Πολυχώρος Λιπασμάτων. Η δικαίωση!

Κλασσικό

Η εικόνα που μου έχει μείνει για τον χώρο των Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, είναι ένα άσπροκίτρινο σύννεφο σκόνης αριστερά του λιμανιού, που βλέπαμε στην επιστροφή προς τον Πειραιά, όσοι ταξιδεύαμε με πλοίο…!

——————-

Ένα τοξικό σύννεφο που «έδινε» δουλειές στους κατοίκους της περιοχής για 90 χρόνια, ενώ ταυτόχρονα κατέτρωγε τις ζωές τους. Από το 1999 που σταμάτησε κάθε βιομηχανική δραστηριότητα, δημιουργείται ένας σκουπιδότοπος, ένας «κρανίου τόπος» απροσπέλαστος για τους ανθρώπους, ένα πολεοδομικό κενό σε μια παραλιακή ζώνη «φιλέτο» !

Παρά την εισήγηση των αρμόδιων και τις προσπάθειες για κήρυξη των κτιρίων που υπήρχαν στο χώρο διατηρητέων, το 2003 κατεδαφίστηκαν τα περισσότερα από αυτά. Διασώθηκαν μόνο τέσσερα κτίρια, ανάμεσά τους πιο χαρακτηριστικό το υαλουργείο με την καμινάδα του. 

640 στρέμματα γης, για 14 χρόνια παραμένουν μια αστική έρημος! Η πολυϊδιοκτησία της έκτασης και τα αντικρουόμενα συμφέροντα που αυτή συνεπάγεται, φραγμός για την όποια αξιοποίηση της, και ίσως αυτό να ήταν τελικά και το μοιραίο «καλό» της υπόθεσης. Δεν προχώρησαν τα σχέδια που έκαναν διάφοροι, για εκ νέου βιομηχανικές ζώνες, για ναυτιλιακά κέντρα, για πίστες φόρμουλας 1, εν γένει για τσιμεντοποίηση της και απαγόρευση κάθε ελεύθερης πρόσβασης και διεξόδου των κατοίκων προς την θάλασσα.

Ο πιο αδύναμος κρίκος της πολυϊδιοκτησίας, οι κάτοικοι και ο Δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας βλέπουν να στήνονται σενάρια και να αλλάζει η χρήση γης από τις κυβερνήσεις. Απο «βιομηχανική ζώνη» σε «περιοχή ανάπλασης», σε «μητροπολιτικής παρέμβασης», σε «λιμενοβιομηχανική ζώνη», όπου επιτρέπονται οι βιομηχανικές-βιοτεχνικές χρήσεις τριτογενούς τομέα, ενώ επίσης παραχωρήθηκε στην OilOne  άδεια για τη λειτουργία διυλιστηρίου!!

Το 2014 με την εκλογή της νέας δημοτικής και περιφερειακής αρχής, οι κάτοικοι άρχισαν πιο επίμονα και οργανωμένα να διεκδικούν το αυτονόητο, την ελεύθερη πρόσβαση τους προς τη θάλασσα και τη δημιουργία ενός «υπερτοπικού πόλου πρασίνου, αναψυχής, πολιτισμού, παιδείας και υγείας». 

Οι αγώνες αυτοί είχαν αποτέλεσμα όταν το 2015 επετεύχθη η αλλαγή χρήσεων γης με νόμο και παραχώρηση στο Δήμο, 84 στρεμμάτων, τριών χιλιομέτρων ακτογραμμής, που αποτέλεσε το πρώτο βήμα για να αποκτήσει, μετά από δεκαετίες, η πόλη πρόσβαση στη θάλασσα. 

Έργα και παρεμβάσεις ανάπλασης που υλοποίησε ο δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας, άλλαξαν τη φυσιογνωμία του χώρου, ενώ πάνω από 100.000 πολίτες τον επισκέφθηκαν  το 2018 στα πλαίσια πολιτιστικών εκδηλώσεων του «Φεστιβάλ στη θάλασσα». Πρόσφατα υπήρξε απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής, για αναγκαστική απαλλοτρίωση 204 στρεμμάτων, έκταση που περιλαμβάνει τα μοναδικά σωζόμενα κτήρια του ιστορικού εργοστασίου Λιπασμάτων (Μονάδα Υαλουργείου, Ινστιτούτο Χημείας και Γεωργίας), η ανάπλαση της οποίας θα έρθει ως συνέχεια των ήδη διαμορφωμένων 84 στρεμμάτων του παραλιακού μετώπου. Με βάση τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό ιδεών που διενεργήθηκε, για τη συνολική αξιοποίηση της περιοχής και τις προτάσεις που προέκυψαν, ο δήμος εκπόνησε το γενικό σχέδιο αξιοποίησης της περιοχής.

——————–

Σήμερα η ημέρα μου ήταν κουραστική. Ιούλης μήνας στη Νίκαια,  η ζέστη και η πολύ ώρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, με εξουθένωσαν, είχε αρχίσει να βραδιάζει, όταν τα παράτησα όλα και φώναξα ….πάμε Λιπάσματα!!

Ναι, η περιοχή από πέρσι, από κρανίου τόπος έχει μεταμορφωθεί σε ανάσα ζωής!! 

Εκατοντάδες και χιλιάδες κόσμου καθημερινά έχουν παρουσία, στις εκδηλώσεις, στους χώρους αθλητισμού, αναψυχής, στους πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους, εκατοντάδες παιδιά χαίρονται το παιχνίδι ανέμελα και χαρούμενα! 

Όμως η μεγαλύτερη χαρά για όλους, μικρούς και μεγάλους, είναι αυτή η αίσθηση της επαφής σου με την θάλασσα, με τις μακρινές σκιές των νησιών που ατενίζεις στον ορίζοντα, με τα καράβια που πηγαινοέρχονται στο λιμάνι, είναι αυτή η αύρα που σε κυριεύει βλέποντας τον ήλιο να δύει πίσω από τις κορυφογραμμές της Σαλαμίνας!

Είναι η στιγμή χαράς και δικαίωσης αγώνων και προσδοκιών δεκαετιών.

 

Advertisements

15 ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές.

Κλασσικό

Συνέχεια σκέψεων της προηγούμενης ανάρτησης μου Κριτική και αυτοκριτική με …twit διάθεση» !

Για πρώτη φορά στη ενήλικη ζωή μου, 15 ημέρες πριν από τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών, που είμαι και αισθάνομαι τόσο αμέτοχος, τόσο βαθιά αηδιασμένος και απογοητευμένος με την πολιτική κατάσταση, το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης των κομμάτων διαχείρισης, αλλά και την έλλειψη μιας ελπιδοφόρας, αριστερής ενωτικής πρότασης  που θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις  να υπάρξει ένας λαϊκός κυματοθραύστης απέναντι στο νεοφιλελεύθερο τσουνάμι που πλέον σαρώνει τα πάντα.

Σε ένα στημένο παιχνίδι, δήθεν «πολιτικής» αντιπαράθεσης, όπου το διακύβευμα είναι οι …μικροδιαφορές της ίδιας πολιτικής πρότασης, δηλαδή διαχείρισης του καπιταλισμού μέσα σε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η χρησιμοποίηση παλιών συνταγών με «δοκιμασμένα» και φθαρμένα υλικά, προκαλούν  γέλιο και αποστροφή.

Προσωπικά αρνούμαι να μπω στον κόπο να ακούσω οποιοδήποτε διάλογο πρόταση, ιδέα προέρχεται από τους επαγγελματίες «πολιτευτές» των κομμάτων εξουσίας, τους αγνοώ τους απορρίπτω χωρίς κανένα ενδοιασμό….

Μια ζοφερή πραγματικότητα όμως, επικρατεί σε όλους τους κομματικούς χώρους και σε όλες τις εκφράσεις της Αριστεράς στη χώρα μας. Προσπάθειες διαφορετικής πολιτικής τακτικής από του ΚΚΕ, για να προσεγγίσουν τους εργαζόμενους και τις λαϊκές μάζες, καταλήγουν να γίνονται κινηματικές ομαδούλες με στοιχεία δονκιχωτισμού, μεγαλοιδεατισμού και προσωπικών επιλογών, έχοντας ελάχιστη επιρροή στην εργατική τάξη που θέλουν να εκπροσωπήσουν, ενώ προσπάθειες μετωπικών σχημάτων αποτυγχάνουν όταν έρχονται αντιμέτωπες με ηγεμονικές, δογματικές ακρότητες και προσωπικές φιλοδοξίες.

Αντίθετα το ΚΚΕ με την αμυντική του στάση, καταφέρνει και συντηρεί την εκλογική του βάση σε ένα σχετικά σταθερό ποσοστό, όμως η τακτική «εμείς είμαστε εδώ όποιος θέλει έρχεται», είναι αποτυχημένη βαθιά συντηρητική και οδηγεί νομοτελειακά σε συρρίκνωση και αναποτελεσματικότητα. Η ωριμότητα του υποκειμενικού παράγοντα δεν πρόκειται να υπάρξει από μόνη της. Χρειάζεται να δοθούν κίνητρα και να υπάρξει ελκτική για τους νέους προσέγγιση προς την μαρξιστική θεωρία και δράση.

Η συρρίκνωση της Αριστεράς (δηλαδή αυτών που έχουν ασπασθεί την μαρξιστική θεωρία και πιστεύουν στο σοσιαλισμό, δεν μιλάω για ψηφοφόρους) , είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα, εφ’ όσον δεν γίνεται τίποτα που να αναζωογονεί και πολλαπλασιάζει τις τάξεις της.

Το ΚΚΕ με τον ηγεμονικό του ρόλο, έχει την υποχρέωση να αλλάξει τη πολιτική συνεργασιών του απέναντι στην υπόλοιπη οργανωμένη Αριστερά  και τον μεγάλο όγκο των ανένταχτων αριστερών όσο υπάρχουν ακόμα, έχει υποχρέωση να ξανακερδίσει τη εργατική τάξη, τη νεολαία, το μαζικό κίνημα.

«Προκύπτει άμεσα η αναγκαιότητα της σύσφιξης των σχέσεων του Κόμματος, από την Κεντρική Επιτροπή έως την κάθε Κομματική Οργάνωση, με όλους αυτούς τους εργαζόμενους που θετικά προσεγγίζουν το ΚΚΕ, αρκετοί το επέλεξαν σε κάποια από τις κάλπες αυτών των εκλογών.»

Το απόσπασμα αυτό από πρόσφατη ανακοίνωση της Κ.Ε. του ΚΚΕ, δεν πρέπει να μείνει κενό γράμμα, αλλά αφετηρία μιας άλλης προσέγγισης.

Προσωπικά στις εκλογές της 7 Ιούλη θα ψηφίσω ΚΚΕ, «στοχευμένα» με τα παραπάνω μηνύματα   όχι εν λευκώ, όχι συγκαταβατικά, όχι σαν λύση ανάγκης αλλά με κριτική διάθεση, με συνεχή πίεση για ενωτική μετωπική πολιτική με τις άλλες αριστερές δυνάμεις, για διαφορετική προσέγγιση του μαζικού κινήματος.

Η αποκατάσταση της παλιάς εκκλησίας των Αγίου Γεωργίου και Νικολάου στον οικισμό Γαρύπα Χανίων.

Κλασσικό

Το να επισκεφθώ τα Χανιά και να μην κάνω επίσκεψη στο Θέρισο το θεωρώ «αμαρτία», πόσο μάλλον που για πρώτη φορά Ιούνη μήνα, από κάποιο ύψος του φαραγγιού και μετά, οι πηγές βγάζουν ακόμα αρκετό νερό σχηματίζοντας το ποτάμι, κάτι που έχει να συμβεί πάρα πολλά χρόνια! Δέκα χρόνια που είχα να επισκεφθώ τη Κρήτη, και οι αλλαγές που έχουν συμβεί είναι εμφανείς .

Μεταξύ αυτών των αλλαγών μια πολύ χρήσιμη και αναγκαία εργασία  αποκατάστασης και συντήρησης ενός σημαντικού μνημείου της πολιτιστικής κληρονομιάς των Χανίων, την παλιά εκκλησία των Αγίου Γεωργίου και Νικολάου στον οικισμό Γαρίπα.

Στην επίσκεψη μας αυτή έτυχε να συναντήσουμε και κάποιους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας των κατοίκων που μετά από επίμονες προσπάθειες και αρκετή δουλειά κατάφεραν να φέρουν εις πέρας αυτό το έργο. Στα μάτια τους διακρίναμε υπερηφάνεια, ικανοποίηση και καμάρι, που απέδωσαν σε κοινή θέα και χρήση αυτό το αξιόλογο μνημείο.

Για το ιστορικό των προσπαθειών που έγιναν για αποκατάσταση παραπέμπω στο σχετικό άρθρο στα Χανιώτικα Νέα .

Δικιά μας συμβολή είναι η φωτογράφιση του χώρου όπως είναι σήμερα.

Ο Θερισιανός Κλαδισός.

Κλασσικό

Η ενασχόληση μου με τη φωτογραφία, το τελευταίο διάστημα, μου δημιούργησε νέες ανάγκες για νέες εικόνες και τόπους που τα προηγούμενα χρόνια, από άγνοια ή έλλειψη συγκεκριμένου ενδιαφέροντος, ξέφευγαν από τον ορίζοντα μου. Αυτό ισχύει και στη πρόσφατη επίσκεψη μου στην Κρήτη στα Χανιά, όπου μετά από 45 χρόνια συνεχών επισκέψεων διαπίστωσα ότι αγνοούσα σημαντικά ιστορικά πολιτιστικά στοιχεία του τόπου (Περιβόλια) με τον οποίο έχω «συνδεθεί» με φιλικούς και συγγενικούς δεσμούς.

Μια επίσκεψη στο ιστορικό Θέρισο, έχοντας στο νου, να αποτυπώσω με τη φωτογραφική μηχανή αυτή τη νέα ματιά μου, αλλά και η ευτυχής συγκυρία Ιούνη μήνα, οι πηγές να βγάζουν ακόμα αρκετό νερό σχηματίζοντας το ποτάμι, έδωσαν ένα φωτογραφικό αποτέλεσμα που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Είναι αλήθεια ότι μια εικόνα από μόνη της μπορεί να σου πει χίλιες λέξεις, όμως η προσθήκη πληροφοριών με αναφορά στις εικόνες, ιστορικά και λαογραφικά στοιχεία που εμπλουτίζουν τη γνώση και τη φαντασία  μας, είναι εκ των ουκ άνευ αναγκαία συνθήκη.

Η αναζήτηση λοιπόν στοιχείων και  προηγούμενων αναφορών για τη συγκεκριμένη περιοχή με οδήγησε σε μια ανάρτηση στα Χανιώτικα Νέα. Στο κείμενο του Νίκου Λατινάκη ( που συμφωνώ απόλυτα) με χρήση και στίχων της Βικτωρίας Θεοδώρου, θα προσπαθήσω να δώσω μια «νέα ανάγνωση» προσθέτοντας τις επικαιροποιημένες φωτογραφίες μου.

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΚΛΑΔΙΣΟΣ

Αναζητώντας τις διαδρομές του νερού

Κείμενο

Νικος Λατινακης

nikoscandia@gmail.com

Oταν οι μπουλντόζες των αντιπλημμυρικών έργων το 1998 βούλιαζαν στην παχιά και αιώνια υλή της εκβολής του ποταμού Κλαδισού, μία συμπολίτις μας λογοτέχνις και ποιήτρια, η Βικτωρία Θεοδώρου, έγραφε και παρέδωσε το 2008 στον πολιτισμό του τόπου μας το αριστουργηματικό ποίημά της “Κεδρισός”… 227 στίχων…

«Ο Κεδρισός Ουράνιος είναι ποταμός 

στην Κυδωνία ρέει το είδωλό του, 

παραπλανά τις λεύκες ασημένιος. 

Επάνω τρέχει και παφλάζει 

στης εκβολής του την παλίνδρομη φυγή, 

εκεί μαζεύονται οι ψυχές που αφήσανε 

το κάλλος τους το κέλυφός τους».

Στην ακτογραμμή, στην εκβολή του ποταμού, η πεζογέφυρα μικρή, περίεργη και τσιμεντένια, σε ρόλο προσωρινό (μέχρι την οριστική διευθέτηση της εκβολής) με το ξύλο ασυντήρητο να τονίζει το καμπύλο περίγραμμά της.

Οχι δεν διεκδικεί την περίτεχνη της πέτρας κατασκευή, το γύρισμα του θόλου, εκεί στην ισιάδα της εκβολής στο απόλυτο υψομετρικό μηδέν του Κεδρισού ποταμού και της θάλασσας.

Εκεί που σμίγουν δυο νερά, το κρυστάλλινο της Άνοιξης χιονόνερο με τ’ αλμυρό της θάλασσας του Λαζαρέτου. Θόλος του νερού και του θαλασσινού ορίζοντα, ορθώνεται χωρίς ποτέ να φθάνει απέναντι, αφού φάρδυνε -εκ των υστέρων- η εκβολή και ημιτελής έμεινε προς το παρόν, λόγω των διεκδικήσεων της κοίτης και των πρανών του ποταμού…

Λες και ο “Γεωμέτρης” δεν ήξερε τον τελικό από δυτικά προορισμό της…

Ανώφελη, η ύπαρξή της;

Ειδικά το καλοκαίρι, όταν δεν φροντίζει ο Χειμώνας για να φθάνουν τα νερά του ως τα κάτω, θα αναρωτηθεί κανείς…

«Χάθηκε το βαρύ στοιχείο 

το αργιλόχωμα με τις κρυφές κυψέλες. 

Πάλι δεν κατεβαίνει ο ποταμός να βρει 

της θάλασσας το στήθος».

Αλλά… μετέωρη όπως στέκει σε ξεγελά, κάτι μας δείχνει η ύπαρξή της…

Σ’ αντίθεση με την προδιαγεγραμμένη μοίρα την αγχωτική του ατέλειωτου “πήγαινε – έλα” των αυτοκινήτων, μόλις 600μ. πιο πάνω στον Κόμβο, Γρίφο για “δυνατούς λυτές” των τριών(!) γεφυρών και των επτά(!) δρόμων…

Μάταια η μικρή πεζογέφυρα -τουλάχιστον μέχρι σήμερα- από τότε που κατασκευάστηκε το 2000, σηματοδοτεί την αναγκαιότητα σύνδεσης τριών παραλιών…

Νέας Χώρας – Κλαδισού – Απτέρων σε μια ενιαία περιπατική διαδρομή με την ανάδειξη και προστασία αυτής της υπέροχης ακτογραμμής από την Νέα Χώρα ως τη Χρυσή Ακτή και τη Δημοτική

-πια- έκταση των Αγ. Αποστόλων…

«Ο φλοίσβος είναι λέξη του νερού 

η τρικυμία είναι της τρίαινας. 

Η θάλασσα ανοικτή κι απέραντη 

με τ’ αναρίθμητά της άλφα».

…Προικισμένη από τη φύση και τη θάλασσα αλλά και υποβαθμισμένη όμως ακτογραμμή -ερημικό τοπίο εγκατάλειψης- πίσω από τη παραλία του Κλαδισού και δυτικά της εκβολής του. Βομβαρδισμένο τοπίο, τα απομεινάρια των εγκαταστάσεων από τα μέσα του ’90 του άλλοτε κοσμοπολίτικου Μπανγκαλόους Άπτερα να τελειώνουν πάνω ακριβώς στην αμμουδερή παραλία των Απτέρων… Δρόμος μετ’ εμποδίων από ανατολικά της εκβολής για την σύνδεση με την παραλία της Νέας Χώρας.

Κι όμως η εκβολή του ποταμού Κλαδισού είναι δια νόμου προστατευόμενη, όπως και οι ακτογραμμές, δηλαδή… ελεύθερη σε κάθε ασυδοσία, ιδιωτική και δημόσια…

Παρόλα αυτά οι αιώνιες, μικρές σε ύψος αλλά

μεγάλες σε μήκος, αμμοθίνες της παραλίας

του Κλαδισού αντέχουν μαζί με το Παγκράτιο το παράλιο, (τα κρινάκια της άμμου), που παραδόξως επιβιώνουν, ας είναι καλά ο άνεμος κι το αέναο θαλασσινό ταξίδι των κυμάτων σ’ ένα διαρκές “πήγαινε – έλα” των σπόρων των βολβών τους… Κάθε καλοκαίρι ανθίζουν στις αμμοθίνες αλλά ποιος τις προσέχει;

Οι ηδονοβλεψίες από τους αυτοσχέδιους κοιμητέδες τους ανάμεσα στις αμμοθίνες ή η εκτός δρόμου δύναμη των 4 τροχών που οργώνουν τις Αμμοθίνες, τους αμμόλοφους και τα χωματοβούνια νότια της παραλίας και δυτικά της εκβολής του ποταμού;

Κι όμως…

«Τίποτα το μεγάλο το έκτακτο 

σ’ αυτόν τον τόπο για να το θυμάσαι

μια ρηχή κοίτη που στεγνώνει ο Αύγουστος 

και το νερό δε φτάνει. 

Ξερός της αγριόχηνας ο γόνος 

ανάλαφρος για να πετά ο βολβός 

στην άμμο του άγριου κρίνου, 

εκεί της εφηβείας μας το κογχύλι».

Σημαδιακό και το μέρος, η τοποθεσία του ποταμού, εκεί που άλλοτε μόλις πριν τρία χρόνια τέλειωνε από δυτικά ο Δήμος Χανίων και η πόλη μας, εκεί στο -παλαιότερα ονομαζόμενο- Πετροκοπιό της Νέας Χώρας…

«Τα Όρη αδειάζουν τις κρυφές δεξαμενές 

και κατεβαίνουνε τέλος καλοκαιριού 

τα κρύσταλλα νερά, όπου καλλίπυγες γυναίκες 

πλύνουν κι απλώνουνε τις μηλωτές. 

Στρόβιλος τα νερά από τους κέδρους μυρωμένα 

λούζονται και στεγνώνουν τα υφαντά στ’ αγκάθια…»

Τώρα; Με τον Καλλικράτη;

Στο μέσον, σχεδόν ακριβώς, το μοναδικό(!) ποτάμι, στα νέα όρια του Δήμου μας, να τον κόβει στα δύο, από τον Νότο προς τον Βορά.

«Βαθιά κρυμμένος στα χοχλάδια

της καλαμιάς ο κόντυλος έχει κρατήσει 

το αχ του έρωτα και του θανάτου 

και γύρω στην αδιάφορη αμμουδιά 

πάλι και πάλι το ίδιο κύμα – σήμα.

Δε λησμονώ τη λάσπη εκείνη, την υλή 

που κράτησε το σπόρο ζωντανό, το φύτρο, 

μέσα στο σπάρτο τ’ αόρατο λιακόνι…».

Κι όμως επιμελώς το κρύβουμε, το περιφράσσουμε(!) στις ατομικές μας παραποτάμιες ιδιοκτησίες. Το καταπατούμε, το μολύνουμε, εμποδίζουμε με απρόσμενες συνέπειες την φυσική αιώνια ροή του. Δεν μπορούμε καν έστω κι από την μία όχθη να το περπατήσουμε, ούτε καν να το επισκεφτούμε.

Κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να μην φαίνεται, να το θάψουμε αν μπορούμε το μακρόσυρτο των 15χλμ. κατέβασμά του.

Απ’ το ορεινό ιστορικό Θέρισσο πηγάζουν, από το Θερισσιανό φαράγγι κυλούν και κατεβαίνουν τα νερά του, Γαρύπα, Περβόλια, Πύργος, Καστροχώρι, Βαμβακόπουλο, Πελεκαπίνα, Νέα Χώρα η υπόλοιπη διαδρομή του…

Στην αρχή του στο Θερισσιανό φαράγγι και μόνο εκεί προς το τέλος στα τελευταία 600μ. της εκβολής του, αντιλαμβανόμαστε! την ύπαρξή του, το φυσικό του μέγεθος, την απλοχωριά του…

Παρότι εν μέρει υπεύθυνο άλλοτε για την ευφορία του κάμπου… Με πηγάδια και αύλακες γινόταν το πότισμα των περβολιών και κήπων…

Παρότι η Ιστορία τις πιο πολλές φορές τραγικά το έφερνε στην μνήμη μας…

«Τα μίση, οι πυρετοί, πατήθηκαν ισοπεδώθηκαν 

γήπεδα και παιδιές όπου ήτανε στημένες οι αγχόνες 

-χώμα δε δύνασαι να μαρτυρήσεις πια- 

ούτε ο ευκάλυπτος με τα ξανθά μαλλιά της. 

Πρόλαβε να τα πάρει ο πελαργός – 

τανύθηκε η γη της όχθης φωτισμένη 

καλεί τα έθνη τώρα να περάσουνε και να λουστούν».

«Ο Κεδρισός είναι μια ανάμνηση 

είναι γραφή πάνω στην πέτρα».

Άραγε ποια να ’ναι η αξία, η σημασία του Κλαδισού ποταμού στο σήμερα;

Είναι η διατήρηση του οικοσυστήματος, η ορθολογική διαχείριση των πηγών του. Η αιώνια και ανεμπόδιστη κάθοδος και φυσική απορροή του νερού, η φυσική ροή του, που όπως λένε οι παλιοί, κάπου χάθηκε μεγάλο μέρος του νερού πίσω από τα βουνά του Βερέκυνθου (τα χαμηλοβούνια της Μαλάξας έως Βαρύπετρο) στους καταστροφικούς σεισμούς του 1856. Ίσως γι’ αυτό απόμεινε χείμαρρος μόνο τον χειμώνα και στεγνή κροκάλα η κοίτη του το καλοκαίρι στο Θερισσιανό φαράγγι…

 

Τετράκλιτη εκκλησία του Αγ. Χαραλάμπους,

Μόνο εκεί στην προικισμένη από την φύση περιοχή της Τρούμπας και του Αναβόλοντα, εκεί που στενεύει η κοιλάδα του ποταμού βγαίνοντας από τα Περιβόλια μετά τον οικισμό Γαρύπα και την τετράκλιτη εκκλησία του Αγ. Χαραλάμπους, μια απόσταση 1km μέχρι την είσοδο στο Θερισσιανό φαράγγι, βρίσκονται οι πολύτιμες πηγές του.

Των Μπουτσουναρίων ανατολικά του ποταμού και πιο ψηλά στον λόφο ακριβώς πάνω από τα τελευταία σπίτια του οικισμού Γαρύπα.

Του Αγ. Χαραλάμπους δίπλα στην εκκλησία μέσα στο ρίζωμα του βράχου.

Της Κρυονερίδας μέσα στον ποταμό στη δυτική βάση της γέφυρας προς Μαριανά απέναντι και κατηφορικά από τον αφημένο στην τύχη του τρίκλητο ερειπωμένο ναό του Αγ. Γεωργίου.

Ναός Αγίου Γεωργίου-Νικολάου

Του Αναβάλοντα, μεσ’ στον ποταμό πιο ψηλά πριν το Θερισσιανό φαράγγι.

Σ’ αυτές τις τοποθεσίες βρίσκονται οι σημαντικές πηγές του και κάποιες αναβλύσεις πιο χαμηλά στον Πύργο.

Να παλεύουν οι πηγές με τις γεωτρήσεις και τους καιρούς για να κρατήσουν το ποτάμι ζωντανό…

Αλλά η μάχη μάλλον είναι άνιση. Η πετρόχτιστη θολωτή παλιά πηγή της Κρυονερίδας έχει χάσει τα κρύα νερά της, είναι θαμμένη, ούτε καν φαίνεται, από τα έργα όταν κατασκευάσθηκε η τσιμεντένια γέφυρα που ενώνει τον Γαρύπα με τα Μαριανά…

Αφού για πρώτη φορά φέτος -το 2013- η μεγάλη πηγή του Αναβάλοντα δεν άνοιξε… να τρέξουν τα νερά της… Ένα προμήνυμα για το τι θα επακολουθήσει, με τους καιρούς να αλλάζουν…

…Το ποτάμι πραγματικά ασφυκτιά, πρέπει να ανασάνει…

«Δεν είναι αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μας 

ούτε οι όχθες με τη πέτρα καλοχτισμένες 

ούτε η νησίδα με τις πικροδάφνες. 

Οι καλαμιές μετοίκησαν – στάχυα της λυγαριάς 

δεν αποτρέπουνε τ’ ανωφελή 

όσο κι αν στρώθηκε με το αλφάδι 

από τον γεωμέτρη η κοίτη. 

Το ρεύμα είναι νωθρό σαν κουρασμένο 

στην θάλασσα δε φτάνει…»

Είναι η φυσική σύνδεση του Ορεινού των Λευκών Ορέων με το πεδινό, την ακτογραμμή και την θάλασσα. Των περιοχών του Καλλικράτη που βρίσκονται στην ροή του.

Κυρίως όμως είναι η επισκεψιμότητα, η προσβασιμότητα του ανθρώπου προς το ποτάμι όχι φυσικά ως προς την καταπάτηση, την τσιμεντοποίηση και την μόλυνσή του, αλλά σε ρόλο προστασίας, ανάδειξης και ήπιας αξιοποίησής του… Με την ενεργοποίηση και εφαρμογή της νομοθεσίας για την οριοθέτηση του ποταμού και της παρόχθιας ζώνης.

 

Είναι (πρέπει να αποτελέσει, όσο δύσκολο και αν είναι, λόγω των ιδιοκτησιών που το καθιστούν απροσπέλαστο) μια κεντρική διαδρομή, με τον ορισμό και διαφύλαξη των παρόχθιων ζωνών, όπως έγινε στα 600 μέτρα στην εκβολή του, ένας φυσικός άξονας από το Θέρισο (το θερισιανό φαράγγι) έως την ακτογραμμή. Φυσιολατρικής, περιηγητικής, αθλητικής, περιπατικής διαδρομής και ανέξοδης αναψυχής στο κέντρο του Καλλικρατικού Δήμου, που θα συνδέεται μέσω της ανάδειξης της ακτογραμμής και με τους Αγ. Αποστόλους. Ο άξονας του Νερού. Με την παράλληλη αξιοποίηση στην ενδοχώρα ορισμένων φυσικών διασταυρώσεων ή και ρεμάτων αν είναι δυνατόν που πέφτουν στον Κλαδισό ποταμό. Ως ένα παράλληλο φυσικό δίκτυο περιπατικής μετακίνησης σε φυσικά πάρκα -αξιοθέατα- μνημεία που είναι διάσπαρτα στην ενδοχώρα του Καλλικρατικού Δήμου…

Πέτρινο Γιοφύρι στον Ποταμό Κλαδισό

Στο μισογκρεμισμένο πέτρινο γιοφύρι της περιόδου της Βενετοκρατίας που σώζεται ακριβώς από κάτω από την τετράκλιτη εκκλησία του Αγ. Χαραλάμπους, οι κισσοί του ποταμού προσπαθούν να κάνουν αυτό που δεν κάνει σήμερα ο άνθρωπος…

Να συγκρατήσουν από την φθορά του χρόνου και την ανθρώπινη αδιαφορία ό,τι απόμεινε… από το γύρισμα του θόλου, τη δεσιά της πέτρας…

Η ύπαρξή του… το μαρτυρά.

Ενωνε τις δύο όχθες του ποταμού Κλαδισού σε μια μετακίνηση και επικοινωνία των τότε ανθρώπων…

Τεσσάρων σημαντικών Ιστορικών και Θρησκευτικών κέντρων με βάση το νερό. Τον άξονα του νερού.

Μπουτσουνάρια – Μεσαιωνικός και Βυζαντινός οικισμός Γαρύπα – Κλαδισός ποταμός – Μονή Αγ. Κυριακής – ύψωμα Κάστελος (στο Βαρύπτερο) που αποτελούσε αρχαία ακρόπολη και μετέπειτα Βυζαντινό και Ενετικό Κάστρο…

Τέσσερις τόποι όπου φύση, άνθρωπος και ιστορία συναντήθηκαν στην πορεία του χρόνου… Σήμερα;

«…Πρέπει τους θησαυρούς μας να μαζέψω 

να βρω εκείνον που θα μεσιτέψει 

για την αιματηρή συναλλαγή, 

να ξαναπάω εκεί απ’ όπου ορμήθηκα 

για να ’ρθω στην ανώνυμη αρένα. 

Γύρω βουνά ας είναι ιοστέφανα…» 

Άραγε αυτό το ήπιο και μεγάλο φυσικό έργο Άνθρωπος – Νερό – Περιβάλλον και φυσικό κάλος – Μνημεία – Αρχαιολογικοί χώροι – Περιπατική, Ποδηλατική, μετακίνηση – Δημοτικοί χώροι αναψυχής στην ενδοχώρα του Δήμου μας, είναι εφικτό από τον σήμερα άνθρωπο; Ανθρωποκεντρικά; Ή μήπως τ’ όνειρο και η σκέψη αρχίζει ακριβώς και τελειώνει εδώ;

Ως συνήθως με την διατύπωση μιας σκέψης;

«Για τον άνεμο τις γράφω αυτές τις λέξεις 

για της Νήσου τον Άνακτα τις δένω 

μέσα στο στρόβιλο και στον αφρό. 

Κι αυτό το άσπρο χαρτί χαρακωμένο 

σε παντογράφο του τυφλού 

θα τις σηκώσει και στο κενό θα τις φυσήξει 

μαζί με το σεισμό της καλαμιάς.

Ας φύγουν οι λέξεις αν μπορούν – ας φύγουν 

να πέσει μόνο ο σπόρος…».

Γαρύπας

Μπουτσουνάρια – Γαρύπας

Προικισμένη φύση και Ιστορία συναντήθηκαν σ’ αυτήν την τοποθεσία με πρωταγωνιστή πάντα το Νερό. Πηγές, στέρνα, αιωνόβια πλατάνια, απομεινάρια τοιχοποιιών, άλλοτε περίλαμπρου ενετικού οικοδομήματος, ερείπια ενός παλιού καφενείου όταν τα Μπουτσουνάρια αποτελούσαν παλιότερα πόλο αναψυχής για αρκετούς Χανιώτες…

Τόπος επαναστατικών συναθροίσεων και συνελεύσεων…

Για να βγει ο επισκέπτης στα Μπουτσουνάρια δεν έχει παρά να ακολουθήσει τον νεραύλακα από την Κρήνη (που βρίσκεται στην αριστερή άκρη του δρόμου Περιβόλια – Θέρισο πριν την εκκλησία του Αγ. Χαραλάμπους) να ανέβει τα γραφικά στενά του Μεσαιωνικού και Βυζαντινού οικισμού Γαρύπα και να βρεθεί στο φυσικό πλάτωμα των Πηγών…

Οι πηγές αυτές μαζί με του Αγ. Χαραλάμπους και της Κρυονερίδας φρόντιζαν επί σειρά αιώνων για την ύδρευση της πόλης των Χανίων… Πρώτοι οι Βενετοί κατασκεύασαν υδραγωγείο συγκεντρώνοντας τα νερά των τριών πηγών σε ´Κουτούτα´ και με φυσική ροή μέσω πήλινου αγωγού μετέφεραν τα νερά στην παλιά πόλη στην Μαρμάρινη Κρήνη που υπήρχε στην πλατεία Συντριβανίου…

Περισσότερα στοιχεία για την ιστορία της τοποθεσίας, του οικισμού και της ευρύτερης περιοχής υπάρχουν στην εμπεριστατωμένη έρευνα-παρουσίαση του συντοπίτη μας Μανώλη Μανούσακα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Κρητικό Πανόραμα, τεύχος 39, Φεβρουάριος 2011, με τίτλο ´Προικισμένα Μπουτσουνάρια´.

Λόφος Κάστελος

Στο Βαρύπετρο κοντά στην μονή της Αγ. Κυριακής. Σημαντικός Αρχαιολογικός Χώρος δυστυχώς περιφραγμένος και στην ουσία απροσπέλαστος στον επισκέπτη.

Αρχαία Ακρόπολις, Βυζαντινό και Ενετικό Κάστρο με ισχυρά τείχη και Δεξαμενές.

Η συνέχιση του έργου της ήπιας ανάπλασης που έγινε στην περιοχή της Μονής της Αγίας Κυριακής θα ήταν ευχής έργο να συνεχισθεί κατά τα ίδια περιβαλλοντικά πρότυπα με την συνεργασία εκκλησίας – Δήμου – Αρχαιολογίας για την διασφάλιση – ανάδειξη αλλά και επισκεψιμότητα των αρχαιολογικών χώρων στο ύψωμα Κάστελος.

Μονή Αγ. Κυριακής

Παλιό Μετόχι και μνημείο του 17ου αιώνα η μονή της Αγ. Κυριακής βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη και φυσικού κάλλους περιοχή ανατολικά της Λιμνούπολης στο Βαρύπετρο.

Περιοχή με αισθητικό δάσος, μικρό φαράγγι που τον χειμώνα μετατρέπεται σε ποτάμι, και με πολλά σπηλαιώδη παρεκκλήσια στα οποία οδηγούν λιθόστρωτα μονοπάτια και πολυάριθμα πέτρινα σκαλιά.

Η ανάπλαση της όλης περιοχής και της Μονής έγινε το 1993-1996 και αποτελεί παράδειγμα-υπόδειγμα περιβαλλοντικής ανάδειξης της ομορφιάς του τόπου διασφαλίζοντας την ισορροπία του οικοσυστήματος της χλωρίδας και πανίδας και την ανάδειξη του δάσους και φαραγγιού με την περιπατική-θρησκευτική και ιστορική αναψυχή του επισκέπτη….

Πέτρινο Γιοφύρι στον Ποταμό Κλαδισό

Περιόδου της Βενετοκρατίας στον Αγ. Χαράλαμπο. Ενωνε τις δυο όχθες του Κλαδισού ποταμού σε μια μετακίνηση και επικοινωνία των τότε ανθρώπων, τεσσάρων ιστορικών και θρησκευτικών κέντρων Μπουτσουνάρια – Γαρύπας – Αγ. Κυριακή – Κάστελος.

Όσο στέκει ακόμη ο θόλος μπορεί εύκολα να επισκευασθεί.

Όλα τα ανωτέρω αποσπάσματα στίχων που παρεμβάλλονται μεταξύ του κειμένου, επελέγησαν από το βιβλίο της Βικτωρίας Θεοδώρου “ΚΑΤΑΛΟΓΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΣΤΟΡΑ” εκδόσεις ΔΙΑΤΤΩΝ 2008, στο οποίο εμπεριέχεται και το ποίημα “Κεδρισός” (Κεδρισός η αρχαία ονομασία του ποταμού Κλαδισού).

 

«Ξεχασμένα αρνητικά» η έκθεση φωτογραφίας του Alex (eyEaЯt) Papaioannou.

Κλασσικό

Το να επισκέπτεσαι μια έκθεση και να φεύγεις από εκεί με την αίσθηση της πληρότητας, της  οπτικής ικανοποίησης και έχοντας βρει έναν φίλο δάσκαλο και συνοδοιπόρο στην  πνευματική σου αναζήτηση, δεν το λες ούτε τυχαίο ούτε βέβαια μικρή υπόθεση.

Είχα την ευκαιρία σήμερα να βρεθώ στη γκαλερί Box, να συνταξιδέψω νοερά στο δημιουργικό κόσμο του Alex (eyEaЯt) Papaioannou, να συνομιλήσω μαζί του, να πάρω αποτύπωμα και έμπνευση από το θαυμάσιο έργο του και να προσπαθήσω να δώσω συνέχεια στη «συνομιλία» μας.

Στην ερώτηση μου αν μπορώ να φωτογραφήσω τα έργα του, το «μπορείς να κάνεις ότι θέλεις», μου άνοιξε τα φτερά, μου έδωσε ελευθερία την οποία με σεβασμό προς το έργο και τον καλλιτέχνη «εκμεταλλεύτηκα».

Εξ άλλου μια πτυχή της τέχνης είναι τα δάνεια, η «συνομιλία» των καλλιτεχνών μέσω των έργων τους. Ασφαλώς δεν διανοούμαι να κάνω καμία σύγκριση καλλιτεχνικών μεγεθών,  σύγκριση σε τεχνικές γνώσεις, που σε ακαδημαϊκό και ερευνητικό επίπεδο, λόγω της ιδιότητας του Άλεξ σαν καθηγητή, είναι στο ζενίθ του.

Τα » ξεχασμένα αρνητικά»  είναι τρανή απόδειξη μιας τέτοιας διαδικασίας αναζήτησης νέων δρόμων  και όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Βασίλης Γεροντάκος: «Ο Άλεξ Παπαϊωάννου από ένστικτο ή ευφυΐα, χρησιμοποιεί την φωτογραφία, γνωρίζοντας ότι του δίνει ένα μέτρο, ένα όριο για να αντιμετωπίσει τον κόσμο. Συγχρόνως όμως, έχεις την αίσθηση ότι το φωτογραφικό αυτό περίβλημα δεν του αρκεί, θέλει να το σπάσει, όπως ένα έμβρυο για να φτάσει στον κόσμο. Μοιάζει να του έχει δοθεί ετοιμοπαράδοτη η πραγματικότητα και να μην βλέπει τίποτα. Να ξύνει την επιφάνεια της για να βρει μια άλλη, ενδότερη. Και όπως οι ανασκαφείς χρησιμοποιούν την τεχνολογία, έτσι και ο Άλεξ Παπαϊωάννου την κάνει σύμμαχό του και την διαχειρίζεται με απόλυτη φυσικότητα.»

Η εκμυστήρευση για την τελευταία  του ερευνητική προσπάθεια αποτύπωσης ενός ίχνους, με «μήτρα» ένα κομμάτι τσιμέντο, μου έδωσε να καταλάβω τα ανύπαρκτα σύνορα και όρια ανάμεσα στη δημιουργική αναζήτηση και των μέσων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αποδοθεί αυτή καλλιτεχνικά.

Η πρώτη ατομική έκθεση του  Άλεξ Παπαϊωάννου στην Ελλάδα, μετά την μακρόχρονη παραμονή του σε χώρες της Ευρώπης, μας χάρισε νέα πνοή και μια αύρα ανανέωσης και φρεσκάδας αν και τα «υλικά»  του  χρονολογούνται στη  δεκαετία 1978-1988.

«Οι φωτογραφίες μου είναι προσπάθειες αποκωδικοποίησης πραγματικών εικόνων και μοτίβων με φίλτρο την εκάστοτε συναισθηματική μου κατάσταση. Ένα είδος εφαρμοσμένης φωτογραφίας με τεχνικές και υποκειμενικές επεμβάσεις. Ποιος είναι ο τελικός σκοπός; Να δείξω αυτό που βλέπω με τη ψυχή μου και όχι αυτό που βλέπει ο φακός. » Αναφέρει σε μια πρόσφατη συνέντευξη του.

 Με την προσήνεια και απλότητα που τον διακρίνει ο Άλεξ κερδίζει τον συνομιλητή του όχι μόνο σαν καλλιτέχνης αλλά και σαν άνθρωπος, από τον όποιο μπορείς να «πάρεις» πολλά.

Νέοι χρήστες των κοινωνικών δικτύων.

Κλασσικό

Με χαρά θα έλεγα διαπιστώνω, ότι τα κοινωνικά δίκτυα, κυρίως facebook, twitter, instagram, κερδίζουν συνεχώς νέους χρήστες  πλέον και σε ένα κοινό «δύσκολο»γι’ αυτά, κοινό που δεν έχει αντικειμενικά γνώσεις και εύκολη πρόσβαση στα ηλεκτρονικά μέσα και τη πληροφορική, όπως ηλικιωμένους, ανθρώπους με στοιχειώδη εκπαίδευση, νοικοκυρές, ενώ χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί τους «αποσπούν» απ’ την τηλεθέαση.

Θετικό θα έλεγα βήμα, γιατί πέρα από παθητικοί δέκτες που ήταν βλέποντας μόνο τηλεόραση, τώρα αναγκάζονται η ( πρέπει να αναγκάζονται) να γίνουν ενεργητικοί χρήστες ενός επικοινωνιακού «εργαλείου», στο οποίο κυρίαρχος κανόνας είναι η αμοιβαιότητα. Δίνω και παίρνω!

Θα πρέπει δηλαδή και αυτοί, να κάνουν κάποιες αναρτήσεις, κάποια σχόλια, κάποια like,  δειλά και επιφυλακτικά ίσως στην αρχή, στη συνέχεια θα προσαρμοστούν  σε «αυτό που μπορούν «να προσλάβουν και να δώσουν» μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Σαν παλιός χρήστης αυτών των μέσων, αισθάνομαι την ανάγκη να επιστήσω τη προσοχή στους νέους χρήστες αυτής της κατηγορίας, σε κάποιες λειτουργίες και σε κάποια σημεία που θα πρέπει να προσέχουν στη χρήση του διαδικτύου.

Είναι απίστευτο πόσο πιστός καθρέπτης της προσωπικότητας μας είναι η «παρουσία» μας σε αυτά τα μέσα. Πόσο εύκολα βγαίνει το προσωπικό μας προφίλ στην επιφάνεια και στην εύκολη ανάγνωση κάποιου που μας παρακολουθεί μέσα από αυτά, ακόμα και στη περίπτωση που είμαστε υποψιασμένοι και διαβασμένοι για τους κίνδυνους που υπάρχουν στο διαδίκτυο, αφήνουμε αρκετά ίχνη ανάγνωσης. Αυτό βεβαίως συμβαίνει και στη πραγματική ζωή, η διαφορά όμως είναι πως στην διαδικτυακή πραγματικότητα είναι πολλαπλάσια τα βλέμματα και η προσοχή πάνω μας γιατί είναι πολύ πιο εύκολο και προσιτό να γίνει κάτι τέτοιο. Εδώ δεν έχεις να κάνεις με τους λίγους ανθρώπους του στενού οικογενειακού και φιλικού σου περιβάλλοντος, αλλά με ένα δίκτυο ανθρώπων που γνωρίζεις ελάχιστα ή και καθόλου, τους οποίους κάνεις «φίλους» και ακόμη, τους «φίλους» των «φίλων» σου και πάει λέγοντας…

Όμως χωρίς να το θέλω παίρνω δασκαλίστικο ύφος και σας λέω τι πρέπει να κάνετε…γι’ αυτό θα συνεχίσω το κείμενο μου λέγοντας σας τι κάνω εγώ. Πως χρησιμοποιώ το facebook. Αν θεωρήσετε χρήσιμα αυτά που γράφω, ίσως τα υιοθετήσετε κιόλας.

Αντιμετωπίζω κατ’ αρχή θετικά κοινωνικά δίκτυα. Μου αρέσει κάθε τι καινούργιο, κάθε τι που ανοίγει νέους δρόμους, που δίνει νέες προοπτικές στις κοινωνικές σχέσεις και την επικοινωνία. Τα χρησιμοποιώ σαν μέσο, σαν «εργαλείο» έρευνας και επικοινωνίας, με μεγάλη προσοχή και επιφύλαξη, αξιοποιώντας μόνο την θετική τους ενέργεια και σε καμιά περίπτωση δεν γίνομαι άκριτος καταναλωτής τους και εξαρτημένο θύμα του εθισμού τον οποίο  προκαλούν.

Παίρνω στα σοβαρά αυτη μου την  “σχέση», γι’ αυτό και είμαι φειδωλός στο να κάνω like.

Το 95% από αυτά, που κάνω γίνονται αυθόρμητα, μόλις αγγίξουν ευαίσθητες χορδές, που θα προκαλέσει μια φωτογραφία η ένα κείμενο το οποίο θα με ικανοποιεί αισθητικά, συναισθηματικά ή ιδεολογικά.

Δεν κάνω like από “υποχρέωση” σε κάποιον φίλο, δεν κάνω like για να “ευχαριστήσω” αυτόν που έκανε την ανάρτηση ή το σχόλιο. Κάνω επίσης κάποια λίγα, like για να ενθαρρύνω κυρίως κάποιους νέους και άπειρους στα social media χρήστες, ή νέους καλλιτέχνες, με μεγάλη επιείκεια στο περιεχόμενο τους.

Αποφεύγω συστηματικά να κάνω διαλόγους τύπου καλημέρα, καλή βδομάδα, καλό μήνα….

Έχω γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση ότι αυτό που σιχαίνομαι περισσότερο στο fb, είναι η χρήση των πινακίδων με τα προκατασκευασμένα τσιτάτα, αποφθέγματα διαφόρων, (από μέγιστους ποιητές, φιλοσόφους κλπ. μέχρι αγνώστου ταυτότητας συγγραφείς), τα οποία μάλλον εκφράζουν αυτόν που τα ανεβάζει στο τοίχο του ή του αρέσουν. Επιμένω ότι είναι χίλιες φορές προτιμότερο να εκφράζεται ο καθένας με τον δικό του τρόπο, τα δικά του λόγια, την δική του ιδιαιτερότητα και δημιουργικότητα.

Πολύ θα ήθελα να λειτουργούμε όλοι εδώ μέσα με αυτούς τους κανόνες !

Δεν μπορώ όμως, ούτε φυσικά θέλω, κάτι τέτοιο να το επιβάλλω. Μπορώ όμως, να κάνω έκκληση στους φίλους εδώ μέσα, να σκεφτούν τα παραπάνω, και να λειτουργούν και αυτοί αν όχι με αυτόν τον τρόπο, πάντως με κάποια ποιοτικά κριτήρια που οι ίδιοι θα θέσουν.

 

 

ZIRIA 2018 music festival. Η άλλη του πλευρά!

Κλασσικό

Το ότι γράφω για το 10 ziria music festival, ένα μουσικό φεστιβάλ, χωρίς να αναφερθώ καθόλου στη μουσική και τα συγκροτήματα που έπαιξαν σε αυτό, (είμαι σίγουρος ότι θα το κάνουν πολλοί άλλοι)είναι ένα παράδοξο!

Παράδοξο που όμως δικαιολογείται επαρκώς, (λόγω συγκυρίας) η μόνη live μουσική που άκουσα ήταν από το sound check των Empty Frame!

Ανέβηκα προγραμματισμένα για μια ημέρα μόνο στο οροπέδιο, το πρωί της Παρασκευής με επιστροφή το βράδυ, κάποια ώρα λογική γιατί είχα να κάνω διαδρομή μέχρι τον Κόρφο. Όταν άρχισε να βρέχει απαγορευτικά για κάθε υπαίθρια παρουσία και ήδη είχε πάει η ώρα 20:00 αποφάσισα να φύγω.

Αυτές οι 10 ώρες στον γεμάτο ενέργεια και ζωντάνια χώρο του φεστιβάλ, για μένα ήταν αρκετές να γεμίσω τις μπαταρίες και να φύγω ενθουσιασμένος για τους ανθρώπους και τις εικόνες που είδα χωρίς τελικά να ακούσω ζωντανή μουσική, κάτι που τελικά δεν με χάλασε καθόλου, γιατί το ziria music festival δεν είναι ….μόνο αυτό.

Είναι πολύ περισσότερα πράγματα και τώρα στα δέκατα γενέθλια του δικαιωματικά θα μπορούσε να θεωρηθεί θεσμός! Ένας πολιτιστικός θεσμός που ξεκίνησε από το Ξυλόκαστρο Κορινθίας και έχει αγκαλιάσει πλέον όλη η Ελλάδα.

Ήδη από το 5ο ziria  είχα γράψει:   «Το ziria music festival μπήκε για τα καλά στη ζωή μας. Αποτελεί πλέον μόνιμο σημείο αναφοράς και τόπος συνάντησης για γνωστούς και φίλους. Ήδη όποιος έρχεται για πρώτη φορά δηλώνει ότι θα ξανάρθει …και το κάνει!!

Το ziria music festival αποκτά πιστούς, φανατικούς φίλους, που συνεχώς γίνονται περισσότεροι ενώ αγκαλιάζει όλο και μεγαλύτερο γεωγραφικό μήκος και πλάτος της χώρας μας. Μεταξύ αυτών βέβαια και η αφεντιά μου που από τη πρώτη στιγμή που ήρθα σε επαφή με το φεστιβάλ (από το 2ο), το αγάπησα και το θεώρησα και «δική» μου υπόθεση. Έτσι λοιπόν το αντιμετωπίζω και φροντίζω με τις μικρές μου δυνάμεις να αναδεικνύω την ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα του, γιατί πιστεύω πως πρέπει να συνεχίσει να είναι ένας χώρος ελεύθερος από λογικές κέρδους, με σεβασμό στον άνθρωπο τον πολιτισμό και το περιβάλλον, να είναι μια ιδέα, στη ουσία και στη πραγματικότητα του.»


Πέντε χρόνια μετά επιβεβαιώνονται πλήρως τα παραπάνω. Το φεστιβάλ έχει κάνει παράλληλα ένα ποσοτικό και ποιοτικό άλμα προχωρώντας με τις ίδιες αρχές τους ίδιους ανθρώπους, χτίζοντας με πολύ και σοβαρή συλλογική δουλειά τη σημερινή του πραγματικότητα!

Από το φθινόπωρο του 2015 η ομάδα του Ziria music festival δημιούργησε την Κοινωνική επιχείρηση“Σύθας” που σε συνεργασία με το Χιονοδρομικό κέντρο Ζήρειας, την βοήθεια χορηγών, υποστηρικτών και εθελοντών, διοργανώνουν το φεστιβάλ.Ο Σύθας είναι το ποτάμι που πηγάζει από τη χαράδρα της Φλαμπουρίτσας και χύνεται στο Ξυλόκαστρο. Όπως το ποτάμι ενώνει το βουνό με τη θάλασσα, έτσι σκοπός της “Σύθας κοινωνικής επιχείρησης” είναι να ενώσει ένα σημαντικό ανθρώπινο δυναμικό, σε κοινές πολιτιστικές και όχι μόνο, δράσεις.

Ας περάσουμε όμως σε ένα «σκανάρισμα» του χώρου, ξεκινώντας από τον μέσο όρο ηλικίας των zirius, που εμφανώς έχει κατέβει αρκετά! Πάρα πολλοί νέοι και πάρα πολλά σκηνάκια! Ιδανικός βλέπεις ο χώρος για ελεύθερο κάμπινγκ, κάτι που ενθαρρύνεται από τη διοργάνωση, με σεβασμό βέβαια στο περιβάλλον και τη φύση. Με μια πρόχειρη εκτίμηση μου γύρω στα 400, απλωμένα σε όλο το οροπέδιο, οριζόντια, αμφιθεατρικά, κάτω από δέντρα, πάνω σε σκεπές, κολλητά με πολλά άλλα, ομαδικά για παρέες, ή μοναχικά πάνω στις κορυφές των γύρω λόφων. Αρκετά παιδιά με ελεύθερο πεδίο «δράσης» αλλά και με οργανωμένες δραστηριότητες στο ειδικό χώρο. Μια μεγάλη ομάδα σε ένα ήσυχο χώρο παίρνει μαθήματα γιόγκα, ενώ μια άλλη ομάδα μαθήματα Tai chi και Wudang Kung Fu.

Για πρώτη φορά φέτος  διοργανώθηκε πεζοπορική εξόρμηση, με ανάβαση στην κορυφή της Μεγάλης Ζήρειας, στα 2.375μ, ενώ συνεχίζεται η οργανωμένη πεζοπορία στο φανταστικό δάσος στη χαράδρα της Φλαμπουρίτσας με τον σύλλογο για την προστασία του δάσους “Κυλλήνιος Άδωνις”!

Ο εσωτερικός και εξωτερικός χώρος του σαλέ αποδυκνύεται μικρός παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει και γίνονται, με επεκτάσεις και αναβαθμίσεις. Με δυσκολία βρίσκεις καρέκλα να κάτσεις τα πρωινά ενώ το σύνθημα «τρώμε και πίνουμε τοπικά» είναι και σωστό αλλά προσφέρει και ποιοτικά προϊόντα σε καλές τιμές. Σήμερα Παρασκευή στον εσωτερικό του χώρο στήνεται δεύτερη μουσική σκηνή το Μεγάλο Rock Jam με house band.

Η ποιότητα της διοργάνωσης έχει φτάσει σε υψηλά στάνταρ, με την προσεκτική και μεθοδευμένη δουλειά των ανθρώπων που προσφέρουν εθελοντικά εργασία, χρόνο, χρήμα και διάφορα είδη. Το φεστιβάλ είναι συμμετοχικό.  Οι εμφανίσεις των καλλιτεχνών γίνονται αφιλοκερδώς, το μόνο που τους παρέχεται είναι η διαμονή, που καλύπτουν οι προσφορές των ξενοδοχείων της περιοχής.Τα έξοδα του καλύπτονται εν πολλοίς και από τα αναμνηστικά  t-shirts, κοσμήματα και άλλα είδη που πωλούνται στον χώρο και γίνονται ανάρπαστα.

Τελειώνω αυτό το κείμενο με την βεβαιότητα πως τη θετική αύρα που αποκομίζει όποιος βρίσκεται εκεί στο οροπέδιο, κανένα κείμενο και καμιά περιγραφή δεν μπορεί να την αποδώσει, παρά  μόνο, η φυσική παρουσία, γι’ αυτό αφήστε ανοιχτό το πρόγραμμα σας για τη τελευταία βδομάδα του Αυγούστου 2019!  

ΥΓ. Παρά τα μπαλώματα που γίνονται σε κάποια κομμάτια του δρόμου, η κατάσταση του οδικού δικτύου από την εθνική προς Ζήρεια είναι προβληματική κυρίως μέσα στα χωριά.