανική καλλιέργεια) επί της οδού Θηβών 245. την Δευτέρα 16 Οκτωβρίου και ώρα 8:30 μ.μ.